นิทานธรรมะ:เรื่องวันที่พ่อเริ่มแก่

กาลครั้งหนึ่งในยุคที่ทุกอย่างหมุนไวพอๆ กับสัญญาณ 5G... "นนท์" ชายหนุ่มวัยทำงาน ผู้มีชีวิตขับเคลื่อนด้วยตารางงานใน Google Calendar ยอดไลก์ในโซเชียล และความทะเยอทะยานที่จะประสบความสำเร็จอย่างรวดเร็ว เขามองว่าชีวิตคือการพุ่งทะยานไปข้างหน้า วันเวลาของเขาถูกใช้ไปกับการประชุม การสร้างเครือข่าย และการมองหาโอกาสใหม่ๆ

​ในทางกลับกัน "พ่อ" ของนนท์ คือชายวัยเกษียณที่ใช้ชีวิตช้าลงเรื่อยๆ พ่อชอบนั่งดูต้นไม้ รดน้ำสวนครัวหลังบ้าน และหยิบอัลบั้มภาพเก่าๆ ออกมาดู

​นนท์มักจะรู้สึกขัดใจกับความช้าของพ่อเสมอ

"พ่อครับ รีบเดินหน่อย รถตู้จะมารับแล้ว"

"พ่อครับ โทรศัพท์เครื่องเก่ามันอืดแล้ว เปลี่ยนใหม่เหรอ... อ้าว ไลน์ก็ยังใช้ไม่เป็นอีก"

ทุกครั้งที่นนท์กลับมาบ้าน เขาจะเห็นแต่ความล้าหลัง ความหลงลืม และความเชื่องช้าของพ่อ จนบางครั้งเขาก็เผลอแสดงความรำคาญออกมา

​วันหนึ่ง นนท์ต้องรีบไปงานสัมมนาครั้งใหญ่ที่จะเปลี่ยนชีวิตการทำงานของเขา แต่เช้าวันนั้น พ่อกลับทำแก้วกาแฟหกเลอะเทอะ แถมยังหาแว่นตาไม่เจอจนทำให้เกิดความล่าช้า

​"พ่อ! วันนี้ผมรีบมากนะ ทำไมช่วงนี้พ่อทำอะไรเงอะงะจัง" นนท์หลุดปากพูดเสียงดังด้วยความเครียด

​พ่อไม่ได้ตอบโต้อะไร นัยน์ตาที่เริ่มฝ้าฟางฉายแวววูบไหวเพียงครู่ ก่อนจะยิ้มแห้งๆ แล้วพูดว่า "ขอโทษทีนะลูก พ่อแค่อยากชงกาแฟให้แกกินก่อนไปทำงานเหมือนทุกที... แต่ตามันไม่ค่อยดีแล้ว"

​นนท์รีบวิ่งออกจากบ้านไป ทันทีที่ขึ้นรถ เขาก็เปิดไอแพดเพื่อเตรียมงาน แต่สายตากลับเหลือบไปเห็น "แอปพลิเคชันคลังรูปภาพ" ที่เด้งเตือนความจำในอดีต (Memory) ขึ้นมา

​มันเป็นคลิปวิดีโอเก่าเมื่อ 20 กว่าปีที่แล้ว...

ภาพในคลิปคือ เด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่กำลังหัดเดิน ก้าวขาเตาะแตะแล้วล้มลงครั้งแล้วครั้งเล่า และข้างๆ เด็กคนนั้น คือผู้ชายหนุ่มแน่นคนหนึ่งที่ค่อยๆ ประคอง ยิ้มอย่างอดทน และพูดซ้ำๆ ด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมสุขว่า "ไม่เป็นไรลูก เอาใหม่นะ พ่อรอได้... พ่อไม่รีบ"

​น้ำตาของนนท์เอ่อคลอขึ้นมาทันที

ผู้ชายในคลิปที่เคยแข็งแรง แคล่วคล่องว่องไว คนที่เคยเสียสละ "ความเร็ว" ของชีวิตตัวเองเพื่อเดินเคียงข้างเด็กที่ยังเดินไม่เป็น... บัดนี้กลายเป็นชายแก่เชื่องช้าที่เขากำลังรำคาญ

​นนท์ตระหนักรู้ในวินาทีนั้นถึงหลักธรรมข้อใหญ่ที่เขาหลงลืมไปในโลกยุคดิจิทัล

• ​อนิจจัง (ความไม่เที่ยง): ร่างกายที่เคยแข็งแรงของพ่อกำลังเสื่อมสลายไปตามกาลเวลา ไม่มีอะไรคงอยู่ตลอดไป แม้แต่ความหนุ่มแน่นของตัวนนท์เองในวันข้างหน้า
• ​กตัญญูกตเวทิตา: ความอดทนที่พ่อเคยมีให้เขาในวันเยาว์ คือสิ่งที่เขาต้อง "คืนให้" พ่อในวันที่ท่านเริ่มแก่ตัวลง
• ​ขันติ (ความอดทนอดกลั้น): การยอมรับความช้าของผู้อื่นด้วยใจที่สงบ ไม่ใช่การเอาความเร็วของตัวเองไปตัดสินโลก

​เย็นวันนั้น นนท์กลับบ้านเร็วกว่าปกติ เขาเปิดประตูเข้าไปเห็นพ่อนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารเงียบๆ

​นนท์เดินเข้าไปหา นั่งลงข้างๆ แล้วจับมือที่เหี่ยวย่นและสั่นเทาของพ่อเอาไว้

"พ่อครับ วันนี้มีอะไรให้ผมช่วยสอนใช้ไลน์ไหมครับ? หรือเราจะไปเดินเล่นในสวนกันดี... ค่อยๆ เดินก็ได้ครับ ผมไม่รีบแล้ว"

​พ่อยิ้มอย่างอบอุ่น ดวงตาคู่นั้นมีความสุขประกายขึ้นมาอีกครั้ง

​คติธรรมร่วมสมัย:

ในโลกที่เราแข่งกันด้วยความเร็ว... จงอย่าลืมว่า "ความรัก" และ "ความกตัญญู" วัดกันที่ความอดทนที่จะเดินให้ช้าลง เพื่อรอคอยคนที่เคยรอเรามาทั้งชีวิต