เรื่องสยองขวัญ! อาถรรพ์ป่าชายแดน "เขาศาลา"

              ในคืนที่ฝนโปรยบางเบาเหนือผืนป่าลึกของ “เขาศาลา” พุทธอุทยานที่ขึ้นชื่อใน อำเภอบัวเชด จังหวัดสุรินทร์ ว่าเต็มไปด้วยเรื่องเล่าลี้ลับ เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าหนุ่มคนหนึ่ง ชื่อ “ภาคิน” ได้รับคำสั่งให้ออกไปลาดตระเวนเพียงตามลำพัง หลังมีรายงานว่าได้มีคนลักลอบเข้ามาในเขตหวงห้าม

              ไฟฉายที่คาดหัวส่องเป็นลำแสงแคบๆ ฝ่าความมืดที่หนาทึบจนแทบจะกลืนกินทุกอย่าง เสียงแมลงตอนกลางคืนและลมที่พัดผ่านยอดไม้ทำให้บรรยากาศยิ่งวังเวงเข้าไปใหญ่ ภาคินพยายามไม่คิดถึงคำเตือนของเหล่าชาวบ้านที่บอกว่า “อย่าเข้าป่าเขาศาลาตามลำพังตอนกลางคืน…เพราะสิ่งที่อยู่ในนั้นไม่ใช่แค่สัตว์ป่า”

               พอยิ่งเดินลึกเข้าไป เส้นทางก็ยิ่งเลือนหาย เหมือนป่ากำลังเปลี่ยนรูปร่างตัวเอง จู่ๆ เขาก็ได้ยินเสียง…เหมือนมีคนกำลังเดินตามหลัง

              กรอบ…แกรบ…

              เขารีบหยุดทันที เสียงนั้นก็หยุดตาม

              “ใครอยู่ตรงนั้น!” เขาตะโกนเสียงดัง แต่ไม่มีคำตอบกลับมา

              ภาคินหันหลังกลับไปมองและส่องไฟ แต่สิ่งที่เห็นก็มีเพียงต้นไม้สูงใหญ่และเงามืดที่ไหวไปตามสายลม เขาพยายามบอกตัวเองว่ามันคงเป็นสัตว์แน่ๆ แต่หัวใจกลับเต้นแรงผิดปกติ

               และทันใดนั้น ก็มีเสียงผู้หญิงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้น…ใกล้หูของเขา

              “มาหาอะไรเหรอ…”

              ภาคินสะดุ้งสุดตัว รีบหันขวับกลับไป แต่ก็ไม่เห็นใครเลย

              เหงื่อของเขาเริ่มไหลย้อยทั้งที่อากาศเย็นจัด เขาพยายามตั้งสติ หยิบเอาวิทยุสื่อสารขึ้นมา แต่สัญญาณมันกลับขาดหาย เหลือเพียงแต่เสียงซ่าๆๆ

              แล้วเขาก็เห็น…มีเงาบางอย่างยืนอยู่ไกลๆ ระหว่างต้นไม้ในป่าทึบ

              ร่างนั้นสูง ผอม ผมยาวปกหน้าจนมองไม่เห็นใบหน้า ยืนอยู่นิ่งๆ ราวกับรอเขาอยู่

              ภาคินรู้ตัวทันทีว่านี่ไม่ใช่ “คน” แน่นอน

              ทางเลือกตอนนี้ก็มีไม่มาก—หนี หรือต้องเผชิญหน้า

              เขาพยายามกำไฟฉายแน่น แล้วค่อยๆ ถอยหลัง หัวใจเต้นโครมครามในอก แต่ยิ่งถอย เงานั้นก็ยิ่งเข้าใกล้…โดยที่มันไม่ได้ “เดิน” เลยแม้แต่นิดเดียว

              เหมือนมันแค่…เลื่อนเข้ามา

              ทันใดนั้น เขานึกถึงคำสอนของรุ่นพี่ที่เคยพูดเอาไว้ว่า
            “ถ้าเจออะไรในป่าที่อธิบายไม่ได้…อย่าวิ่งเด็ดขาด เพราะมันจะรู้ว่าเรากลัว”

              ภาคินหยุดหายใจลึก พยายามควบคุมสติตัวเอง แล้วพูดเสียงดังแม้เสียงจะสั่นก็ตาม
            “ผมมาในหน้าที่ ไม่ได้มาลบหลู่ ถ้าป่าที่นี่มีเจ้าของ…ผมขออนุญาตผ่าน”

              ความเงียบเริ่มปกคลุม

               เพียงไม่กี่วินาทีที่เหมือนเวลายาวนานเป็นชั่วโมง…เงานั้นก็หยุดนิ่ง

              ลมแรงพัดผ่านอีกครั้ง พอภาคินกะพริบตา เงานั้นก็หายไป

              แต่แทนที่ด้วยเสียงกระซิบแผ่วเบา
            “รีบไป…ก่อนจะกลับไม่ได้”

              ภาคินไม่รอช้า เขาหันหลังกลับมาแล้วพยายามเดินเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ จนในที่สุดก็เห็นแสงไฟจากหน่วยพิทักษ์ป่าอยู่ลิบๆ มาแต่ไกล

              คืนนั้นเขารอดกลับออกมาได้

              แต่เช้าวันต่อมา…รอยเท้าของเขาที่เจ้าหน้าที่คนอื่นพบ กลับมี “อีกชุดหนึ่ง” เดินประกบเขาอยู่ข้างๆ ตลอดทาง

เหมือนมีบางสิ่งบางอย่าง…เดินตามเขามาตั้งแต่แรก

              และบางที ตอนนี้มันอาจจะยังไม่ได้หนีไปไหนเลย…