รถทัวร์ผีสายอีสานในตำนาน..รอคุณกลับบ้านแล้วตอนนี้!

              รถทัวร์สีขาวคันใหญ่แล่นออกจากสถานีขนส่งหมอชิตในค่ำคืนวันศุกร์ของเทศกาลสงกรานต์ ผู้โดยสารส่วนใหญ่ต่างหลับตาพักผ่อนหลังต้องทำงานเหนื่อยล้ามาทั้งวัน มีเพียง “อนันต์” ชายหนุ่มวัยยี่สิบปลาย ๆ ที่ยังคงนั่งมองวิวข้างทางผ่านกระจกบานใหญ่ เขากำลังเดินทางกลับบ้านเกิดที่จังหวัดบุรีรัมย์ หลังจากหายไปทำงานในกรุงเทพฯ เมืองใหญ่นานหลายเดือน

               ท้องฟ้าค่อย ๆ เริ่มมืดลงเมื่อรถออกจากเขตตัวเมือง ไฟข้างทางเริ่มสลัวๆ ห่างออกไปเรื่อย ๆ จนเหลือแต่เพียงความมืดมิดกับแสงไฟหน้ารถที่ตัดผ่านถนนสายยาว

              และนั่น…ก็คือจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้กับสิ่งที่เขาไม่ควรได้เห็นมัน

              ป้ายแรก – ศาลาริมทางบางเขน

              รถทัวร์เริ่มชะลอความเร็วลงเมื่อถึงศาลาริมทางเก่าๆ แห่งหนึ่ง ไม่มีใครขึ้นและไม่มีใครลง แต่อนันต์กลับเห็น “ผู้หญิงในชุดขาว” ยืนหันหลังอยู่ใต้เสาไฟ เธอไม่ขยับ ราวกับไม่หายใจ

              เขากะพริบตาปริบๆ แล้วเธอก็หายไปทันที เหลือเพียงแต่ความว่างเปล่า

              “เมื่อกี้…มีคนยืนอยู่ไหมนะ” เขาบ่นพึมพำ

              ป้ายที่สอง – สะพานข้ามแม่น้ำ

             ในระหว่างที่รถกำลังวิ่งข้ามสะพานยาวกลางความมืด สายน้ำด้านล่างกลับนิ่งผิดปกติ แต่ในเงาสะท้อนนั้น อนันต์ได้เห็น “เงาคนหลายสิบคน” ลอยอยู่ในน้ำ เงาเหล่านั้นค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมามองรถทัวร์พร้อมๆ กัน บางเงายิ้ม…ทั้งที่ไม่มีปากให้ยิ้ม รถเริ่มสั่นเล็กน้อยก่อนจะเร่งความเร็วผ่านไปเหมือนไม่อยากให้หยุดอยู่ตรงนั้นนานเกินไป

              ป้ายที่สาม – ป่าริมทาง

              เมื่อเข้าสู่ภูเขาสูงและเขตป่าในเมืองโคราช เสียงลมได้กระทบกับต้นไม้ดังเหมือนเสียงกระซิบเบาๆ ผู้โดยสารบางคนเริ่มหลับลึก แต่อนันต์กลับเห็น “เด็กชายตัวเล็ก ๆ” กำลังวิ่งตามรถอยู่ข้างทาง ด้วยเท้าเปล่าและใบหน้าเลอะดิน เขาวิ่งเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนขนานกับหน้าต่างของอนันต์ เด็กคนนั้นหันมายิ้มให้เขา…ทั้งที่ตาก็ไม่มีลูกตา ทำเอาอนันต์ถึงกับสะดุ้งถอยหลังไปจนชนเบาะนั่งตัวเอง

              ป้ายที่สี่ – โค้งอันตราย

              รถทัวร์เข้าโค้งช้า ๆ ไฟหน้ารถส่องไปที่ถนนโล่ง แต่ตรงขอบทางกลับมี “ร่างคนเป็นจำนวนมากนั่งเรียงชิดกัน” เหมือนกำลังรออะไรบางอย่าง บางคนไม่มีหัว บางคนไม่มีแขน แต่ทุกคนก็หันหน้ามองมาทางรถทัวร์พร้อมๆ กัน

              เสียงกระซิบดังแทรกเข้ามาในหัวอนันต์ “กลับบ้าน…ไม่ได้…” เขารีบมองไปทั่วรถทัวร์ ผู้โดยสารทั้งหมดยังคงหลับสนิท ราวกับไม่มีใครเห็นสิ่งเดียวกับเขาเลย

           ป้ายสุดท้าย – ทางเข้าเมืองบุรีรัมย์

              ป้ายจังหวัดบุรีรัมย์เริ่มปรากฏขึ้นในความมืด หัวใจของอนันต์เริ่มเต้นแรงขึ้น เขาคิดว่าตัวเองจะรอดแล้ว แต่เมื่อรถแล่นผ่านป้ายดังกล่าว…กระจกทุกบานกลับสะท้อนภาพบางอย่างตรงหน้า “ผู้โดยสารคนอื่นๆ ในรถ” นั้นไม่ใช่คน และพวกเขาทุกคนกำลังจ้องมาที่เขาอยู่ก่อนแล้ว รวมถึงคนขับรถทัวร์…ที่ไม่มีใบหน้า แต่ว่าหันมาที่เขาเหมือนกัน รถทัวร์ค่อย ๆ หยุดที่สถานีปลายทาง ประตูเปิดออกพร้อมกับเสียงลมที่เย็นยะเยือก ผู้โดยสารทั้งหมดลุกขึ้นเดินลงไปอย่างเงียบงัน อนันต์ถึงกับนั่งนิ่ง มือเย็นเฉียบ เขาไม่กล้าขยับหรือทำอะไรเลย จนกระทั่งมีเสียงกระซิบหนึ่งที่ข้างหู

        “ถึงบ้านแล้ว…ลงสิ”

              เขาค่อย ๆ หันไปทีละนิดๆ เบาะข้างๆ กลับว่างเปล่า แต่เงาในกระจกสะท้อนว่า “เขาไม่เคยอยู่บนรถคันนี้ตั้งแต่แรกแล้ว”  และพอรุ่งเช้าวันต่อมา รถทัวร์คันนี้ก็ได้กลับมาถึงกรุงเทพฯ อีกครั้ง

              ที่เบาะท้ายสุดของรถทัวร์…มีผู้โดยสารหนุ่มคนใหม่รายหนึ่งนั่งนิ่ง และมองออกไปยังนอกหน้าต่าง และในทุกๆ ป้ายที่รถทัวร์คันนี้แล่นผ่าน เขาเริ่มเห็น…คนที่ไม่ควรอยู่ตรงนั้นทีละคน ทีละคน ไปเรื่อยๆ เหมือนที่ “อนันต์” ผู้โดยสารคนก่อนหน้าเคยเห็นมาก่อน…