ตุ๊กตาที่รัก

ขอเปิดเดือนแห่งความรักด้วยเรื่องนี้…ความรักอาจไม่ได้สวยงามเสมอไป ความรักที่บิดเบี้ยวยังมีให้เห็นอยู่ทั่วไป

<< ความรักที่แท้ไม่ควรทำให้เราสูญเสียตัวตน ถ้าใครบางคนพยายามปั้นแต่งเรา ควบคุมทุกอย่างในชีวิตเรา หรือทำให้เรารู้สึกว่าไม่มีเสรีภาพ - นั่นไม่ใช่ความรัก แต่เป็นการครอบครอง >>

ตุ๊กตาที่รัก
#อักษราลัย

.
-1-

ปลายพู่กันขนสัตว์เนื้อละเอียดไล้ไปตามแนวสันกรามของ “อัญชนา” อย่างแผ่วเบา ทิ้งรอยสัมผัสที่เย็นเยียบและชื้นแฉะของสีน้ำมันไว้บนผิวโหนกแก้ม เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้กำมะหยี่สีแดงเพลิงที่โอบรัดร่างโปร่งบางไว้ราวกับอุ้งมือของอสูร แสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านหน้าต่างสูงชันส่องให้เห็นทุกอณูขุมขน และทุกเส้นด้ายบนชุดลูกไม้ฝรั่งเศสที่รัดตึงจนเธอสัมผัสได้ถึงจังหวะชีพจรที่ข้อมือ

ครั้งหนึ่ง... ฉันเคยรักการวิ่งเปลือยเท้าบนหญ้าเปียกน้ำค้าง ความรู้สึกของดินโคลนที่แทรกระหว่างง่ามนิ้วเท้า และลมที่ปะทะหน้าจนผมยุ่งเหยิง คือเครื่องยืนยันว่าฉันมีชีวิต

“ธันวา” ถอยหลังออกมาสามก้าว เขาเอียงคอพิจารณาผลงานเบื้องหน้า “อย่าเพิ่งขยับนะอัญชนา... องศาของแสงที่ตกกระทบติ่งหูคุณตอนนี้ มันคือปาฏิหาริย์”

เขาเดินกลับเข้ามาใกล้จนลมหายใจกลิ่นเมนทอลรดรินอยู่ข้างแก้ม อัญชนาอยากกะพริบตาเพื่อขับไล่ความแห้งผากที่แสบร้อน แต่เปลือกตาของเธอกลับหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว สารเคมีรสเฝื่อนที่ธันวาผสมในชาสมุนไพรเมื่อเช้ากำลังทำหน้าที่ของมัน มันพรากอำนาจการสั่งการร่างกายไปทีละส่วน เหลือเพียงความรู้สึกคล้ายเข็มเล็ก ๆ นับพันเล่มทิ่มแทงอยู่ใต้ผิวหนังที่นิ่งสนิท

“จำได้ไหม วันที่คุณพยายามจะลุกไปหยิบหนังสือที่ชั้นบนน่ะ?” เขาหัวเราะในลำคอขณะใช้ฟองน้ำเกลี่ยแป้งเนื้อละเอียดทับลงบนริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอ “คุณเกือบจะล้มหัวฟาดพื้นเพียงเพราะความดื้อรั้นที่อยากจะขยับตัวด้วยตัวเอง ผมใจหายแทบแย่”

หนังสือเล่มนั้น... ฉันแค่อยากอ่านหน้าสุดท้าย หน้าที่นางเอกทิ้งทุกอย่างเพื่อออกเดินทางไปเห็นโลกกว้าง ไม่ใช่นั่งรออยู่ในห้องสี่เหลี่ยมแบบนี้

ธันวาใช้นิ้วชี้แตะที่มุมปากของเธอแล้วดันมันขึ้นเล็กน้อยจนเกิดเป็นรอยยิ้มค้างที่แข็งทื่อ “ดูสิ... พอคุณอยู่เฉย ๆ แบบนี้ ไม่มีรอยย่นตรงหว่างคิ้ว ไม่มีเหงื่อซึมตามไรผม คุณก็ดูเหมือนเทวนารีที่ผมวาดไว้ไม่มีผิด”

.
-2-

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดังก้องไปทั่วห้องโถง ผสมปนเปกับเสียงหัวเราะใสราวกระดิ่งของเหล่าแขกผู้มีเกียรติ อัญชนาถูกจัดวางอยู่บนโซฟากำมะหยี่ในท่วงท่าเอนกาย มือขวาของเธอถูกดัดให้เกี่ยวก้านแก้วแชมเปญเปล่าไว้ด้วยลวดเส้นเล็กที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อลูกไม้

“โอ้ ธันวา! อัญชนาดูงดงามจนผมแทบหยุดหายใจ” แขกชายวัยกลางคนก้มลงพิจารณาใบหน้าของเธอใกล้จนอัญชนาได้กลิ่นซิการ์ “ดวงตาของเธอ... มันมีความวาววับที่ดูสมจริงเหลือเกิน”

ฉันไม่ได้สวย... ฉันกำลังเจ็บ ตะคริวกำลังกัดกินน่องขาของฉันเหมือนฟันของสัตว์ร้าย และกลิ่นซิการ์ของคุณกำลังทำให้ฉันอยากจะจามจนตัวโยน แต่ฉันทำได้เพียงส่งเสียงกรีดร้องที่ไม่มีใครได้ยินผ่านม่านตาที่เบิกกว้าง

ธันวาขยับเข้ามาใกล้ ยืนอยู่ข้างหลังโซฟา เขาค่อย ๆ วางมือลงบนไหล่ที่เย็นเฉียบ ปลายนิ้วของเขากดลงบนจุดประสาทที่ต้นคอเบา ๆ เป็นสัญญาณเตือน “ความงามที่แท้จริงต้องอาศัยการทุ่มเท... และการเชื่อฟังอย่างที่สุด ใช่ไหมครับที่รัก?”

รสชาติของแกงเผ็ดฝีมือแม่... กลิ่นคั่วพริกที่ทำให้ฉันไอจามอย่างมีอิสระ สิ่งเหล่านั้นหายไปหมดแล้ว เหลือเพียงอาหารบดละเอียดไร้รสชาติที่เขาป้อนผ่านหลอดแก้ว เพียงเพื่อให้ร่างกายนี้ไม่เน่าเปื่อยก่อนเวลาอันควร

เมื่อแขกคนสุดท้ายกลับไป ธันวาไม่ได้ช่วยพยุงเธอขึ้น แต่กลับเดินอ้อมมาข้างหน้า แล้วใช้ทิชชู่ซับหยดเหงื่อที่ขมับของเธอออกอย่างเบามือ สายตาของเขาเย็นชาเหมือนมองรอยเปื้อนบนผ้าใบ “คุณทำเสียเรื่องนะอัญชนา เหงื่อพวกนี้ทำให้แป้งจับตัวเป็นก้อน”

เขากระชากแก้วแชมเปญออกจากมือนิ้วที่แข็งทื่อจนลวดบาดผิวหนัง อัญชนาทำได้เพียงเฝ้ามองเขาดับไฟในห้องทีละดวง ทิ้งให้เธอนั่งนิ่งอยู่ในความมืดสลัวเพียงลำพังกับความเจ็บปวดที่ขยับเขยื้อนไม่ได้

.
..3..

กลิ่นฟอร์มาลีนปนน้ำหอมดอกลิลลี่รุนแรงจนเวียนหัว อัญชนานอนอยู่บนแท่นบุผ้าไหมสีขาวภายในตู้กระจกบานยักษ์ ร่างกายของเธอเบาหวิว ผิวหนังที่เคยมีสีเลือดฝาดบัดนี้ซีดเซียวจนเห็นเส้นเลือดสีเขียวจาง ๆ ราวกับลวดลายบนหินอ่อน

ธันวาเดินถือไซริงค์ที่บรรจุของเหลวสีใสวาววับเข้ามา “วันนี้คือขั้นตอนสุดท้ายแล้วอัญชนา คุณจะไม่มีวันแก่ จะไม่มีวันเจ็บป่วย และคุณจะเป็นของผม... ตลอดกาล”

ความฝันของฉัน... ฉันฝันเห็นตัวเองวิ่งหายเข้าไปในป่าลึก กลิ่นดินหลังฝนตกยังติดอยู่ที่ปลายจมูก แต่มันเริ่มจางลงแล้ว... ชื่อของฉัน... ชื่อเดิมของฉันคืออะไรนะ...

ปลายเข็มจิ้มลงที่ลำคอ อัญชนาสัมผัสได้ถึงความเย็นยะเยือกที่วิ่งพล่านเข้าสู่กระแสเลือด มันคือความรู้สึกของการถูกกลืนกินทีละส่วน หัวใจของเธอเต้นช้าลง... ช้าลง... จนความเงียบในห้องเริ่มดังกว่าเสียงชีพจรของตัวเอง

ธันวาใช้แปรงปัดแก้มสีชมพูระเรื่อลงบนใบหน้าเธอเพื่อสร้าง 'ภาพลวงตา' ของชีวิต
“สมบูรณ์แบบ...” เขาพึมพำพลางปิดฝาตู้กระจก ล็อคกุญแจอย่างแน่นหนา

อย่าล็อก... ได้โปรด... อย่าพรากเสียงฝีเท้าของฉันไป...

แต่เสียงในใจนั้นเบาบางจนมลายหายไปในที่สุด เหลือเพียงร่างที่งดงามที่สุดในโลกในตู้กระจก รอยยิ้มจาง ๆ บนริมฝีปากสีกุหลาบดูตรึงใจอย่างประหลาด ภายใต้เปลือกความงามนิรันดร์นั้น ไม่มีใครรู้เลยว่าดวงตาที่เปิดค้างคู่สวยได้สูญเสีย "ความเป็นคน" ไปโดยสมบูรณ์แล้ว

กลายเป็นเพียง ตุ๊กตาที่รัก ของชายผู้เคยบอกว่ารักเธอสุดหัวใจ ที่จะยังคงหายใจแผ่วเบาอยู่ในกรงกระจกไปชั่วนิรันดร์
…