ภรรยาในนามของมาเฟียเย็นชา 2

บทที่ 2 — กฎของคาลิกซ์

เช้าวันแรกในบ้านของคาลิกซ์เริ่มต้นขึ้นด้วยความเงียบ

แสงแดดอ่อนลอดผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามาตกกระทบบนพื้นห้อง นุ่นค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะมองเพดานอย่างเหม่อลอย

เพียงไม่กี่วินาที ความทรงจำของเมื่อคืนก็ย้อนกลับเข้ามา

งานแต่งงาน คฤหาสน์หลังใหญ่ เสียงปืน และอ้อมแขนของผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของเธอ

นุ่นยกมือขึ้นแตะแหวนแต่งงานเบา ๆ

“นี่เราแต่งงานแล้วจริง ๆ สินะ”

เธอถอนหายใจ

เมื่อคืนคาลิกซ์บอกให้เธอพักผ่อน แต่คำถามมากมายยังคงวนเวียนอยู่ในหัว

คนที่บุกเข้ามาคือใคร?

ทำไมพวกเขาถึงยิงปืนเข้ามาในบ้าน?

แล้วทำไมคาลิกซ์ถึงดูเหมือนกำลังปกป้องเธอมากกว่าปกป้องตัวเอง?

“คุณผู้หญิงคะ”

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

นุ่นรีบลุกจากเตียง

“เข้ามาได้ค่ะ”

แม่บ้านคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมเสื้อผ้าสำหรับวันนี้

“คุณคาลิกซ์ให้เตรียมชุดไว้ให้ค่ะ”

“เขาเหรอคะ?”

แม่บ้านยิ้มเล็กน้อย

“ค่ะ”

นุ่นมองชุดในมือ

เป็นชุดเดรสสีชมพูอ่อนเรียบหรู ขนาดพอดีกับตัวเธอราวกับถูกสั่งตัดมาโดยเฉพาะ

“เขารู้ได้ยังไงว่าฉันใส่ไซซ์อะไร?”

แม่บ้านนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนตอบ

“คุณคาลิกซ์เป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมดค่ะ”

นุ่นกะพริบตา

เขาดูเหมือนไม่สนใจเธอเลยแท้ ๆ แต่กลับรู้แม้กระทั่งขนาดเสื้อผ้าของเธอ?

“แล้วคุณคาลิกซ์อยู่ไหนคะ?”

“ห้องอาหารค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

หลังจากแต่งตัวเรียบร้อย นุ่นจึงเดินลงไปชั้นล่าง

ทันทีที่ก้าวเข้าห้องอาหาร เธอก็เห็นชายหนุ่มนั่งอยู่หัวโต๊ะ

คาลิกซ์สวมเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนถึงข้อศอก ผมสีดำแซมขาวยังคงดูยุ่งเล็กน้อยอย่างเป็นธรรมชาติ

ตรงหน้าเขามีเอกสารหลายชุด และโทรศัพท์หนึ่งเครื่อง เขากำลังอ่านบางอย่างด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ…”

นุ่นเอ่ยเบา ๆ

คาลิกซ์เงยหน้าขึ้น สายตาคมกวาดมองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

นุ่นเผลอจับชายกระโปรงอย่างประหม่า

“ชุดไม่ถูกใจเหรอคะ?”

“พอดีไหม?”

คำถามของเขาทำให้เธอชะงัก

“คะ?”

“ชุด”

“อ๋อ พอดีค่ะ”

“ก็ดี”

คาลิกซ์กลับไปอ่านเอกสารต่อ

นุ่นเดินไปนั่งอีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะ

ไม่นานอาหารเช้าก็ถูกนำมาเสิร์ฟ

เธอมองอาหารตรงหน้า ก่อนจะเหลือบมองคาลิกซ์

เขากำลังดื่มกาแฟโดยไม่พูดอะไร

“เมื่อคืน”

นุ่นเริ่มต้นอย่างลังเลคาลิกซ์วางถ้วยกาแฟลง

“ว่า”

“คนที่เข้ามาเมื่อคืน”

“จัดการแล้ว”

“เขาเป็นใครคะ?”

“เรื่องของฉัน”

คำตอบนั้นทำให้นุ่นเงียบ

“แต่เขายิงปืนเข้ามาในบ้านนะคะ”

“ฉันรู้”

“แล้วถ้าเกิดเขากลับมาอีกล่ะ?”

คาลิกซ์มองเธอ

“ถึงไม่กลับมา”

“คะ?”

“ก็ยังมีคนอื่น”

นุ่นขมวดคิ้ว

“หมายความว่า?”

คาลิกซ์เอนหลังพิงเก้าอี้

“เธออยากรู้มากขนาดนั้นเลย?”

“ฉันเป็นภรรยาคุณนะคะ”

คำตอบหลุดออกไปโดยไม่ทันคิด

ทั้งห้องเงียบลงทันที นุ่นเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรออกไป คาลิกซ์มองเธออยู่นานก่อนจะพูดช้า ๆ

“เพราะเป็นภรรยาของฉัน เธอถึงต้องรู้กฎ”

“กฎ?”

“ใช่”

เขาวางแก้วลง

“ข้อแรก ห้ามออกจากคฤหาสน์โดยไม่มีคนคุ้มกัน”

นุ่นพยักหน้า

“ข้อสอง ห้ามรับของหรืออาหารจากคนแปลกหน้า”

“ค่ะ”

“ข้อสาม ห้ามบอกใครเกี่ยวกับระบบรักษาความปลอดภัยของที่นี่”

นุ่นเริ่มรู้สึกเหมือนกำลังนั่งฟังคำสั่งของผู้คุมมากกว่าสามี

“มีอีกไหมคะ?”

“มี”

คาลิกซ์มองเธอนิ่ง

“ถ้ามีใครมาถามเรื่องของฉัน เธอไม่มีหน้าที่ต้องตอบ”

“แล้วถ้าเป็นคนรู้จักของฉันล่ะคะ?”

“ก็เหมือนกัน”

“แล้วถ้าฉันอยากกลับไปหาครอบครัว?”

“ฉันจะพาไป”

นุ่นชะงัก

“คุณจะพาไปเอง?”

“ใช่”

“แต่คุณไม่ต้องทำงานเหรอคะ?”

“ทำ”

“แล้ว”

“ฉันจัดเวลาได้”

คำตอบสั้น ๆ ทำให้นุ่นพูดไม่ออก

เธอไม่เข้าใจผู้ชายคนนี้เลย

เมื่อวานเขายังบอกว่าให้ต่างคนต่างอยู่

แต่วันนี้กลับเป็นคนกำหนดกฎเพื่อความปลอดภัยของเธอทุกข้อ

“ข้อสุดท้าย”

เสียงของคาลิกซ์ทำให้นุ่นเงยหน้าขึ้น

“ห้ามหายไปจากสายตาฉันโดยไม่บอก”

นุ่นนิ่ง

“ทำไมคะ?”

คาลิกซ์ไม่ตอบทันที

สายตาของเขามองเธออย่างจริงจัง

“เพราะฉันไม่ชอบตามหาคน”

นุ่นเม้มริมฝีปาก

“ค่ะ”

“เข้าใจหรือเปล่า?”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

คาลิกซ์พยักหน้า

“กินข้าว”

“ค่ะ”

นุ่นก้มหน้ากินอาหารต่อ

แต่เธอไม่รู้เลยว่า ชายหนุ่มตรงหน้ากำลังมองเธออยู่เป็นระยะ

และสิ่งที่เขาไม่ได้บอกเธอคือ

กฎทั้งหมดไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความรำคาญ แต่มันเกิดขึ้นเพราะเมื่อคืนเขาได้รับข้อมูลใหม่

ศัตรูรู้แล้วว่านุ่นคือภรรยาของเขา และตอนนี้ชื่อของเธอกำลังอยู่ในรายชื่อเป้าหมาย

หลังอาหารเช้า นุ่นเดินออกมาที่สวนด้านหลังคฤหาสน์ เธออยากสูดอากาศและสำรวจสถานที่ใหม่ ๆ สวนกว้างเต็มไปด้วยดอกไม้สีขาวและชมพู มีน้ำพุขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง ทุกอย่างสวยจนเธออดไม่ได้ที่จะยิ้ม

“สวยจัง”

“คุณผู้หญิงครับ”

เสียงหนึ่งดังขึ้น

นุ่นหันกลับไป

ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำกำลังยืนอยู่ไม่ไกล

“ค่ะ”

“คุณคาลิกซ์ให้ผมมาดูแลคุณครับ”

นุ่นยิ้ม

“ไม่ต้องเรียกคุณผู้หญิงก็ได้ค่ะ เรียกนุ่นก็ได้”

ชายคนนั้นชะงัก

“ผมคงทำแบบนั้นไม่ได้ครับ”

“ทำไมล่ะคะ?”

“คุณคาลิกซ์สั่งไว้”

นุ่นถอนหายใจ

“เขาสั่งทุกอย่างเลยหรือไง”

“ครับ”

“แม้แต่เรื่องเล็ก ๆ?”

“ทุกเรื่องครับ”

นุ่นทำหน้ามุ่ย เธอไม่รู้ว่าควรหัวเราะหรือปวดหัวดี

ทันใดนั้นโทรศัพท์ของบอดี้การ์ดก็ดังขึ้น

เขารับสาย ก่อนสีหน้าจะเปลี่ยนไป

“ครับ เข้าใจแล้วครับ”

เขาวางสาย

“คุณนุ่นครับ”

“คะ?”

“กรุณากลับเข้าไปในบ้านครับ”

“ทำไมเหรอคะ?”

“มีรถต้องสงสัยอยู่ด้านนอก”

รอยยิ้มบนใบหน้าของนุ่นหายไปทันที

“อีกแล้วเหรอ”

บอดี้การ์ดพยักหน้า

เขาพานุ่นกลับเข้าไปในบ้านทันที

แต่ก่อนที่ประตูจะปิดลง—

เสียงเครื่องยนต์รถดังขึ้นจากหน้าคฤหาสน์

นุ่นมองผ่านกระจก

รถสีดำคันหนึ่งจอดอยู่ตรงประตูใหญ่

ไม่มีตราสัญลักษณ์

ไม่มีคนลงมา

แต่เพียงไม่กี่วินาที โทรศัพท์ของคาลิกซ์ก็ดังขึ้น

เขาเดินออกมาจากห้องทำงานด้วยสีหน้าเย็นจัด

“พาเธอขึ้นห้อง”

“ครับ!”

นุ่นมองเขา

“คาลิกซ์”

ชายหนุ่มหยุด

“ขึ้นไป”

“แต่—”

“เดี๋ยวนี้”

น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดจนเธอไม่กล้าเถียง

นุ่นเดินตามบอดี้การ์ดขึ้นบันได

แต่ก่อนจะถึงชั้นสอง เธอหันกลับไปมอง

คาลิกซ์ยืนอยู่กลางห้องโถง

ชายหนุ่มหยิบปืนจากลูกน้องของตัวเอง

หัวใจของนุ่นกระตุกแรง

นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นเขาในอีกด้านหนึ่ง

ไม่ใช่สามีเย็นชา

แต่เป็นผู้ชายที่ดูเหมือนสามารถทำทุกอย่างเพื่อปกป้องสิ่งที่ตัวเองต้องการ

และในวินาทีนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของคาลิกซ์ก็ดังขึ้น เขากดรับสาย

“พูดมา”

ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะมีเสียงหัวเราะดังขึ้น

“นายคิดว่าซ่อนผู้หญิงคนนั้นไว้ในบ้านแล้วพวกเราจะหาไม่เจอหรือไง?”

แววตาของคาลิกซ์เย็นลง

“แกต้องการอะไร?”

“ตัวเธอ”

“ฝันไปเถอะ”

“งั้นเราจะเริ่มจากคนในครอบครัวของเธอ”

มือของคาลิกซ์กำโทรศัพท์แน่น

“อย่าแตะต้องครอบครัวเธอ”

“ถ้าไม่อยากให้ใครตาย”

เสียงปลายสายหัวเราะเบา ๆ

“ก็ส่งภรรยาของแกมา”

สายถูกตัด

คาลิกซ์ยืนนิ่งอยู่หลายวินาที

ก่อนหันไปมองบันไดที่นุ่นเพิ่งเดินขึ้นไป

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความกังวล

“นายครับ”

ลูกน้องเอ่ยขึ้น

“เราควรทำยังไงครับ?”

คาลิกซ์เงียบ

ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก

“ย้ายกำลังทั้งหมดไปคุ้มกันครอบครัวของเธอ”

“แล้วคุณนุ่นล่ะครับ?”

เขาเงยหน้าขึ้น

“ฉันจะดูแลเอง”

บนชั้นสอง นุ่นยืนอยู่หลังประตู

เธอไม่ได้ยินบทสนทนาทั้งหมด

แต่เธอได้ยินเพียงประโยคเดียวก่อนประตูจะปิด

“ฉันจะดูแลเอง”

หัวใจของหญิงสาวเต้นแรง

เธอไม่รู้ว่าเหตุใดผู้ชายที่บอกว่าไม่ต้องการชีวิตคู่ถึงต้องปกป้องเธอขนาดนี้

ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงจำรายละเอียดเล็ก ๆ เกี่ยวกับเธอได้

และไม่รู้ว่าทำไมทุกครั้งที่เกิดอันตรายคนแรกที่เธอนึกถึงกลับเป็นเขา

นุ่นมองแหวนแต่งงานอีกครั้ง

“คาลิกซ์”

บางทีการแต่งงานครั้งนี้อาจไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิด

เพราะยิ่งเวลาผ่านไป เธอก็ยิ่งรู้สึกว่าผู้ชายคนนี้กำลังซ่อนอะไรบางอย่างจากเธอ และความลับนั้น อาจเกี่ยวข้องกับเหตุผลที่แท้จริงว่า ทำไมเขาถึงยอมแต่งงานกับเธอตั้งแต่แรก

— จบบทที่ 2 —