ตลาดน้ำที่เปิดแค่คืนเดือนดับ

ตอนเด็ก ๆ ยายเคยเตือนฉันเสมอว่า

“ถ้าเห็นตลาดเปิดกลางน้ำตอนดึก อย่าแวะซื้ออะไรเด็ดขาด”

ฉันคิดว่าเป็นแค่เรื่องหลอกเด็ก

จนคืนหนึ่ง ฉันดันเจอมันเอง

วันนั้นฉันขับรถกลับจากต่างจังหวัด ถนนเลียบคลองมืดสนิท ไม่มีบ้านคน ไม่มีไฟถนน มีแค่เสียงน้ำกับต้นจากไหวตามลม

ตอนดูนาฬิกาอีกที เกือบเที่ยงคืน

แล้วรถฉันก็ดับ

ฉันพยายามสตาร์ตอยู่หลายครั้งแต่ไม่ติด

เลยลงมาเดินหาสัญญาณโทรศัพท์

ระหว่างเดินริมคลอง ฉันเห็นแสงไฟสีส้มสะท้อนน้ำอยู่ไกล ๆ

พร้อมเสียงคนคุย เสียงหัวเราะเบา ๆ

พอเดินเข้าไปใกล้ ฉันถึงเห็นว่าเป็น “ตลาดน้ำ”

เรือไม้หลายสิบลำจอดเรียงกัน

มีคนขายของเต็มไปหมด

ทั้งที่บริเวณนั้นควรเป็นคลองร้าง

ของที่ขายก็แปลก

บางร้านขายดอกไม้แห้งสีซีด

บางร้านขายรูปถ่ายเก่า ๆ

บางร้านมีแค่เสื้อผ้าคนตายพับกองไว้

แต่ทุกคนในตลาดดูปกติราวกับมันเป็นคืนธรรมดา

หญิงแก่ในเรือลำหนึ่งกวักมือเรียกฉัน

“มาซื้ออะไรกินก่อนสิลูก”

ตอนนั้นฉันทั้งหิวทั้งเหนื่อย เลยเดินลงโป๊ะไม้ไปหาเธอ

ในหม้อบนเรือมีข้าวต้มร้อน ๆ กลิ่นหอมมาก

เธอตักใส่ถ้วยให้ฉันทันที

แต่ก่อนส่งให้ เธอถามเบา ๆ

“มาคนเดียวเหรอ”

ฉันพยักหน้า

รอยยิ้มเธอหายไปทันที

“งั้นรีบกลับขึ้นฝั่ง อย่ากิน”

ฉันยังไม่ทันถามอะไร

เสียงระฆังดังขึ้นจากกลางคลอง

กริ๊งงง…

ทั้งตลาดเงียบพร้อมกัน

คนทุกคนหยุดขยับ

แล้วหันมามองฉัน

พร้อมกันหมด

ฉันขนลุกจนแทบหายใจไม่ออก

ดวงตาของแต่ละคนซีดขาว เหมือนคนไม่ได้นอนมานานหลายปี

หญิงแก่รีบผลักถ้วยข้าวต้มตกน้ำ

ก่อนกระซิบเร็ว ๆ ว่า

“เขารู้แล้วว่าเธอยังไม่ถึงเวลา”

ทันใดนั้น เสียงแจวเรือดังรอบตัว

เรือทุกลำเริ่มเคลื่อนช้า ๆ

ล้อมเข้ามาหาฉัน

คนในเรือเริ่มพูดพร้อมกัน

เสียงแหบแห้งเหมือนคอไม่มีน้ำ

“เหลือที่อีกหนึ่ง…”

โป๊ะไม้ใต้เท้าฉันเริ่มเปียกและยวบลง

เหมือนมีมือจากใต้น้ำดึงไว้

ฉันรีบวิ่งกลับขึ้นฝั่ง

แต่ทางเดินที่เพิ่งผ่านมา

กลับยาวขึ้นเรื่อย ๆ

ข้างหลัง เสียงแจวเรือใกล้เข้ามาทุกที

ฉันได้ยินหญิงแก่ตะโกนสุดเสียง

“อย่าหันกลับไป!”

ฉันวิ่งจนล้ม หัวเข่ากระแทกดิน

แล้วทุกอย่างก็เงียบ

ไม่มีเสียงเรือ

ไม่มีเสียงคน

พอเงยหน้าขึ้นอีกที

คลองตรงหน้ามืดสนิท

ไม่มีตลาดน้ำ

ไม่มีแสงไฟแม้แต่ดวงเดียว

รถฉันสตาร์ตติดเองเหมือนไม่เคยเสีย

วันรุ่งขึ้น ฉันลองถามคนแถวนั้น

ชาวบ้านแก่คนหนึ่งหน้าซีดทันทีที่ได้ยิน

เขาบอกว่า เมื่อหลายสิบปีก่อน

เคยมีตลาดน้ำแถวนั้นจริง

แต่คืนเดือนดับ

เรือชนกันกลางคลองตอนน้ำเชี่ยว

คนจมหายทั้งตลาด

ตั้งแต่นั้นมา

คืนไหนไม่มีพระจันทร์

บางคนจะเห็นแสงตะเกียงลอยอยู่กลางน้ำอีกครั้ง

แล้วเขาก็ถามฉันเบา ๆ

“เขาให้เธอกินอะไรไหม”

ฉันส่ายหน้า

ชายแก่ถอนหายใจโล่งอกก่อนพูดว่า

“ดีแล้ว

เพราะถ้ากินของตลาดนั้นเข้าไป…”

เขาเงียบไปพักหนึ่ง

“ครั้งหน้า

เธอจะเป็นคนพายเรือแทน"