พาหนะโดยสารสาธารณภัย

ตั้งแต่เด็กจนโต อิฉันมีโอกาสใช้บริการขนส่งสาธารณะในหลากหลายรูปแบบ ซึ่งก็รู้สึกว่า ตอบโจทย์การเดินทางในเขตเมือง (กรุงเทพฯและปริมณฑล) ระดับนึง อาจไม่ได้เลิศหรู แต่ก็มีความสะดวก ประหยัด รวดเร็ว และต่อไปนี้ คือ ประสบการณ์หลังจากใช้บริการดังกล่าว

          รถประจำทาง Minibus แบบ Open Air บางคนเรียกเขียวมรณะ (สมัยนี้ ไม่น่าหลงเหลือแล้วกระมัง) ใครเคยใช้บริการก็น่าจะรับรู้ ถึง Racing Spirit ของคนขับเป็นอย่างดี ว่าทำให้ผู้โดยสารเร้าจัยเร้าอารมณ์เพียงใด บางคนคล้ายใช้ปราณอสรพิษ ในระยะทางเพียงป้ายรถเมล์เดียว เขาสามารถใช้ทุกเลนบนถนนได้อย่างคุ้มค่า (ทำให้รู้สึกราวว่าถนนมิใช่ทางตรง แต่เป็นทางคดเคี้ยวขึ้นลงดอย..คล้ายคำชมเนอะ) ครั้งนึงอิฉันไปกับเพื่อน แรกๆคนแน่น เราก็ต้องยืนโหนราวกันไปก่อน ต่อมาคนเริ่มลงตามป้ายรายทางไป ทำให้มีที่นั่งบริเวณเบาะหลัง อิฉันกับเพื่อนจึงได้นั่ง ยังไม่ทันรัย รถก็เบรกแรงมาก อิฉันโชคดี เอามือจับขอบหน้าต่างไว้ได้ ส่วนเพื่อนที่ไม่มีอะรัยยึดเหนี่ยว จึงถูกแรงเฉื่อยพาตัวแล่นไปอยู่ใกล้กับกระปุก Gear ใกล้คนขับ ในจัยอิฉันคาดว่า อิเพื่อนจะต้องสบถด่าคำหยาบอะรัยสักอย่างแน่ ทว่ามันกลับมีไหวพริบปฏิภาณเหนือกว่านั้น มันถามคนขับเสียงเรียบๆว่า ‘เรียกหนูมา มีอะรัยรึฮะ’ ซึ่งคนขับเองก็หน้าเจื่อนไปถนัด เขาทำท่ายกมือเขกหัว ก่อนเอ่ยว่า ‘โทษที พอดี มอไซมันวิ่งตัดหน้าน่ะ..ว้า แย่จัง’

          ถัดมา อิฉันเรียกคุณพี่วินมอไซรับจ้าง เพื่อจะให้รีบไปส่งสถานที่แห่งนึงอย่างด่วน เนื่องจากวันนั้นมีภารกิจสำคัญอะรัยสักอย่าง แต่อิฉันดันตื่นสาย หลังตกลงราคากันแล้ว พี่วินก็จัดให้อย่างสาสม เขาซิ่งรถเร็วมาก แม้การจราจรจะติดขัด แต่เขาก็พาอิฉันซอกแซกผ่านช่องว่างระหว่างรถที่จอดติดไฟแดงอย่างคล่องแคล่ว ช่องว่างระหว่างรถบางช่องก็ดูแคบมาก ไม่รู้ว่า เขาพาอิฉันผ่านมาได้ยังงัย ทำเอาอิฉันนั่งเกร็งไปตลอดทาง

          พอไปถึงที่หมาย ปรากฏว่า ด้วยความเกร็ง มืออิฉันดันคว้ากันตก หลังเบาะนั่งติดมาด้วย! อิฉันรีบลนลานใส่มันเข้าที่เดิม แล้วตีเนียนชวนพี่วินคุยว่า ‘พี่ทำเวลาดีมากเลยฮ่ะ’ พร้อมกับล้วงเงินมาจ่าย โดยภาวนาอยู่ลึกๆว่า ไอ้ชิ้นส่วนที่มันหลุดมาตะกี้ มันจะไม่หลุดระหว่างทางหรอกเนอะ

          ทิ้งทวนด้วยการสัญจรทางน้ำ หากใครเคยนั่งเรือคลองแสนแสบก็จะพอทราบว่า ที่นั่งบริเวณใกล้คนขับ เป็นตำแหน่งที่น่าจะดีที่สุด ไม่ว่าจะเป็นมีน้ำกระเด็นน้อย เสียงดังจากเครื่องยนต์เรือ แจ้งท่าเรือที่เราจะลงได้ง่าย และไม่ต้องวุ่นกะเชือกดึงผ้าใบขึ้นลง ที่นั่งในเรือ ก็จะเป็นกระดานไม้ยาว ผู้โดยสารที่ต้องการขึ้นท่าเรือไกลๆ หรือเกือบสุดสาย ก็จะขยับชิดใน ส่วนคนที่จะเตรียมตัวขึ้นท่าเรือ ก็จะขยับตัวมาชิดฝั่งที่จะขึ้นท่า

          ครั้งนึง อิฉันก็ใช้บริการเรือคลองแสนแสบตามปกติ บังเอิญมีคุณป้าท่านนึงมานั่งข้างๆ ด้านซ้ายของอิฉัน สักพักแกก็หลับสัปหงก ซึ่งความน่ารำคาญ คือ แกสัปหงก 4 ทิศทาง ซ้าย-ขวา-หน้า-หลัง มาชนไหล่อิฉันอยู่ 5-6 รอบ อิฉันเองจึงจำเป็นต้อง..ตั้งศอกรอไว้ พอแกเอียงมาเจอศอกไปปั๊กนึง ไม่น่าเชื่อว่า การสัปหงก เหลือเพียง 3 ทิศทาง ซ้าย-หน้า-หลัง (ขวาหายไป น่าจะพอน่วมๆ)

          ผ่านไปครู่นึง ผู้โดยสารก็มีการขึ้นลงตามท่าเรือต่าง จนกระทั่งข้างป้าเค้า มีผู้หญิงคนนึงมานั่ง ฝั่งซ้ายของแก และหญิงนางนั้น คงไม่ทนให้ศีรษะแกมากระแทกไหล่หลายครั้งเหมือนอิฉัน พอแกสัปหงกไปชนไหล่นางครั้งแรก นางก็โวยเสียงแจ๋นขึ้นมาว่า ‘ง่วงนัก ทำไมไม่นอนมาจากบ้านล่ะยะ ป้า!’ และการเหวี่ยงนั้น ทำให้ป้าสร่างง่วง ตาตื่นไปตลอดทาง ทำไมรู้สึกแอบขอบคุณนางไม่รู้อ่ะ