สมการที่ไม่สมบูรณ์นอกกรอบเหตุผล

เรื่องนี้เขียนขึ้นจากความคิดว่า เหตุผล หรือ ความรู้สึก คือสิ่งที่เราควรใช้ในการเลือกตัดสินใจ

#อักษราลัย

เข็มนาฬิกาในห้องรับแขกเดินช้ากว่าความจริงอยู่ห้านาที ใครบางคนตั้งใจให้มันเป็นอย่างนั้น อาจเพราะอยากให้เวลาช้าลง หรือแค่ไม่เคยคิดจะแก้ไข

หญิงสาวนั่งอยู่บนโซฟาสีเทา มือซ้ายถือเอกสาร มือขวากุมแก้วน้ำที่ไอน้ำเกาะพราว เสียงตู้เย็นครางเบา ๆ เธอมองตัวอักษรบนกระดาษแต่ไม่ได้อ่านมันจริงจัง สายตามองเพียงผ่านเหมือนคนเดินผ่านหน้าต่างร้านค้าโดยไม่คิดจะเข้าไป

กระดาษแผ่นนั้นเขียนด้วยถ้อยคำชัดเจน เป็นระเบียบ มีหัวข้อย่อย มีตัวเลข มีเหตุผลรองรับทุกข้อ มันบอกว่าเธอควรไป

ไปทำงานใหม่ เมืองใหม่ เงินเดือนดีกว่า อนาคตมั่นคงกว่า

          ทุกอย่างถูกจัดวางราวกับสมการที่หาคำตอบได้แน่นอน เธอวางเอกสารลงบนโต๊ะ เตะปลายเท้าเข้ากับขาโต๊ะเบา ๆ ความเจ็บแล่นขึ้นมานิดเดียวพอให้รู้ว่าร่างกายยังอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ลอยหายไปในเหตุผลทั้งหมดนั้น

ในห้องนอน ประตูตู้เสื้อผ้าเปิดค้างไว้ เสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งห้อยอยู่ตรงกลาง มันไม่ใช่เสื้อตัวสวย ไม่แพง ไม่ได้เข้ารูปเป็นพิเศษ แต่เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่งมีใครบางคนยืมมันไปใส่ในเช้าวันฝนตก แล้วลืมคืน จนเวลาผ่านไปนานเกินกว่าจะเรียกร้อง เธอไม่เคยโยนมันทิ้ง ทั้งที่เหตุผลบอกว่าเสื้อตัวเดียวไม่ควรมีอำนาจเหนือชีวิตใคร

บนโต๊ะทำงานใกล้หน้าต่าง มีสมุดปกแข็งสีหม่นวางอยู่ เธอเปิดมันออกโดยไม่ตั้งใจ หน้ากระดาษด้านในมีลายมือเก่าที่เธอจำได้ดี

“ถ้าเลือกผิด เราจะเสียใจแค่ครั้งเดียว แต่ถ้าไม่เลือกเลย เราจะเสียใจทุกวัน”

เธอหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ประโยคแบบนี้ไม่ผ่านการพิสูจน์ทางตรรกะ ไม่มีข้อมูลอ้างอิง ไม่มีกราฟ ไม่มีสถิติรองรับ แต่มันยังคงอยู่ในสมุดเล่มนี้ และในใจเธอ อย่างดื้อดึง

โทรศัพท์บนโต๊ะสั่น ชื่อของคนที่เธอไม่ได้ติดต่อมานานปรากฏขึ้น เธอไม่รับ ปล่อยให้มันสั่นจนเงียบไป

เหตุผลบอกว่าอดีตคือสิ่งที่ควรเรียนรู้ ไม่ใช่สิ่งที่ควรกลับไป
     

     ความรู้สึกไม่ได้โต้แย้ง มันเพียงนิ่งเงียบเหมือนเด็กที่รู้ว่าพูดไปก็ไม่มีใครฟัง ช่วงเย็น แสงแดดเอียงต่ำ สะท้อนฝุ่นในอากาศเป็นเส้นบาง ๆ เธอเปิดหน้าต่าง เสียงรถเมล์ เสียงแม่ค้าตะโกนเข้ามา เสียงหัวเราะของเด็กจากลานข้างตึก ชีวิตยังดำเนินต่อไป โดยไม่สนใจว่าใครจะตัดสินใจอะไร อย่างไร

เธอหยิบเอกสารขึ้นมาอีกครั้ง อ่านมันตั้งแต่บรรทัดแรกจนจบอย่างตั้งใจ

มันสมเหตุสมผล มันถูกต้อง มันปลอดภัย

แล้วเธอก็พับมันเก็บอย่างเรียบร้อย วางไว้ในลิ้นชัก ปิดกุญแจ จากนั้นหยิบสมุดปกแข็งขึ้นมา ใส่มันลงในกระเป๋าใบเล็ก พร้อมเสื้อตัวนั้นที่พับอย่างลวก ๆ

เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน ไม่รู้ว่าจะดีหรือแย่ ไม่รู้ว่าจะเรียกการตัดสินใจนี้ว่าอะไร เธอรู้เพียงว่า หากนั่งอยู่ตรงนี้ต่อไป ฟังเหตุผลอธิบายชีวิตแทนเธอ ความเงียบในใจจะดังขึ้นทุกวัน จนกลบเสียงอื่นทั้งหมด ก่อนออกจากห้อง เธอหันกลับไปมองนาฬิกาบนผนัง เข็มยังคงช้ากว่าความจริงห้านาที

เธอไม่ได้ตั้งมันใหม่ บางที เวลาที่คลาดเคลื่อนเล็กน้อย อาจจำเป็นสำหรับคนที่เลือกเดินออกจากเส้นทางที่คำนวณไว้แล้ว

ประตูปิดลงอย่างแผ่วเบา ไม่มีเสียงประกาศชัยชนะ ไม่มีบทสรุปชัดเจน มีเพียงรอยก้าวที่ยังไม่มั่นคงนัก แต่เป็นรอยก้าวของใครคนหนึ่ง ที่ยอมรับว่าเหตุผลกับความรู้สึกไม่จำเป็นต้องมีผู้ชนะเสมอไป

บางครั้ง แค่เลือกฟังสิ่งที่ไม่เคยมีสิทธิ์พูด ก็อาจเพียงพอแล้ว สำหรับการเริ่มต้นใหม่อีกครั้งหนึ่ง

 .