สัมผัสประสบการณ์หลอนที่ "ศาลเจ้ากรมเกียรติ"

              ค่ำคืนบนดอยอินทนนท์เย็นจัดจนลมหายใจกลายเป็นไอขาว ๆ ลอยอยู่ในอากาศ บาสกระชับเสื้อกันหนาวแน่นขึ้นอีกชั้น ทั้งที่ใส่มาแล้วสามชั้นก็ยังรู้สึกเหมือนความหนาวมันไต่เข้ากระดูก

              “มึงจะพากูมาทำไมวะก้อง… ศาลเจ้ากรมเกียรตินี่มันอยู่ลึกเกินไปแล้วนะ” บาสพูดเสียงสั่น ไม่ได้สั่นเพราะหนาวอย่างเดียว แต่สั่นเพราะความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้

              ก้องหัวเราะเบา ๆ เดินนำไปข้างหน้าเหมือนไม่มีอะไรน่ากลัวในโลกนี้ “ก็เขาเล่ากันว่าที่นี่แรงไง กูเลยอยากมาดูของจริง”

              “ของจริงอะไรกันล่ะวะ ศาลร้างบนดอยเนี่ยนะ” บาสมองทางข้างหน้า ไฟฉายส่องไปเห็นเพียงหมอกหนาทึบกับเงาต้นไม้บิดงอเหมือนคนกำลังยืนรออยู่

              ก้องไม่ตอบทันที เขาหยุดเดิน แล้วหันกลับมามองบาส

              “มึงไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ” ก้องถามเสียงนิ่งลงกว่าปกติ

              “รู้สึกอะไร?”

              ก้องเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบา ๆ “เรากำลังถูก ‘มอง’ อยู่”

              คำพูดนั้นทำให้บาสขนลุกซู่ทันที เขากวาดไฟฉายไปรอบ ๆ แต่เห็นแค่ป่าทึบเหมือนเดิม ไม่มีอะไรผิดปกติ… หรืออย่างน้อยเขาก็พยายามหลอกตัวเองว่าไม่มี

              ทางเดินเริ่มแคบลงเรื่อย ๆ จนในที่สุดก็เห็นสิ่งก่อสร้างเก่า ๆ โผล่พ้นหมอก ศาลเจ้าหลังเล็กที่หลังคาบิดงอ ไม้ผุจนสีแทบกลืนไปกับความมืด ป้ายด้านหน้าที่เคยเขียนว่า “ศาลเจ้ากรมเกียรติ” ตอนนี้เหลือแค่ครึ่งเดียว อ่านได้ไม่ครบ

              บาสหยุดเดินทันที

              “ก้อง… กลับเถอะว่ะ กูไม่เอาแล้ว”

              แต่ก้องกลับยิ้มมุมปาก “ช้าไปแล้ว”

              ทันใดนั้นลมพัดแรงผิดปกติ หมอกที่ลอยอยู่เหมือนถูกดูดเข้าไปในศาลเจ้า ประตูไม้เก่าที่ปิดอยู่…ค่อย ๆ เปิดออกเอง

แอ๊ดๆๆๆ

              เสียงมันดังยาว เหมือนใครบางคนกำลังลากเล็บไปตามไม้แห้ง

              บาสถอยหลังทันที “ไม่ตลกนะเว้ย!”

              แต่ก้องกลับเดินเข้าไปใกล้ศาลเจ้า ดวงตาเขาเหมือนโฟกัสอะไรบางอย่างที่บาสมองไม่เห็น

              “เขาอยู่ข้างใน” ก้องพูดเรียบ ๆ

              “ใคร!?”

              ก้องไม่ตอบ แต่ก้าวเข้าไปในศาลเจ้า

              บาสยืนอยู่ข้างนอก ใจเต้นแรงจนเหมือนจะหลุดออกจากอก เขาอยากวิ่งหนี แต่ขากลับไม่ขยับเหมือนมีอะไรบางอย่างกดไว้

              แล้วเสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากข้างในศาลเจ้า

              เสียงผู้หญิง…ร้องไห้เบา ๆ

              “ก้อง… ออกมาเว้ย!” บาสตะโกน

              เงียบไปชั่วขณะ

              จากนั้นเสียงก้องก็ดังกลับมา แต่ไม่เหมือนเดิม มันแหบ ต่ำ และเหมือนไม่ใช่เสียงคน

              “มันไม่ได้อยากทำร้ายเรา… มันแค่อยากให้ใครสักคน ‘ฟัง’ มัน”

              ทันใดนั้นไฟฉายของบาสก็ดับลง

              ความมืดกลืนทุกอย่าง

              ในความมืดนั้น บาสรู้สึกได้ว่า…มีคนมายืนอยู่ข้างหลังเขา

              เย็นเฉียบ หายใจชิดต้นคอ

              “บาส…” เสียงนั้นเรียกชื่อเขา

              แต่มันไม่ใช่เสียงก้องอีกแล้ว

              และในวินาทีนั้นเอง บาสก็รู้ความจริงว่า…

              คนที่ “มองเห็น” ไม่ได้มีแค่ก้องคนเดียวมาตลอดการเดินทาง