สัตว์เลี้ยงวังสระปทุม - ตอนที่ 1

เมื่อช่วงปีใหม่ที่ผ่านมา - สวัสดีปีใหม่ 2569 ได้ลงมือทำความสะอาดบ้าน และรวบรวมหนังสือที่กระจัดกระจายอยู่ตามมุมต่างๆ ของบ้าน เพื่อที่จะรวบรวมไปไว้ในห้องเดียวกัน คือ ห้องหนังสือ หรือที่เรียกกันโดยติดปากว่า ห้องเล็ก และถือว่าโชคดีที่ไปพบกับหนังสือเก่ามากเล่มหนึ่ง ไม่ใช่สิ ต้องเรียกว่า ไดอารี่ ที่มีเนื้อหาประกอบอยู่ในนั้น ถามตัวเองว่า ไดอารี่เล่มนี้มาจากไหน และใครเป็นคนเอามา และทำไมถึงมาอยู่ที่บ้านเรา เพราะไดอารี่ เล่มนี้มีอายุถึง 20 ปี...

ไดอารี่เปียกฝน จนกระดาษติดกัน บางหน้าไม่สามารถจะแงะ ออกจากกันได้ แต่โชคดีมาก ที่ในส่วนที่เป็นเรื่องราวไม่มีการชำรุดใดๆ และโชคดีที่ไม่ได้ตกไปอยู่ในร้านขายของเก่า และกลายเป็นเศษกระดาษ เพราะเราเปิดอ่าน สำหรับเราแล้วทรงคุณค่ามาก เพราะเนื้อหาที่อยู่ในนั้นมันคือ สัตว์เลี้ยงวังสระปทุม...

ที่จริงแล้ว วังสระปทุมเต็มไปด้วยสิงสาราสัตว์ แต่ใครๆ รู้จักแต่เหล่าสุนัข มีป้ายเขียนบอกรถราว่า ขับรถให้ระวัง สุนัขทรงเลี้ยง แต่ที่จริงแล้ว เรามีกิ้งกือเต็มไปหมด เวลาวิ่งจ็อกกิ้งตอนค่ำๆ ถ้าไม่ระวังให้ดีก็จะไปเหยียบรถไฟขบวนยาวๆ เหล่านี้ วิธีการที่จะไม่ต้องทำบาปโดยไม่ตั้งใจ คือ ต้องคอยนับว่าวิ่งแต่ละรอบเจอกิ้งกือกี่ตัว ทำให้มีผู้เรียกกิ้งกือเหล่านี้ว่า กิ้งกือทรงนับ

หมาเกิดมาคู่กับแมว ประชากรแมวจะมีกี่สิบ กี่ร้อย ไม่มีใครมาทำสำมะโนครัวไว้ พวกเขาหาเลี้ยงตัวเอง ไม่ต้องคลุกข้าวให้กิน แมวในวังสระปทุม มีทั้งแมวขาว แมวดำ แมวเหลือง (หน้าตาเหมือนแมวการ์ฟิลในการ์ตูน) 

มีแมวชั้นดี อาทิเช่น แมวสีสวาด และแมววิเชียรมาศ เวลามีงานประกวดแมวที่มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ เคยนึกอยากส่งวิเชียรมาศตัวงาม แต่จับไม่ได้ เลยไม่ได้ส่ง

ประโยชน์ของแมวคือ ทำให้หมาได้ excercise แต่ไม่เคยกวดแมวได้สักที อยู่มาวันหนึ่ง หมาหมู่วิ่งไปรุมแมว ปรากฏว่าแมวจนตรอกหันหน้าสู้ หมาทั้งฝูงก็ต้องพ่ายไปตามระเบียบ นั่นเป็นกรณีพิเศษ ส่วนใหญ่แมวขึ้นต้นไม้ หมาก็ได้แต่แหงนมอง วันหนึ่งเกิดเหตุร้ายสำหรับแมว ถูกหมาไล่จนพลาดตกลงไปกลายเป็นแมวน้ำ...