เงาดอกฝิ่นแผ่นดินเดือด ตอนที่11

ตอนที่ 11: คารมคมฝาง
ความมืดโรยตัวปกคลุมคุ้มสิงห์คำและย่านการค้าเมืองเชียงใหม่ สายลมหนาวจากทิวเขาพัดโชยนำพาละอองน้ำจากแม่น้ำพิงค์ให้เย็นยะเยือกขึ้นไปอีกขั้น บรรยากาศยามวิกาลเงียบสงบ มีเพียงแสงจันทร์นวลที่สะท้อนผิวน้ำระยิบระยับเป็นทางยาว
ที่ศาลาไม้สักริมน้ำฝั่งทิศเหนือตามคำท้า แม่หญิงบัวบาน ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าและกางเกงขายาวสีน้ำตาลทรงเท่ ยืนกอดอกรอคอยด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว ข้างกายเธอมี คำปอ ที่คอยสอดส่องระวังภัยรอบด้านด้วยความไม่ไว้วางใจ
"คุณหนูเจ้า... มั่นใจแล้วหรือที่จะมาตามนัดของตาคนนั้น? ฉันว่าเขามีลับลมคมในนัก อาจเป็นพวกโจรหรือสายลับที่หวังมาสืบราชการลับในคุ้มเราก็ได้นะเจ้า" คำปอเอ่ยกระซิบเตือนด้วยความห่วงใย
"ไม่ต้องห่วงหรอกคำปอ ฉันแค่อยากรู้ว่าเขาเป็นใคร และต้องการอะไรกันแน่..." บัวบานตอบเสียงเรียบ แต่หัวใจกลับเต้นระรัวผิดจังหวะอย่างประหลาด
ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นแต่แผ่วเบาก็ดังขึ้นจากทางเงาไม้ เจ้าพระยาสิงหราชเดโช (ในคราบของนายสิงห์) ก้าวออกมาจากความมืด สวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงขายาว และหมวกปีกเท่ที่สวมทับใบหน้าคมเข้ม ดวงตาดุดันคู่นั้นมองตรงมาที่บัวบานด้วยรอยยิ้มมุมปาก
"นึกว่าแม่หญิงจะไม่มาเสียแล้ว..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น
คำปอรีบก้าวเข้ามาขวางหน้าบัวบานทันที มือแตะดาบข้างเอว "หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะนายสิงห์! คิดจะมาไม้ไหนถึงนัดคุณหนูมาที่เปลี่ยวๆ ดึกดื่นแบบนี้?!"
สิงหราชหยุดเดิน ยกมือขึ้นเล็กน้อยเพื่อแสดงว่าตนไม่ได้พกพาอาวุธร้ายแรง "ข้าไม่ได้มาเพื่อทำร้ายใคร... ข้าแค่อยากสนทนากับแม่หญิงตามลำพังเท่านั้น ขอให้คนของแม่หญิงถอยไปก่อนเถอะ"
บัวบานพยักหน้าให้คำปอเบาๆ "ไม่เป็นไรคำปอ... เธอไปยืนคุมเชิงอยู่ตรงศาลานั้นเถอะ ฉันอยากคุยกับเขาสักครู่"
คำปอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็ยอมเดินถอยออกไปห่างๆ แต่สายตายังคงจ้องเขม็งมาที่สิงหราชไม่วางตา
บัวบานหันกลับมาเผชิญหน้ากับสิงหราช ดวงตาคู่สวยจ้องมองอย่างเอาเรื่อง "เอาล่ะ นายสิงห์... ตอนนี้เราอยู่กันตามลำพังแล้ว เลิกเล่นเกมปริศนาเสียที บอกความจริงมาได้หรือยังว่าท่านเป็นใคร และขึ้นมาป้วนเปี้ยนทำอะไรที่เมืองเหนือแห่งนี้?"
สิงหราชค่อยๆ ก้าวเข้าไปใกล้บัวบานอีกนิด แสงจันทร์สาดส่องกระทบใบหน้าคมเข้มของเขา "แม่หญิงอยากรู้จริงๆ หรือ... ว่าข้าเป็นใคร?"
"ถ้าไม่อยากรู้ ฉันคงไม่ต้องมายืนท้าลมหนาวรอท่านตรงนี้หรอก!" บัวบานเชิดหน้าตอบอย่างไม่เกรงกลัว "ท่านไม่ใช่พ่อค้า... ท่าทางและการพูดจาของท่านมันฟ้อง ตัวตนที่แท้จริงของท่านคือใครกันแน่?"
สิงหราชมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความชื่นชมในความกล้าหาญและความเฉลียวฉลาด เขาตัดสินใจโน้มตัวเข้าไปใกล้กระซิบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
"ถ้าข้าบอกว่า... ข้าไม่ได้มาเพื่อทำการค้า แต่ข้ามาเพื่อ 'กวาดล้างคนชั่ว' และลากคอพญาราชสีห์ที่สูบเลือดสูบเนื้อแผ่นดิน... แม่หญิงจะเชื่อข้าไหม?"
คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางใจ บัวบานชะงักไป ดวงตาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ความรู้สึกเย็นวาบแล่นพล่านไปทั่วสันหลัง คำว่า "พญาราชสีห์" และ "กวาดล้างคนชั่ว" สะท้อนก้องในหัวของเธอเชื่อมโยงไปถึงความลับที่เธอแอบได้ยินระหว่างพ่อกับแม่เมื่อคืนก่อน
บัวบานสูดหายใจเข้าลึก, พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "ท่าน... ท่านหมายความว่าอย่างไร? เมืองเหนือแห่งนี้มีความสงบสุข คนที่นี่ทำมาค้าขายสุจริต..."
"สุจริตงั้นหรือ?" สิงหราชแค่นหัวเราะเบาๆ แววตาดุดันฉายประกายความจริงจัง "ควันสีเทาที่ลอยฟุ้งมาจากไร่บนดอยและหีบไม้สักที่ถูกขนย้ายยามวิกาล... นั่นหรือคือความสุจริตของคนเมืองเหนือที่แม่หญิงพูดถึง?"
"ท่าน...!" บัวบานหน้าซีดเผือดลงชั่วขณะ ความลับที่เธอพยายามปิดบังและสงสัย ถูกชายแปลกหน้าคนนี้พูดออกมาอย่างตรงไปตรงมาจนแทบตั้งตัวไม่ทัน
"ข้าเตือนแม่หญิงด้วยความหวังดี..." สิงหราชจ้องลึกลงไปในดวงตาที่ไหวระริกของเธอ มือเรียวใหญ่เอื้อมไปจับหัวไหล่บางเบาๆ เพื่อให้เธอตั้งสติ "ความจริงบางอย่างมันอาจจะเจ็บปวด และสั่นคลอนโลกทั้งใบที่แม่หญิงเชื่อมั่น... แต่เมื่อความมืดมันแผ่ขยายเกินกว่าจะเยียวยา คนที่รักความยุติธรรมอย่างแม่หญิง... จะเลือกยืนอยู่ข้างความจริง หรือจะหลับตาข้างหนึ่งเพื่อปกป้องภาพลวงตา?"
บัวบานสะท้อนใจกับคำพูดของเขา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอึดอัดและกดดันภายในจิตใจ เธอยกมือขึ้นปัดไหล่ตัวเองออกเบาๆ แล้วถอยหลังไปหนึ่งก้าว
"ท่านไม่มีสิทธิ์มาพูดจาใส่ร้ายครอบครัวของฉันนะ นายสิงห์...!" บัวบานเสียงสั่นเครือแต่ยังคงพยายามแข็งข้อ "ท่านเป็นใครกันแน่ ถึงกล้ามาตัดสินเรื่องราวในบ้านของคนอื่น?!"
สิงหราชเงียบไปชั่วขณะ ดวงตาคมเข้มมองเธอนิ่งสนิท เต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจและความรู้สึกลึกซึ้งที่เริ่มก่อตัวขึ้น
"สักวัน... แม่หญิงจะรู้เองว่าข้าเป็นใคร" สิงหราชพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำอบอุ่น "และในวันนั้น... ข้าหวังว่าเราจะยืนอยู่บนเส้นทางเดียวกัน... แม่หญิงบัวบาน"
สิ้นคำพูด สิงหราชก็หมุนตัวเดินหายลับเข้าไปในความมืดของแนวไม้ริมแม่น้ำพิงค์อย่างรวดเร็ว ทิ้งให้บัวบานยืนเคว้งคว้างอยู่ท่ามกลางสายลมหนาว หัวใจของเธอสั่นคลอนและเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ไร้ซึ่งคำตอบ...
จบตอนที่ 11