ไข่ต้มของชายเก็บขยะ

ไข่ต้มของชายเก็บขยะ
โดย #อักษราลัย

"ธันวา" เป็นเชฟระดับมิชลินที่ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบ เขาสามารถจัดวางดอกไม้กินได้ลงบนจานด้วยความแม่นยำระดับมิลลิเมตร ชีวิตของเขาคือการ "คว้า" สิ่งที่อยู่ข้างหน้าเสมอ ดาวดวงที่หนึ่ง ดาวดวงที่สอง และชื่อเสียงที่ต้องไปให้ถึงจุดสูงสุด

คืนหนึ่ง หลังจากร้านปิด ธันวานั่งจิบไวน์ราคาแพงอยู่ในครัวที่เงียบเชียบ เขารู้สึกว่างเปล่าอย่างประหลาด เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูฟีดโซเชียล เห็นผู้คนชื่นชมอาหารของเขา แต่เขากลับจำรสชาติอาหารที่ตัวเองกินลงไปเมื่อเย็นไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ขณะนั้น ชายชราที่ทำหน้าที่เก็บขยะของตึกเดินผ่านมาทางหลังร้าน ธันวาเห็นเขานั่งลงที่ริมทางเท้า หยิบกล่องข้าวพลาสติกเก่า ๆ ออกมา ในนั้นมีเพียง "ข้าวสวยกับไข่ต้ม" ฟองเดียว
ธันวามองด้วยความสงสัย เขาเดินออกไปหาแล้วถามว่า

"ลุง กินแค่นั้นมันจะไปอร่อยอะไร มานี่เดี๋ยวผมทำเนื้อวากิวเกรดดีที่สุดให้กินฟรีๆ"

ชายชราเงยหน้าขึ้นยิ้ม แล้วตอบประโยคที่ทำให้ธันวาต้องชะงัก

"ขอบคุณครับเชฟ แต่ผมไม่อยากให้รสชาติของเนื้อราคาแพง มาทำลายความสุขของไข่ต้มฟองนี้"

ธันวาขมวดคิ้ว "ไข่ต้มเนี่ยนะคือความสุข?"

"เชฟครับ..." ชายชราพูดพลางเคี้ยวข้าวช้า ๆ

"คนส่วนใหญ่มีชีวิตอยู่เพื่อ 'มื้อหน้า' เสมอ ตอนกินข้าวเช้าก็คิดถึงงานตอนเที่ยง ตอนทำงานตอนเที่ยงก็คิดถึงนัดตอนเย็น เราวิ่งไล่ตามสิ่งที่ยังมาไม่ถึง จนลืมรสชาติของสิ่งที่อยู่ในปากตอนนี้"

ชายชราชี้ไปที่จานอาหารในร้านที่มองเห็นผ่านกระจก "อาหารของเชฟสวยมาก แต่มันถูกออกแบบมาให้คน 'ถ่ายรูป' มากกว่าให้คน 'รับรส' หรือเปล่า? เรากำลังกิน 'ภาพลักษณ์' หรือกิน 'ความอิ่ม' กันแน่?"

ธันวากลับเข้าไปในครัว เขาไม่ได้ทำเนื้อวากิว แต่เขาหยิบไข่ไก่ในตู้เย็นมาต้ม เขาตั้งใจดูน้ำที่เริ่มเดือด ดูฟองอากาศที่ลอยขึ้นมา เขาปอกเปลือกไข่อย่างละเมียดละไม และเมื่อเขากัดลงไป...

เขาสัมผัสได้ถึงความมันของไข่แดง ความนุ่มของไข่ขาว และกลิ่นหอมจาง ๆ

เขาเพิ่งรู้ตัวว่า เขาไม่ได้ "กิน" จริง ๆ มานานหลายปีแล้ว เพราะใจเขาวิ่งไปถึงความสำเร็จของวันพรุ่งนี้เสมอ >>>

* The Joy of Present: ความสุขไม่ใช่รางวัลที่ปลายทาง แต่มันคือการ "มีสติ" อยู่กับสัมผัสในปัจจุบัน

* Minimalism of Soul: บางครั้งการมี "น้อย" แต่ "รับรู้ได้มาก" มีค่ามากกว่าการมี "มาก" แต่ "ไม่รู้สึกอะไรเลย"