ตลาดน้ำที่เปิดแค่คืนเดือนดับ
ตอนเด็ก ๆ ยายเคยเตือนฉันเสมอว่า
“ถ้าเห็นตลาดเปิดกลางน้ำตอนดึก อย่าแวะซื้ออะไรเด็ดขาด”
ฉันคิดว่าเป็นแค่เรื่องหลอกเด็ก
จนคืนหนึ่ง ฉันดันเจอมันเอง
วันนั้นฉันขับรถกลับจากต่างจังหวัด ถนนเลียบคลองมืดสนิท ไม่มีบ้านคน ไม่มีไฟถนน มีแค่เสียงน้ำกับต้นจากไหวตามลม
ตอนดูนาฬิกาอีกที เกือบเที่ยงคืน
แล้วรถฉันก็ดับ
ฉันพยายามสตาร์ตอยู่หลายครั้งแต่ไม่ติด
เลยลงมาเดินหาสัญญาณโทรศัพท์
ระหว่างเดินริมคลอง ฉันเห็นแสงไฟสีส้มสะท้อนน้ำอยู่ไกล ๆ
พร้อมเสียงคนคุย เสียงหัวเราะเบา ๆ
พอเดินเข้าไปใกล้ ฉันถึงเห็นว่าเป็น “ตลาดน้ำ”
เรือไม้หลายสิบลำจอดเรียงกัน
มีคนขายของเต็มไปหมด
ทั้งที่บริเวณนั้นควรเป็นคลองร้าง
ของที่ขายก็แปลก
บางร้านขายดอกไม้แห้งสีซีด
บางร้านขายรูปถ่ายเก่า ๆ
บางร้านมีแค่เสื้อผ้าคนตายพับกองไว้
แต่ทุกคนในตลาดดูปกติราวกับมันเป็นคืนธรรมดา
หญิงแก่ในเรือลำหนึ่งกวักมือเรียกฉัน
“มาซื้ออะไรกินก่อนสิลูก”
ตอนนั้นฉันทั้งหิวทั้งเหนื่อย เลยเดินลงโป๊ะไม้ไปหาเธอ
ในหม้อบนเรือมีข้าวต้มร้อน ๆ กลิ่นหอมมาก
เธอตักใส่ถ้วยให้ฉันทันที
แต่ก่อนส่งให้ เธอถามเบา ๆ
“มาคนเดียวเหรอ”
ฉันพยักหน้า
รอยยิ้มเธอหายไปทันที
“งั้นรีบกลับขึ้นฝั่ง อย่ากิน”
ฉันยังไม่ทันถามอะไร
เสียงระฆังดังขึ้นจากกลางคลอง
กริ๊งงง…
ทั้งตลาดเงียบพร้อมกัน
คนทุกคนหยุดขยับ
แล้วหันมามองฉัน
พร้อมกันหมด
ฉันขนลุกจนแทบหายใจไม่ออก
ดวงตาของแต่ละคนซีดขาว เหมือนคนไม่ได้นอนมานานหลายปี
หญิงแก่รีบผลักถ้วยข้าวต้มตกน้ำ
ก่อนกระซิบเร็ว ๆ ว่า
“เขารู้แล้วว่าเธอยังไม่ถึงเวลา”
ทันใดนั้น เสียงแจวเรือดังรอบตัว
เรือทุกลำเริ่มเคลื่อนช้า ๆ
ล้อมเข้ามาหาฉัน
คนในเรือเริ่มพูดพร้อมกัน
เสียงแหบแห้งเหมือนคอไม่มีน้ำ
“เหลือที่อีกหนึ่ง…”
โป๊ะไม้ใต้เท้าฉันเริ่มเปียกและยวบลง
เหมือนมีมือจากใต้น้ำดึงไว้
ฉันรีบวิ่งกลับขึ้นฝั่ง
แต่ทางเดินที่เพิ่งผ่านมา
กลับยาวขึ้นเรื่อย ๆ
ข้างหลัง เสียงแจวเรือใกล้เข้ามาทุกที
ฉันได้ยินหญิงแก่ตะโกนสุดเสียง
“อย่าหันกลับไป!”
ฉันวิ่งจนล้ม หัวเข่ากระแทกดิน
แล้วทุกอย่างก็เงียบ
ไม่มีเสียงเรือ
ไม่มีเสียงคน
พอเงยหน้าขึ้นอีกที
คลองตรงหน้ามืดสนิท
ไม่มีตลาดน้ำ
ไม่มีแสงไฟแม้แต่ดวงเดียว
รถฉันสตาร์ตติดเองเหมือนไม่เคยเสีย
วันรุ่งขึ้น ฉันลองถามคนแถวนั้น
ชาวบ้านแก่คนหนึ่งหน้าซีดทันทีที่ได้ยิน
เขาบอกว่า เมื่อหลายสิบปีก่อน
เคยมีตลาดน้ำแถวนั้นจริง
แต่คืนเดือนดับ
เรือชนกันกลางคลองตอนน้ำเชี่ยว
คนจมหายทั้งตลาด
ตั้งแต่นั้นมา
คืนไหนไม่มีพระจันทร์
บางคนจะเห็นแสงตะเกียงลอยอยู่กลางน้ำอีกครั้ง
แล้วเขาก็ถามฉันเบา ๆ
“เขาให้เธอกินอะไรไหม”
ฉันส่ายหน้า
ชายแก่ถอนหายใจโล่งอกก่อนพูดว่า
“ดีแล้ว
เพราะถ้ากินของตลาดนั้นเข้าไป…”
เขาเงียบไปพักหนึ่ง
“ครั้งหน้า
เธอจะเป็นคนพายเรือแทน"
อ้างอิงจาก: ChatGPT
เรียบเรียง : มารุเพื่อนรัก
ผนังกระเพาะอาหารป้องกันกรดของตัวเองได้อย่างไร
หมู่บ้านของไทยมีคนไม่ถึง 100 คน เปิดข้อมูลจริง บางแห่งเหลือไม่ถึง 10 คน
อำเภอที่มีชื่ออำเภอสั้นที่สุด 3 อำเภอเท่านั้นในประเทศไทย
ตาราง “เด่นเหนือเด่นใต้” งวด 1 ต.ค. 69 เปิดข้อมูลตามโพย เลขไหนอยู่ตรงไหน
ทำไมบ้านเลขที่ 23–24 Leinster Gardens จึงไม่มีห้องอยู่ด้านหลัง
ฟ้าผ่าหนึ่งครั้งใช้เวลานานแค่ไหน? ทำไมเราจึงเห็นเป็นแสงวาบ
เทพไท้ซิ่งเอี๊ย งวด 1 ต.ค. 69 เปิดชุดเลขเด่น 0 และ 3
ชนสำนักใหญ่! ส่องเลขเด็ดงวด 1 ตุลาคม เสือตกถังพลังเงินดี ปะทะ ม้าสีหมอก ตัวไหนเด่น ตัวไหนชน มาคุยกัน!
คาสิโนเวกัสและมาเก๊าไม่มีนาฬิกากับหน้าต่างจริงหรือไม่
อาจารย์หนู งวด 1 ต.ค. 69 เปิดเลขร้อยมาลัย เทียบชุดพญานาคนำโชค
น้ำผึ้งหนึ่งช้อนชาต้องใช้ผึ้งงานกี่ตัว
โรงเรียนที่มีนักเรียนมากที่สุดในไทย
โรงแรมไทยที่ได้ 3 MICHELIN Keys ระดับสูงสุด มีเพียง 6 แห่งในประเทศ!ฟ้าผ่าหนึ่งครั้งใช้เวลานานแค่ไหน? ทำไมเราจึงเห็นเป็นแสงวาบทำไมบ้านเลขที่ 23–24 Leinster Gardens จึงไม่มีห้องอยู่ด้านหลังผนังกระเพาะอาหารป้องกันกรดของตัวเองได้อย่างไร
นิยายเรื่องเล่า