ภรรยาในนามของมาเฟียเย็นชา 3
คาลิกซ์ × นุ่น
บทที่ 3 — สามีที่ไม่เคยปล่อยให้เธอคลาดสายตา
หลังจากประตูห้องปิดลง นุ่นยังคงยืนอยู่ตรงนั้น เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของบอดี้การ์ดค่อย ๆ ห่างออกไป ก่อนทุกอย่างจะกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้ง
แต่หัวใจของเธอกลับไม่ยอมสงบ
คำพูดของคาลิกซ์ยังวนเวียนอยู่ในหัว
“ฉันจะดูแลเอง”
ทำไมเขาถึงพูดแบบนั้น?
ทั้งที่เมื่อคืนเขายังบอกว่าเธอกับเขาเป็นเพียงคู่แต่งงานตามข้อตกลง
ทั้งที่เช้านี้เขายังย้ำว่าต่างคนต่างอยู่ แต่เมื่อเกิดเรื่องขึ้น เขากลับเป็นคนแรกที่เข้ามาปกป้องเธอทุกครั้ง
นุ่นเดินไปนั่งบนปลายเตียง
ดวงตากลมสีชมพูอ่อนมองแหวนแต่งงานบนนิ้วอย่างเหม่อลอย
“ฉันควรเชื่อคุณดีไหมนะ”
เธอไม่รู้ว่าตัวเองกำลังถามใคร บางทีอาจถามตัวเองมากกว่า
ก๊อก ก๊อก
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
นุ่นรีบเงยหน้า
“ใครคะ?”
“ฉัน”
เสียงทุ้มที่คุ้นเคยทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นทันที
คาลิกซ์ นุ่นลุกขึ้นเดินไปเปิดประตู
ชายหนุ่มยืนอยู่หน้าห้องในชุดสีดำ สีหน้าของเขายังคงนิ่งเหมือนเดิม แต่แววตาคมกลับดูเหนื่อยกว่าปกติ
“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“ฉันจะพาเธอไปที่ห้องปลอดภัย”
นุ่นขมวดคิ้ว
“ห้องปลอดภัย?”
“ใช่”
“ทำไมคะ?”
“เพราะตอนนี้คฤหาสน์ไม่ปลอดภัย”
คำตอบนั้นทำให้นุ่นหน้าซีด
“แล้วคุณล่ะ?”
คาลิกซ์มองเธอ
“ฉันอยู่ข้างนอก”
“ไม่ค่ะ”
คำตอบหลุดออกมาเร็วเกินไป เขาเลิกคิ้ว นุ่นเองก็ชะงัก
“คือ”
เธอก้มหน้า
“ถ้าคุณออกไปแล้วเกิดอะไรขึ้นอีกล่ะคะ?”
คาลิกซ์นิ่งไป เป็นครั้งแรกที่มีคนถามเขาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วงแบบนี้
“ไม่ต้องห่วงฉัน”
“แต่คุณเป็นสามีของฉัน”
คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศเงียบลงอีกครั้ง นุ่นเม้มริมฝีปาก
“อย่างน้อย ฉันก็ไม่อยากเห็นคุณเป็นอะไร”
คาลิกซ์มองเธออยู่นาน ก่อนจะเบือนหน้าหนี
“ไปกันเถอะ”
“ค่ะ”
---
ทางเดินชั้นล่างเต็มไปด้วยบอดี้การ์ด
นุ่นมองไปรอบ ๆ แล้วรู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศเปลี่ยนไป ทุกคนดูตึงเครียด
บางคนกำลังพูดผ่านวิทยุสื่อสาร
บางคนตรวจสอบกล้องวงจรปิด
และบางคนถืออาวุธเดินตรวจรอบบ้านคาลิกซ์เดินอยู่ข้างหน้า นุ่นเดินตามอยู่ไม่ห่าง แต่เพียงไม่กี่ก้าว มือใหญ่ก็เอื้อมมาจับข้อมือเธอ นุ่นเงยหน้าขึ้นมอง
“เดินใกล้ ๆ”
“ฉันไม่ได้เดินห่างนะคะ”
“ฉันรู้”
“แล้ว…”
“ฉันแค่ไม่อยากให้เธอหลุดจากสายตา”
หัวใจของนุ่นกระตุก คำพูดนั้นฟังดูเหมือนประโยคธรรมดา
แต่ทำไมมันถึงทำให้แก้มของเธอร้อนขึ้นมาได้ก็ไม่รู้ เธอจึงเดินเข้าใกล้เขามากกว่าเดิม คาลิกซ์ไม่ได้พูดอะไร แต่ฝ่ามือของเขายังคงจับข้อมือเธอเอาไว้ ราวกับไม่คิดจะปล่อย
---
เมื่อถึงห้องปลอดภัย คาลิกซ์เปิดประตูให้ ภายในห้องไม่ได้ดูน่ากลัวอย่างที่นุ่นคิด มันเป็นห้องกว้างที่มีทั้งโซฟา ห้องนอนเล็ก ห้องน้ำ และระบบสื่อสารครบถ้วน
“อยู่ที่นี่จนกว่าฉันจะกลับมา”
นุ่นมองเขา
“แล้วคุณจะไปไหน?”
“จัดการเรื่องข้างนอก”
“นานไหมคะ?”
“ไม่รู้”
“ฉันรอได้ค่ะ”
คาลิกซ์ชะงัก
“ไม่ต้องรอ”
“ทำไมคะ?”
“ถ้าฉันกลับดึก เธอก็นอน”
“แต่”
เขาเดินเข้ามาใกล้ จนระยะห่างระหว่างทั้งสองเหลือเพียงไม่กี่ก้าว นุ่นเงยหน้ามองเขา
คาลิกซ์ยกมือขึ้นเหมือนจะสัมผัสศีรษะของเธอ แต่สุดท้ายก็หยุดกลางอากาศ แล้วลดมือลง
“อย่าเปิดประตูให้ใคร”
“แม้แต่คุณเหรอคะ?”
คาลิกซ์มองเธอนิ่ง
“ถ้าเป็นฉัน เธอจะรู้”
“ยังไงคะ?”
“เสียงฉัน”
นุ่นกะพริบตา
“ถ้ามีคนปลอมเสียงคุณล่ะ?”
คาลิกซ์นิ่งไปเล็กน้อย
ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“ฉันจะพูดชื่อของเธอ”
“ชื่อฉัน?”
“ใช่”
“ทำไมต้องเป็นชื่อฉัน?”
เขาไม่ตอบ เพียงมองเธออยู่ครู่หนึ่งก่อนเดินออกไป ประตูปิดลง นุ่นยืนมองตามด้วยหัวใจที่เต้นแปลก ๆ เธอไม่รู้เลยว่า คาลิกซ์จำเสียงเรียกชื่อของเธอได้แม้กระทั่งในความฝัน
---
เวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง นุ่นนั่งอยู่บนโซฟา เธอพยายามอ่านหนังสือ แต่สมาธิกลับไม่อยู่กับตัวเลย สายตายังคงมองไปยังประตู
จนกระทั่ง
ก๊อก ก๊อก
นุ่นสะดุ้ง เสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง
“คุณนุ่น”
เสียงผู้ชายดังจากด้านนอก
“ผมเป็นคนของคุณคาลิกซ์ครับ”
นุ่นกำลังจะเดินไปเปิดประตู แต่ก็หยุดชะงัก
“ห้ามเปิดประตูให้ใคร”
คำเตือนของคาลิกซ์ดังขึ้นในหัว เธอจึงถามกลับ
“คุณเป็นใครคะ?”
“ผมมารับคุณไปห้องนอนครับ”
นุ่นขมวดคิ้ว
“แล้วคาลิกซ์ล่ะคะ?”
“นายสั่งให้ผมมารับครับ”
นุ่นเริ่มรู้สึกผิดปกติ
“คุณคาลิกซ์บอกชื่อฉันว่าอะไรคะ?”
ปลายทางเงียบ เพียงไม่กี่วินาที เสียงนั้นก็ดังขึ้น
“คุณนุ่น”
หัวใจของหญิงสาวเต้นแรง แต่เธอยังไม่เปิดประตู
“ไม่ใช่ค่ะ”
“อะไรนะครับ?”
“เขาบอกว่าถ้ามารับฉัน คุณต้องพูดอะไรบางอย่าง”
เงียบ
คราวนี้เงียบอยู่นาน ก่อนเสียงด้านนอกจะเปลี่ยนไป
“เปิดประตู!”
นุ่นถอยหลังทันที คนด้านนอกเริ่มทุบประตู
ปัง!
“เปิด!”
นุ่นตัวสั่น เธอรีบกดปุ่มสัญญาณฉุกเฉิน เสียงสัญญาณดังขึ้นทั่วห้อง และเพียงไม่กี่วินาที เสียงปืนก็ดังขึ้นจากทางเดิน
ปัง!
จากนั้นเสียงฝีเท้าหลายคู่ก็ดังเข้ามาใกล้
“คุณนุ่น!”
เสียงหนึ่งดังขึ้น เสียงที่เธอจำได้ทันที
“คาลิกซ์!”
ประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มก้าวเข้ามา ใบหน้าของเขาเย็นจัด มือหนึ่งถืออาวุธ อีกมือรีบคว้าตัวนุ่นเข้ามาใกล้
“เป็นอะไรไหม?”
นุ่นส่ายหน้า
“ไม่ค่ะ”
คาลิกซ์มองเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าเพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บ
เมื่อเห็นว่าเธอปลอดภัย เขาจึงถอนหายใจเบา ๆ
“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเปิดประตู”
“ฉันไม่ได้เปิดค่ะ”
“ดี”
เขาก้มมองเธอ
“เก่งมาก”
คำชมสั้น ๆ ทำให้นุ่นนิ่งไป
นี่เป็นครั้งแรกที่คาลิกซ์ชมเธอ แต่เธอยังไม่ทันได้พูดอะไร ชายหนุ่มกลับดึงเธอเข้ามากอดแน่น
นุ่นเบิกตากว้าง
“คาลิกซ์”
“อยู่นิ่ง ๆ”
เสียงของเขาเบามาก
แต่แขนที่โอบรอบตัวเธอกลับแน่นขึ้น
“เมื่อกี้”
เขาหยุดพูด เหมือนกำลังพยายามควบคุมอารมณ์
“ฉันคิดว่าเธอ”
เขาไม่พูดต่อ
นุ่นได้ยินเพียงเสียงหัวใจของเขา มันเต้นแรงมาก
“ฉันไม่เป็นอะไรค่ะ”
เธอพูดเบา ๆ
“เห็นไหมคะ ฉันปลอดภัย”
คาลิกซ์หลับตาลงครู่หนึ่ง
ก่อนจะค่อย ๆ คลายอ้อมแขน
“ต่อไปนี้เธอจะอยู่กับฉันตลอดเวลา”
นุ่นมองเขา
“ตลอดเวลา?”
“ใช่”
“แม้แต่ตอนคุณทำงาน?”
“ใช่”
“ตอนคุณประชุม?”
“ใช่”
“แล้วถ้าฉันอยากไปสวน?”
“ฉันไปด้วย”
นุ่นทำตาโต
“คุณจะตามฉันทุกที่เลยเหรอคะ?”
คาลิกซ์มองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ใช่”
“ทำไม?”
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเพียงว่า
“เพราะฉันไม่ไว้ใจใคร”
นุ่นก้มหน้า
“แม้แต่ฉันเหรอ?”
คาลิกซ์ชะงัก
“ไม่ใช่”
เขามองเธอตรง ๆ
“ฉันไม่ไว้ใจโลกที่อยู่รอบตัวเธอ”
คำตอบนั้นทำให้นุ่นเงียบ
เพราะครั้งนี้ เธอรู้สึกได้ว่าเขาพูดจากความจริง
---
คืนนั้น นุ่นกลับไปยังห้องของตัวเอง
แต่เพียงไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
“ใครคะ?”
“ฉัน”
เธอเปิดประตู คาลิกซ์ยืนอยู่หน้าห้อง
“มีอะไรคะ?”
“คืนนี้ฉันจะอยู่หน้าห้องเธอ”
นุ่นมองเขาอย่างตกใจ
“ทำไมคะ?”
“เพื่อความปลอดภัย”
“คุณไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้ค่ะ”
“ฉันต้องทำ”
“แต่คุณก็เหนื่อยแล้ว”
คาลิกซ์เงียบ นุ่นมองเขาแล้วพูดเบา ๆ
“ขอบคุณนะคะ”
ชายหนุ่มมองเธอ
“สำหรับอะไร?”
“ที่ปกป้องฉัน”
เขานิ่งไป
ก่อนตอบด้วยเสียงที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน
“ฉันต่างหากที่ต้องขอโทษ”
นุ่นขมวดคิ้ว
“เรื่องอะไรคะ?”
คาลิกซ์ไม่ตอบ เพียงหันหลังเดินไปนั่งที่เก้าอี้หน้าห้องนุ่นยืนมองเขา
ก่อนปิดประตูอย่างช้า ๆ โดยไม่รู้เลยว่า ชายหนุ่มที่นั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องนั้นไม่ได้ทำเพียงเพราะหน้าที่
แต่เพราะเขากลัวเหลือเกินว่า หากเธอเป็นอะไรขึ้นมา เขาจะไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้ตลอดชีวิต
คาลิกซ์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มีข้อความใหม่จากคนของเขา
“เราพบตัวคนสั่งการแล้วครับ แต่มีเรื่องสำคัญกว่านั้น”
คาลิกซ์อ่านข้อความต่อ
แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นจัด
“คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ไม่ได้ต้องการตัวคุณนุ่นเพียงคนเดียวครับ”
ชายหนุ่มกำโทรศัพท์แน่น
“แล้วมันต้องการอะไร?”
ข้อความถัดไปปรากฏขึ้น
“มันต้องการใช้คุณนุ่นเป็นเหยื่อล่อ เพื่อเข้าถึงคุณครับ”
คาลิกซ์เงยหน้ามองประตูห้องของนุ่น
สีหน้าของเขาไม่เหลือความลังเล
“งั้นก็ลองดู”
เขาพูดเบา ๆ
“แต่ถ้าคิดจะแตะต้องเธอ”
ดวงตาคมเย็นยะเยือก
“มันต้องผ่านฉันไปก่อน”
— จบบทที่ 3 —
9 อาชีพที่กำลังกลายเป็น “อาชีพหายาก” ในไทย
10 โรงเรียนที่ขึ้นชื่อว่าสอบเข้ายากที่สุด
สถิติเลขท้ายสองตัวงวดกลางเดือน 10 ปีย้อนหลัง บวกมุมมองวันพระใหญ่ปลายเดือนสิงหา งวดวันที่ 16 สิงหาคม 2569
จังหวัดที่มีร้านเซเว่นอีเลฟเว่น จำนวนมากกว่า 500 สาขา
10 ต้นไม้สวยแต่มีพิษ หลายบ้านปลูกโดยไม่รู้
จากปลากัดบ้านๆ สู่ตลาดโลก ปลาตัวเล็กที่สร้างรายได้ให้ไทย หลายร้อยล้าน
“งวดสุดท้าย” หลวงพ่อไห้ 16 ส.ค. 69
5 อันดับ ประเทศที่มีสาขา 7-Eleven มากที่สุดในโลก ปี 2026
รุ่นพี่ ม.6 เทพฯ นนท์ สุดทน! ขอพูดบ้าง หลังเห็นกระแสโทษโรงเรียน ลั่น “คนทำไม่ปกติ อย่าโยนความผิดให้ใคร”
เลขเล็ก ๆ ที่เราไม่เคยสนใจ อาจไม่ได้เป็นแค่เลขธรรมดา
ความลับพริกน้ำปลา ทำไมบางร้านวางหลายวันแล้วพริกยังดูสดไม่ดำคล้ำ
จังหวัดที่ไม่มีเพื่อนบ้านทางพื้นดิน เพียงหนึ่งเดียวในประเทศไทย
นิยายเรื่องเล่า