เงาดอกฝิ่นแผ่นดินเดือด ตอนที่10

ตอนที่ 10: แรกพบริมแม่น้ำพิงค์
แสงแดดยามสายทอประกายระยิบระยับบนผืนน้ำแม่น้ำพิงค์ บรรยากาศย่านการค้าท้องถิ่นของเมืองเชียงใหม่เต็มไปด้วยความคึกคัก ผู้คนเดินขวักไขว่จับจ่ายซื้อสินค้ากันอย่างเนืองแน่น เสียงพ่อค้าแม่ค้าส่งเสียงร้องเรียกลูกค้าผสมผสานไปกับเสียงเรือยนต์และเรือพายที่แล่นผ่านไปมา
ณ ศาลาไม้สักริมน้ำอันร่มรื่น แม่หญิงบัวบาน ในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าสดใสตตัดกับกางเกงขายาวสีน้ำตาลเข้มทรงนำสมัย กำลังยืนเลือกซื้อสมุนไพรและเครื่องเทศพื้นบ้านสำหรับนำไปแจกจ่ายให้ชาวบ้านยากไร้ โดยมี คำปอ ลูกน้องคนสนิทคอยถือตะกร้าให้อย่างระมัดระวัง
"คำปอ... ดูรากไม้พวกนี้สิ สดและมีคุณภาพดีมาก เหมาะจะนำไปต้มบำรุงร่างกายให้คนแก่ในชุมชน" บัวบานเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใส ดวงตาเปล่งประกายความสุขที่ได้ช่วยเหลือผู้คน
"เจ้าคุณหนู ฉลาดเลือกตลอดเลยนะเจ้าว่าแต่... ตั้งแต่เมื่อวานที่เราเจอกับชายแปลกหน้าคนนั้น ฉันยังรู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ ว่าเขาอาจจะมีลับลมคมในนะเจ้า" คำปอเอ่ยกระซิบเบาๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบตัว
บัวบานชะงักไปเล็กน้อย ภาพของชายหนุ่มร่างสูง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา สวมหมวกปีกทรงเท่ และมีแววตาดุดันดั่งราชสีห์แล่นย้อนกลับเข้ามาในหัวของเธอโดยอัตโนมัติ... 'นายสิงห์' ชายผู้เตือนเธอเรื่องความประมาท
"ช่างเขาเถอะคำปอ เขาอาจจะเป็นแค่พ่อค้าต่างถิ่นที่ผ่านมา..." บัวบานพูดกลบเกลื่อนความรู้สึกแปลกประหลาดในใจ
ในจังหวะที่บัวบานกำลังจะหันหลังเดินกลับไปที่เรือนแพ จู่ๆ ก็มีเด็กชายตัวเล็กคนหนึ่งวิ่งถือตะกร้าผลไม้ผ่านมาด้วยความรีบร้อน จนสะดุดเข้ากับก้อนหินริมทางเดิน!
"โอ๊ย!" เด็กชายล้มลงกับพื้น ผลไม้กลิ้งกระจัดกระจายไปทั่วทางเดิน ผู้คนรอบข้างต่างหันมามองด้วยความตกใจ
บัวบานไม่รอช้ารีบก้าวเข้าไปหาเด็กชายทันที "ระวังหน่อยนะหนู เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?" เธอทรุดตัวกลายลงไปช่วยเก็บผลไม้ใส่ตะกร้าให้เด็กน้อย
ทว่า ในขณะที่เธอกำลังก้มเก็บผลลูกสุดท้าย มือเรียวใหญ่ของใครอีกคนก็เอื้อมมาหยิบลูกผลไม้นั้นขึ้นมาพอดี นิ้วมือสัมผัสกันเบาๆ บัวบานสะดุ้งเงยหน้าขึ้นสบตา
ภาพเบื้องหน้าคือชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด กางเกงขายาวเนื้อดี และหมวกปีกเท่ที่เงยขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าคมเข้ม ดวงตาดุดันทรงอำนาจแต่แฝงประกายความอ่อนโยนรอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา
"ระวังตัวหน่อยสิแม่หญิง... ดูท่าทางแม่หญิงจะชอบช่วยคนอื่นจนลืมระวังความปลอดภัยของตัวเองอยู่เรื่อย"
เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้น—เจ้าพระยาสิงหราชเดโช (ในคราบของนายสิงห์)
บัวบานเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ หัวใจเต้นตัวแรงขึ้นมาวูบหนึ่งอย่างไม่ตั้งตัว เธอลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติแม้ใบหน้าจะขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย
"ท่าน... นายสิงห์!" บัวบานอุทานเบาๆ "เราเจอกันอีกแล้วนะ... หรือว่าท่านสะกดรอยตามฉันกันแน่?"
สิงหราชลุกขึ้นยืนตามอย่างสง่างาม เขายื่นผลไม้ลูกนั้นคืนให้เด็กชายก่อนจะหันมามองบัวบานด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ "สะกดรอยตามแม่หญิงหรือ? ข้าคงไม่มีเวลาว่างขนาดนั้นหรอก เพียงแต่เมืองเชียงใหม่แห่งนี้ ย่านการค้าไม่ได้กว้างใหญ่นัก การที่เราเดินสวนกันอีกรอบ... คงเป็นเพราะโชคชะตา... หรือไม่ก็ความบังเอิญที่น่าสนใจ"
คำปอรีบก้าวเข้ามาขวางตรงกลางระหว่างทั้งสองคนทันที สายตาจับจ้องสิงหราชอย่างไม่ไว้ใจ "นี่นาย! พูดจาให้มันดีๆ หน่อยนะ คุณหนูของฉันเป็นถึงลูกสาวพ่อเลี้ยงสิงห์คำเชียวนะ!"
สิงหราชไม่ได้แสดงอาการเกรงกลัวต่อท่าทีขู่ขวัญของคำปอแม้แต่น้อย เขายังคงมองบัวบานด้วยรอยยิ้มสุภาพแต่ทรงพลัง
บัวบานยกมือห้ามคำปอเบาๆ ก่อนจะเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รวบรวมความมั่นใจแล้วเอ่ยถามชายตรงหน้าด้วยน้ำเสียงฉลาดเฉลียว
"ท่านบอกว่าท่านเป็นพ่อค้าต่างถิ่น... แต่ท่วงท่า การยืน และสายตาของท่าน ไม่เหมือนพ่อค้าผ้าหรือพ่อค้าไม้เลยแม้แต่น้อย นายสิงห์... แท้จริงแล้วท่านเป็นใครกันแน่ และขึ้นมาทำอะไรที่เมืองเหนือแห่งนี้?"
สิงหราชชะงักไปเล็กน้อย ประกายความทึ่งฉายชัดขึ้นในแววตาคมกริบของเขา หญิงสาวตรงหน้าไม่เพียงแต่เลอโฉมและมีจิตใจงดงามเท่านั้น แต่ยังมีความเฉลียวฉลาด ช่างสังเกต และไม่เกรงกลัวใคร สมดั่งคำเล่าลือและสัญชาตญาณของเขาไม่มีผิดเพี้ยน
สิงหราชโน้มตัวเข้าไปใกล้บัวบานเล็กน้อย กระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่มีเพียงแค่เขากับเธอที่ได้ยิน
"ถ้าแม่หญิงอยากรู้ว่าข้าเป็นใคร... และขึ้นมาทำไม... คืนนี้ ลองมาเดินเล่นที่ริมแม่น้ำพิงค์ฝั่งทิศเหนือคนเดียวสิ แล้วแม่หญิงจะรู้ความจริงทั้งหมด... แม่หญิงบัวบาน"
สิ้นคำพูด สิงหราชก็โค้งศีรษะให้อย่างสุภาพ หมุนตัวเดินแทรกตัวหายไปท่ามกลางฝูงชนในย่านการค้าอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้บัวบานยืนนิ่งค้าง หัวใจเต้นระรัวด้วยความสับสน ความอยากรู้ และความรู้สึกแปลกประหลาดที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในห้วงลึกของหัวใจ
"คุณหนูเจ้า! คนผู้นั้นแปลกคนนัก พูดจาชวนสงสัยยิ่งนัก!" คำปอเขย่าแขนบัวบานเบาๆ
บัวบานยืนมองตามทิศทางที่สิงหราชหายไป ดวงตาคู่สวยฉายแววเด็ดเดี่ยวและมุ่งมั่น
‘นายสิงห์... ท่านกุมความลับอะไรไว้กันแน่?’ บัวบานคิดในใจ พร้อมกับตัดสินใจแล้วว่า... คืนนี้เธอจะต้องหาคำตอบให้ได้!
จบตอนที่ 10