สัตว์เลี้ยงวังสระปทุม - ตอนจบ

เกือบลืมกล่าวถึงสัตว์ (เลี้ยง?) สำคัญได้แก่ หนู นั่งๆ อยู่ก็ชอบโผล่มายิ้มหวานทำหน้าบ้องแบ็ว มีคนเอากับมาดัก ใส่กล้วยเป็นเหยื่อ ปรากฏว่า หนูเอาเหยื่อไปได้โดยไม่ติดกับ ดูเหมือนว่าจะเป็นหนูวิชาการ

พวกแมงมาตามฤดูกาล ยุง แมลงวัน ซึ่งล้วนเป็นพาหะนำโรค ยังหวาดเสียวกลัวเป็นไข้เลือดออก หรือ อหิวาต์ อะไรทำนองนั้นพยายามเอาปลาสอด, ปลาหางนกยูง ใส่อ่างบัวไว้เพื่อให้กินลูกน้ำยุง ดูเหมือนมันจะไม่ชอบ ชอบกินอาหารปลามากกว่า แมงดีๆ คือ แมงสีแดง

พูดถึงปลาแล้วเห็นจะต้องเล่าถึงปลาอีกหลายชนิด เดิมดูทีวีมีหนังเรื่องสัตว์ มีปลาทองอยู่ในอ่างกลมๆ อยู่ตัวเดียว อยากได้บ้าง อึ่งก็เลยไปซื้อปลาจตุจักรตัวละ 10 บาท มาหลายตัว แถมมันออกลูกออกหลานมาอีกเยอะแยะจนเลี้ยงไม่หวัดไม่ไหว

ฝ่ายประมงมาช่วยจัดตู้ปลาให้ เช้าขึ้นก็ต้องให้อาหารปลา จนตอนไปเรียนที่เยอรมัน แต่งประโยคว่า Wenn ich zu Hause ware, wurd ich meine Fische futtern ถ้าฉันอยู่ที่บ้าน ฉันก็จะให้อาหารปลา

สุดท้าย (คิดว่าจะต้องจบเรื่องแล้ว ทั้งๆ ที่ยังมีสัตว์ที่ควรจะต้อวบรรยายอีกหลายชนิด) จะต้องกล่าวถึง ปลาชะโด เราพยายามปลูกบัวให้สมชื่อวังสระปทุม ผู้เชี่ยวชาญบัวมาปลูกให้ในบ่อ ก็ไม่ค่อยสำเร็จ เพราะมีปลาคอยกินบัว (จึงต้องปลูกบัวในตุ่มเป็นส่วนใหญ่)

ปลาอะไรก็สู้ปลาชะโดไม่ได้ จะจับไปปล่อยที่อื่นก็จับไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นวิธีไหน จึงต้องปล่อยคาไว้อย่างนั้น โดยเชื่อแน่ว่าเป็นปลาทองของสมเด็จพระพันวัสสา ที่ทรงเลี้ยงไว้ (เห็นจะเป็นลูกหลาน) เราก็เลยเลี้ยงเอาไว้ต่อไป อยู่ด้วยกันแบบนี้ก็ดีแล้ว