เมื่อทหารไปรบกับฝูงนกอีมู ใครจะชนะ?

หลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 1 รัฐบาลออสเตรเลียได้จัดสรรที่ดินในเขตออสเตรเลียตะวันตกให้แก่ทหารผ่านศึกจำนวนมากเพื่อทำเกษตรกรรม ซึ่งมักจะเป็นพื้นที่ที่ยากแก่การเพาะปลูก ต่อมาเมื่อเกิดภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ ในปี ค.ศ. 1929 ชาวนาเหล่านี้ถูกกระตุ้นให้ขยายการปลูกข้าวสาลีเพิ่มขึ้น โดยรัฐบาลสัญญาว่าจะให้ความช่วยเหลือในรูปแบบของเงินอุดหนุน แต่สุดท้ายรัฐบาลกลับล้มเหลวและไม่ได้ให้เงินตามที่สัญญาไว้ 

ผลจากการผลักดันให้ปลูกเพิ่ม ประกอบกับเงินอุดหนุนที่หายไป ทำให้ราคาข้าวสาลีดิ่งลงอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งถึงเดือนตุลาคม ค.ศ. 1932 สถานการณ์ได้ทวีความรุนแรงขึ้น เมื่อชาวนาเริ่มเตรียมเก็บเกี่ยวผลผลิตประจำฤดูกาล ควบคู่ไปกับการขู่ว่าจะปฏิเสธไม่ยอมส่งมอบข้าวสาลี เพื่อประท้วงรัฐบาล

ความยากลำบากของชาวนายิ่งแย่ลงกว่าเดิมจากการมาเยือนของ นกอีมูจำนวนประมาณ 20,000 ตัว ตามปกติแล้วนกอีมูจะอพยพเป็นประจำหลังฤดูผสมพันธุ์ โดยจะเดินทางจากพื้นที่ตอนใน มุ่งหน้าไปยังชายฝั่ง แต่การที่ชาวนาในรัฐออสเตรเลียตะวันตกได้ถางป่า และจัดเตรียมแหล่งน้ำเพิ่มเติมสำหรับปศุสัตว์ ทำให้นกอีมูพบว่าพื้นที่เกษตรกรรมเหล่านี้เป็นแหล่งที่อยู่อาศัยชั้นดี พวกมันจึงเริ่มบุกรุกเข้าสู่เขตฟาร์ม โดยเฉพาะพื้นที่เพาะปลูกที่ยากแก่การทำเกษตรกรรมแถบ แชนด์เลอร์ (Chandler) และวาลกูลัน (Walgoolan)

นกอีมูเหล่านี้ไม่เพียงแต่กัดกินและทำลายพืชผลจนเสียหาย แต่ยังพังรั้วจนเป็นช่องโหว่ขนาดใหญ่ ส่งผลให้ฝูงกระต่ายสามารถเล็ดลอดเข้ามาสร้างความเสียหายซ้ำเติมได้อีกด้วย 

เมื่อเกษตรกรแจ้งความกังวลเรื่องฝูงนกที่เข้ามาทำลายพืชผล คณะผู้แทนที่เป็นอดีตทหารจึงถูกส่งไปเข้าพบรัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหม เซอร์ จอร์จ เพียร์ซ (Sir George Pearce) ด้วยความที่เคยผ่านศึกในสงครามโลกครั้งที่ 1 ชาวนาที่เป็นทหารผ่านศึกเหล่านี้ต่างรู้ซึ้งถึงอานุภาพของปืนกลเป็นอย่างดี จึงได้ร้องขอให้มีการวางกำลังพลพร้อมอาวุธดังกล่าว รัฐมนตรีกลาโหมตอบตกลงในทันทีแต่มีเงื่อนไขผูกพันคือ ปืนกลต้องควบคุมโดยบุคลากรทางทหาร รัฐบาลรัฐออสเตรเลียตะวันตกต้องเป็นผู้รับผิดชอบค่าขนส่งกองกำลัง ส่วนชาวนาจะต้องจัดหาอาหาร ที่พัก และเป็นผู้จ่ายค่ากระสุนปืนทั้งหมด