เงาดอกฝิ่นแผ่นดินเดือด ตอนที่9

ตอนที่ 9: แผนลับกลางสายหมอก
ยามย่ำค่ำกลางดึก หมอกควันสีขาวนวลลอยตลบอบอวลเหนือผิวน้ำแม่น้ำพิงค์ บรรยากาศหนาวเย็นเยือกจับขั้วหัวใจ เสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงมสลับกับเสียงน้ำไหลกระทบฝั่ง ริมตลิ่งอันเป็นท่าเรือร้างห่างไกลจากย่านการค้า เรือพายขนาดยาวไร้แสงไฟกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาจอดซุ่มอยู่ใต้เงาไม้ใหญ่
บนตลิ่งสูงซ่อนตัวอยู่ในดงหญ้าคา "เก่ง" และ "กล้า" สองสมุนคู่ใจของเจ้าพระยาสิงหราชเดโช หมอบซุ่มสังเกตการณ์อย่างเงียบเชียบ ทั้งสองสวมชุดสีเข้มมิดชิดเพื่อกลมกลืนกับความมืด
"เบาๆ สิวะไอ้กล้า ลมหายใจแกดังอย่างกับเสียงท่อสูบน้ำ" เก่งกระซิบเตือนพลางยกกล้องส่องทางไกลขึ้นส่องลงไปที่ท่าเรือร้าง
"กูก็พยายามเบาแล้วเนี่ยไอ้เก่ง! คนตัวใหญ่ปอดมันก็ใหญ่ตามธรรมดาสิวะ" กล้าขมวดคิ้วบ่นอุบอิบ พลางปรับท่าหมอบให้ถนัดขึ้น "แล้วแกเห็นอะไรบ้าง? เรือลำนั้นใช่เรือสินค้าฝิ่นของพวกมันไหม?"
เก่งไม่ตอบทันที สายตาอันแหลมคมจ้องมองผ่านเลนส์กล้อง เห็นกลุ่มชายฉกรรจ์ชุดดำนับสิบคนพกมีดพกปืนสั้น คอยเดินลาดตระเวนรอบๆ ท่าเรือ ขณะที่อีกกลุ่มกำลังช่วยกันลำเลียงหีบไม้สักขนาดใหญ่ขึ้นมาจากท้องเรืออย่างระมัดระวัง
"เป้าหมายชัดเจน..." เก่งยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "หีบไม้พวกนั้นมีตราประทับรวงข้าวสีแดง ตรงตามบัญชีลับที่เรายึดมาจากโรงฝิ่นอั้งยี่ในกรุงเทพฯ เป๊ะ! มนต์ควันฝิ่นล็อตใหญ่กำลังจะถูกส่งเข้าเมืองเหนือแล้ว"
"แล้วเราจะรออะไรล่ะไอ้เก่ง?!" กล้าทำท่าจะลุกขึ้นพร้อมกำปั้นโต "ลงไปซัดพวกมันให้ร่วง แล้วยึดหีบพวกนั้นไปให้ท่านเจ้าพระยาเลยสิวะ!"
หมับ!
เก่งรีบคว้าคอเสื้อกล้าไว้แล้วดึงลงมารวมกันที่พื้น "ใจเย็นๆ ไอ้จอมพลัง! สมองแกนี่มันมีแต่เรื่องใช้กำลังจริงๆ หรือไง?! ดูพวกมันสิ มีกันไม่ต่ำกว่าสิบห้าคน แถมนั่น... ไอ้คนที่ยืนสั่งการตรงหัวเรือน่ะ มันเป็นคนของหลวงเดชบดินทร์ ขุนนางกังฉินที่เพิ่งเดินทางมาจากเมืองหลวง!"
กล้าเพ่งสายตามองตาม指ของเก่ง เห็นชายร่างสูงโปร่งหน้าตาเหี้ยมเกรียมในชุดแพรหรูหรา—หลวงเดชบดินทร์ กำลังยืนคุยกับลูกน้องหน้าโหดคนหนึ่งด้วยสีหน้าตึงเครียด
ณ ท่าเรือด้านล่าง หลวงเดชบดินทร์กอดอกมองหีบฝิ่นด้วยสายตาเหี้ยมเกรียม
"ขนย้ายให้ไว!" หลวงเดชบดินทร์กดเสียงต่ำสั่งการ "ฝิ่นล็อตนี้ต้องไปถึงคุ้มสิงห์คำก่อนรุ่งสาง พ่อเลี้ยงสิงห์คำเตรียมคลังลับใต้ดินไว้พร้อมแล้ว อย่าให้ชาวบ้านหรือพวกสายสืบหน้าไหนเห็นเด็ดขาด!"
"ครับท่านหลวง!" สมุนรับคำพลางเร่งมือยกหีบไม้ขึ้นเกวียน
บนตลิ่งสูง เก่งหยิบสมุดบันทึกเล่มเล็กออกมาขีดเขียนเส้นทางและจำนวนสินค้าอย่างรวดเร็วและแม่นยำ
"ไอ้เก่ง... แล้วเราจะเอาเบาะแสนี้ไปรายงานท่านเจ้าพระยาอย่างไร ในเมื่อพวกมันกำลังจะขนฝิ่นไปซ่อนที่คุ้มสิงห์คำ?" กล้าเอ่ยถามด้วยสีหน้าจริงจังขึ้น
"แผนของเราคือ 'จับให้มั่น คั้นให้ตาย'" เก่งเก็บสมุดบันทึกใส่กระเป๋าเสื้อ "ถ้าเราบุกตอนนี้ พวกมันจะกระจายตัวหนี แล้วหลวงเดชบดินทร์กับพ่อเลี้ยงสิงห์คำก็จะปฏิเสธความรับผิดชอบ เราต้องรอให้ฝิ่นทั้งหมดถูกนำไปเก็บไว้ในคลังลับของคุ้มสิงห์คำเสียก่อน... เมื่อนั้น ท่านเจ้าพระยาจะนำกำลังเข้าบุกทลาย และกระชากหน้ากากพวกมันออกมาพร้อมหลักฐานที่ดิ้นไม่หลุด!"
"เออ... แผนแกนี่มันแยบยลฉลาดเป็นกรดจริงๆ" กล้าพยักหน้ารับอย่างยอมรับในสติปัญญาของเพื่อน
ทว่าในจังหวะนั้นเอง! สายลมเหนือพัดแรงจนกิ่งไม้ใหญ่เหนือหัวขยับกวัดแกว่ง...
แกร๊ก!
กิ่งไม้แห้งท่อนหนึ่งหลุดออกจากต้น ร่วงลงไปกระทบหลังคาเรือนแพด้านล่างเสียงดัง ก๊อก!
"ใครอยู่บนตลิ่งน่ะ?!" เสียงสมุนของหลวงเดชบดินทร์ตะโกนลั่น พร้อมเสียงชักดาบและเสียงง้างนกปืนดัง คลิก!
"บรรลัยแล้วไอ้เก่ง!" กล้าอุทานตาโต
"อยู่เฉยๆ อย่าขยับ!" เก่งกดหัวกล้าลงชิดพื้น
สมุนฉกรรจ์สามคนส่องตะเกียงน้ำมันก๊าดขึ้นมาบนตลิ่ง แสงไฟสาดผ่านสายหมอกสีขาววนเวียนไปมาใกล้นัยน์ตาของสองลูกสมุนเพียงไม่กี่นิ้ว! บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงหัวใจเต้นตึกตัก...
"มีอะไรวะไอ้ชัย?" หลวงเดชบดินทร์ตะโกนถามจากหัวเรือ
"ไม่มีอะไรครับท่านหลวง น่าจะเป็นพวกนกหรือกระรอกไม้ตกใส่หลังคา!" สมุนตอบกลับก่อนจะลดตะเกียงลงแล้วเดินกลับไปทำงานต่อ
เก่งและกล้าถอนหายใจยาวออกมาพร้อมกันด้วยความโล่งอก
"เกือบไปแล้วไหมล่ะ..." เก่งปาดเหงื่อบนหน้าผาก "ได้ข้อมูลครบแล้ว รีบถอยกลับไปรายงานท่านเจ้าพระยาที่โรงเตี๊ยมเถอะ!"
สองลูกสมุนคู่ใจค่อยๆ คลานหมอบหลบสายหมอกเลาะตลิ่งออกไปอย่างเงียบเชียบดั่งเงาร้าย โดยที่พวกโจรไม่รู้เลยแม้แต่นิดว่า แผนลับการขนส่งฝิ่นของพวกมัน... ถูกถอดรหัสจนหมดสิ้นแล้ว!
จบตอนที่ 9