เปิดที่มา "ต้นโรคเรื้อน"

โรคเรื้อนเป็นโรคที่รักษาได้ แต่เมื่อไม่ถึงเจ็ดสิบปีที่แล้ว

ผู้คนเสียชีวิตจากโรคนี้ หลัง จาก สิ้น ศตวรรษ ที่ 17 โรค เรื้อน กลาย

เป็น ปัญหา สําคัญ ไม่ เฉพาะ ใน ประเทศ ที่ ยาก จน อย่าง แอฟริกา

และ เอเชีย แต่ ยุโรป ตะวัน ตก ด้วย. เนื่องจากขาดความเข้าใจเกี่ยวกับโรคนี้ ไม่มีการรักษาให้หายขาด

และทำให้ผู้ป่วยเสียโฉม ทำให้คนโรคเรื้อนมักถูกเนรเทศออกจากสังคม

ผู้คนที่เป็นโรคเรื้อนถูกบังคับให้ออกจากชุมชน ถูกกักกัน หรือแม้แต่ถูกฆ่า

ในประเทศมาลาวีในแอฟริกาตะวันออกเฉียงใต้

ผู้ที่เสียชีวิตจากโรคเรื้อนไม่ได้รับการฝังศพอย่างเหมาะสม

พวกเขาไม่ได้ฝังอยู่ในดิน แต่จะปล่อยให้ห้อยลงมาจากต้นไม้ในสุสาน

หรือผูกไว้กับต้นไม้ที่เป็นโพรงแล้วปล่อยให้ตายเพื่อแผ่นดินจะได้ไม่ปนเปื้อนด้วยโรค

มีรายงานเหตุการณ์ดังกล่าวเกิดขึ้นในหมู่บ้าน Liwonde เมื่อหกสิบปีก่อน

ตามเรื่องราว เก้าคนจากชนเผ่าท้องถิ่นล้มป่วยด้วยโรคเรื้อน

เพื่อป้องกันไม่ให้โรคแพร่กระจาย บุคคลจะถูกมัด มัด

และนำไปที่ต้นเบาบับขนาดใหญ่ที่ฐานของเนิน Chinguni Hill

พวกเขาถูกโยนลงไปในโพรงของเบาบับแล้วปล่อยให้ตาย "ต้นโรคเรื้อน"

ตามที่ทราบกันดีอยู่แล้ว ยังคงยืนอยู่จนถึงทุกวันนี้

แม้ว่ามันจะเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในด้านใดด้านหนึ่ง

และมีรอยโรคและแผลที่เปลือกของมัน บนลำตัวมีป้ายเขียนด้วยมือเขียนว่า

“หลุมศพของคนที่เคยเป็นโรคเรื้อนมาก่อน” คุณยังสามารถโผล่หัวเข้าไปในโพรง

และเห็นกะโหลกและโครงกระดูกนอนอยู่ด้านล่าง