เธอผู้ครองใจฉัน 2

บทที่ 2 — ความรู้สึกที่เริ่มเปลี่ยนไป

 

เช้าวันต่อมา

 

บ้านตระกูลหลี่กลับมาคึกคักอีกครั้ง เมื่อทั้งสี่คนมีนัดกันไปเดินเล่นที่ตลาดเก่าในตัวเมือง

 

หมวยลี่เดินออกมาจากบ้านพร้อมชุดเดรสสีอ่อน ผมสีฟ้าอ่อนปลายสีเงินปล่อยยาวสยาย ดอกไม้เล็ก ๆ ถูกประดับไว้ข้างผมอย่างสวยงาม

 

“ทุกคนรอนานไหม?”

 

“ไม่เลย”

 

หลี่ปิงปิงตอบพร้อมรอยยิ้ม เธอเดินเข้าไปคล้องแขนหมวยลี่ทันที

 

“วันนี้หมวยลี่สวยมาก”

 

“จริงเหรอ?”

 

“จริงสิ”

 

หลี่ผิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองหมวยลี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนยิ้มมุมปาก

 

“สวยกว่าทุกวันเลย”

 

หมวยลี่หัวเราะ

 

“ชมแบบนี้ต้องการอะไรหรือเปล่า?”

 

“ถ้าฉันบอกว่าอยากให้เธอเดินกับฉันทั้งวันล่ะ?”

 

“ไม่ได้”

 

เสียงเรียบ ๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง

 

ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน

 

อาเฉินเดินเข้ามาช้า ๆ

 

ผมสีทองแซมเงินสะท้อนแสงแดด ดวงตาสีทองมองตรงมาที่หลี่ผิงอย่างเย็นชา

 

หลี่ผิงเลิกคิ้ว

 

“ฉันยังไม่ได้บอกว่าจะพาหมวยลี่ไปไหนเลยนะ”

 

“แต่ฉันได้ยินแล้ว”

 

“แล้ว?”

 

“หมวยลี่จะเดินกับฉัน”

 

หมวยลี่กะพริบตาปริบ ๆ

 

“ทำไมต้องกับอาเฉิน?”

 

อาเฉินหันมามองเธอ

 

“เพราะฉันอยากเดินกับเธอ”

 

คำตอบสั้น ๆ ทำให้หมวยลี่นิ่งไปทันที

 

หลี่ผิงเองก็เงียบลง

 

ส่วนหลี่ปิงปิงที่ยืนอยู่ข้างหมวยลี่กำมือแน่นเล็กน้อย

 

เธอพยายามซ่อนความรู้สึกเอาไว้ แต่สายตากลับเผลอมองอาเฉินอยู่ตลอด

 

“งั้นไปกันเถอะ”

 

หลี่ปิงปิงพูดขึ้นเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ

 

ทั้งสี่คนจึงเริ่มออกเดินทาง

 

---

 

ตลาดเก่าเต็มไปด้วยร้านค้าหลากหลาย ทั้งของกิน ขนมหวาน เครื่องประดับ และของตกแต่งมากมาย

 

หมวยลี่เดินดูของอย่างสนใจ ขณะที่หลี่ปิงปิงเดินอยู่ข้าง ๆ ไม่ห่าง

 

“หมวยลี่ ดูนี่สิ”

 

หลี่ปิงปิงหยิบปิ่นปักผมขึ้นมา

 

“สวยไหม?”

 

“สวยมาก”

 

“ถ้าอย่างนั้นฉันซื้อให้”

 

“ไม่ต้องหรอก”

 

“ทำไมล่ะ?”

 

“หมวยซื้อเองได้”

 

หลี่ปิงปิงยิ้มบาง ๆ

 

“ฉันอยากให้”

 

หมวยลี่กำลังจะตอบ แต่จู่ ๆ ก็มีมือหนึ่งหยิบปิ่นอีกอันขึ้นมา

 

อาเฉินยืนอยู่ข้าง ๆ

 

“อันนี้เหมาะกับเธอมากกว่า”

 

หมวยลี่รับปิ่นจากมือเขา

 

“สวยจัง”

 

“เอาไป”

 

“อาเฉินซื้อให้เหรอ?”

 

“อืม”

 

หมวยลี่มองปิ่นในมือแล้วส่งยิ้มหวานให้

 

“ขอบคุณนะ”

 

เพียงรอยยิ้มเดียวของเธอ ก็ทำให้อาเฉินที่ปกติไม่เคยแสดงสีหน้าอ่อนโยน เผลอยิ้มออกมาเล็กน้อย

 

หลี่ผิงเห็นภาพนั้นแล้วถอนหายใจ

 

“แพ้ทางจริง ๆ สินะ”

 

อาเฉินหันมามอง

 

“พูดอะไร?”

 

“เปล่า”

 

หลี่ผิงยิ้ม แต่ในใจกลับรู้สึกหนักอึ้ง

 

เขารู้ดีว่า ต่อให้พยายามมากแค่ไหน...

 

คนที่หมวยลี่มองด้วยสายตาแบบนั้น

 

อาจมีเพียงอาเฉินคนเดียว

 

ส่วนหลี่ปิงปิงเองก็ยืนมองภาพตรงหน้าเงียบ ๆ

 

เธอรู้สึกเจ็บอย่างบอกไม่ถูก

 

เพราะคนที่เธอชอบกำลังมองผู้หญิงอีกคนด้วยสายตาที่อ่อนโยนที่สุด

 

---

 

ช่วงบ่าย ทั้งสี่คนแวะนั่งพักที่ร้านน้ำชา

 

หมวยลี่นั่งตรงกลางระหว่างหลี่ผิงกับอาเฉิน ส่วนหลี่ปิงปิงนั่งฝั่งตรงข้าม

 

“วันนี้สนุกไหม?”

 

หลี่ผิงถาม

 

“สนุกสิ”

 

หมวยลี่ตอบทันที

 

“ถ้าอย่างนั้นครั้งหน้ามาอีกนะ”

 

“ได้เลย”

 

อาเฉินยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนพูดขึ้นเบา ๆ

 

“ครั้งหน้าอย่าเดินหายไปไหนคนเดียว”

 

หมวยลี่หันมอง

 

“ทำไม?”

 

“ฉันหาเธอไม่เจอ”

 

“อาเฉินเป็นห่วงหมวยเหรอ?”

 

ชายหนุ่มเงียบไปครู่หนึ่ง

 

ก่อนตอบอย่างตรงไปตรงมา

 

“ใช่”

 

หัวใจของหมวยลี่กระตุกเบา ๆ

 

เธอไม่รู้ว่าทำไมคำพูดธรรมดาเพียงประโยคเดียวถึงทำให้ใบหน้าร้อนขึ้นมาได้

 

แต่เธอก็ยังยิ้ม

 

“งั้นครั้งหน้าหมวยจะไม่หายไปไหน”

 

อาเฉินพยักหน้า

 

“ดี”

 

หลี่ผิงมองทั้งสองคนแล้วหลุบตาลง

 

หลี่ปิงปิงเองก็เช่นกัน

 

ในวันที่พวกเขายังเป็นเด็ก ทั้งสี่คนเคยสัญญาว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป

 

แต่ไม่มีใครเคยคิดว่า...

 

เมื่อโตขึ้น สัญญานั้นจะไม่ได้หมายถึงแค่คำว่า “เพื่อน” อีกต่อไป

 

และความรู้สึกของทั้งสี่คน...

 

กำลังจะนำพาพวกเขาเข้าสู่เรื่องราวที่ไม่มีใครสามารถย้อนกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีก