จากบ้านไม้ใต้ถุนดินสู่รองนายกฯ — ชีวิต “เสี่ยเฮ้ง” บทพิสูจน์ว่าความจนไม่เคยปิดทางความสำเร็จ

เมื่อครู่นี้ ผู้เขียนได้อ่านข่าวหนึ่ง  ซึ่งเป็นเรื่องราวของคุณ สุชาติ ชมกลิ่น หรือที่หลายคนเรียกกันติดปากว่า “เสี่ยเฮ้ง” รองนายกรัฐมนตรี และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ซึ่งได้โพสต์ข้อความผ่านสื่อสังคมออนไลน์ พาลูกชายทั้งสองคนกลับไปเยี่ยมชม “บ้านหลังแรก” ของครอบครัว อันเป็นบ้านที่เปรียบเสมือนจุดเริ่มต้นของชีวิต

บ้านหลังดังกล่าวสร้างขึ้นเมื่อกว่า 50 ปีก่อน ลักษณะเป็นบ้านไม้ยกสูง ใต้ถุนเป็นดินตามแบบฉบับบ้านต่างจังหวัดในยุคสมัยนั้น ที่ดินเป็นมรดกของคุณยายซึ่งเป็นชาวจังหวัดชลบุรีโดยกำเนิด และได้แบ่งให้บิดาของท่านสุชาติใช้ปลูกสร้างที่อยู่อาศัย ทว่าการจะมีบ้านสักหลังในยุคนั้น มิใช่เรื่องง่าย บิดาของท่านต้อง “ติดหนี้ค่าไม้” เพื่อมาปลูกบ้าน เพราะไม่มีเงินสดแม้แต่บาทเดียว

ด้วยภาระหนี้สินและความจำเป็นต้องสร้างหลักประกันให้ครอบครัว บิดาจึงตัดสินใจเดินทางไปทำงานใช้แรงงานที่ประเทศซาอุดีอาระเบีย ทำงานหนักในฐานะกรรมกร ส่งเงินกลับมาใช้หนี้ค่าไม้จนหมดสิ้น บ้านไม้หลังนั้นจึงไม่ใช่เพียงสิ่งปลูกสร้าง หากแต่เป็นสัญลักษณ์ของหยาดเหงื่อและศักดิ์ศรีของหัวหน้าครอบครัวผู้ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา

ในเวลาต่อมา บ้านหลังเดิมได้รับการปรับปรุงตามยุคสมัย กลายเป็นบ้านสองชั้นอย่างที่เห็นในปัจจุบัน ย้อนกลับไปในวันวาน เครื่องใช้ไฟฟ้าในประเทศไทยมีราคาสูงมาก แต่ทุกครั้งที่บิดาเดินทางกลับจากซาอุฯ มักหิ้วเครื่องใช้ไฟฟ้ากลับมาด้วย ไม่ว่าจะเป็นโทรทัศน์สี เครื่องเสียง หรือเครื่องเล่นวิดีโอเกม ซึ่งในยุคนั้นถือเป็นของหรูหราเกินเอื้อมสำหรับครอบครัวฐานะปานกลางถึงยากจน

บ้านหลังนี้จึงมิใช่เพียงสถานที่พักพิง หากแต่เป็น “อนุสรณ์แห่งความเสียสละ” ของผู้เป็นพ่อ ที่ยอมจากบ้าน จากครอบครัว ไปขายแรงงานในต่างแดน เพื่อให้ลูกหลานมีชีวิตที่มั่นคงยิ่งขึ้น

ปัจจุบัน บ้านหลังดังกล่าวถูกปิดตายไว้ ตั้งอยู่ไม่ไกลจากตลาดหนองมน จังหวัดชลบุรี บิดามารดาได้ย้ายไปอาศัยอยู่กับบุตรคนอื่น ส่วนตัวท่านสุชาติเองก็แยกย้ายไปสร้างครอบครัวและดำเนินชีวิตตามเส้นทางของตน การพาลูกชายกลับไปเยี่ยมบ้านเก่าในครั้งนี้ จึงเสมือนการพาย้อนเวลากลับไปทบทวนรากเหง้า และถ่ายทอดบทเรียนชีวิตจากรุ่นสู่รุ่น

สิ่งที่น่าสนใจมิใช่เพียงตำแหน่งแห่งหนทางการเมือง หากแต่คือ “กระบวนการเติบโต” ของชายคนหนึ่งซึ่งเริ่มต้นจากครอบครัวที่ต้องกู้หนี้สร้างบ้าน บิดาไปเป็นแรงงานต่างแดน แต่ท้ายที่สุดสามารถก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งรองนายกรัฐมนตรีของประเทศได้

เรื่องราวนี้สะท้อนข้อเท็จจริงประการหนึ่งว่า ต้นทุนชีวิตอาจแตกต่างกัน แต่ความพยายาม ความอดทน และความไม่ยอมแพ้ คือปัจจัยสำคัญที่กำหนดปลายทาง มิใช่ฐานะครอบครัว

และในท้ายที่สุดนี้ ไม่ว่าท่านจะมีต้นทุนชีวิตเช่นใด เรื่องราวดังกล่าวอาจเป็นอีกหนึ่งแรงบันดาลใจว่า ความสำเร็จมิได้ผูกขาดอยู่กับผู้มีฐานะ หากแต่อยู่ในมือของผู้ไม่หยุดเดิน และไม่หยุดพยายามเท่านั้นเอง.