องค์ชายต้องคำสาป

เป็นเรื่องราวขององค์ชายแห่งอาณาจักรเรซิส

ในงานฉลองวันเกิดอายุครบ10ปีของเขา ได้มีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมางานด้วยเขา"คือชายแปลกหน้า"

เขาเดินเข้ามาในงานอย่างเปิดเผย พร้อมกับทักทายกษัตริย์อย่างไม่เกรงกลัว 

เมื่อเห็นอย่างนั้นกษัตริย์ก็ได้สั่งลากตัวชายแปลกหน้าออกไป

แต่ชายแปลกหน้ากลับนิ่งเฉย พร้อมกับเดินตรงไปองค์ชายและสาปแช่งเค้า

"องค์ชายของกษัตริย์แห่งอาณาจักรเรซิส เมื่อเขาอายุครบ18ปี เขาจะต้องเสียสละชีวิตตนเองให้กับความมืดไม่อย่างงั้นความมืดจะกลืนกินประชาชนและอาณาจักรของเจ้า"ชายแปลกหน้าเดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะอย่างบ้าครั่ง

หลังจากนั้นข่าวลือก็ได้แพร่ไปทั่วอาณาจักร และตัวกษัตริย์เองก็นัดรวมตัวผู้ใช้เวทมนต์ ให้แก้คำสาปให้กับลูกชายของเขา แต่ก็ไม่ได้ผล

จนเวลาได้ล่วงเลยไป7ปี คำสาปของชายผู้นั้นเริ่มเป็นจริงขึ้นเรื่อยๆ ชาวบ้านโดนโจมตีจากสัตว์ประหลาดบ่อยขึ้น ทางตอนใต้ของอาณาจักรถูความมืดกลืนกินจนอาศัยอยู่ไม่ได้  กษัตริย์ถูกกดดันจากประชาชนมากขึ้นเรื่อยๆ

"ส่งเขาไปซะ!"

"เสียสละลูกของท่านเพื่อนประชาชน!"

"ส่งเขาให้ความมืดเร็วสิ พวกเราจะตายกันหมดแล้ว!"

เสียงก่นด่าจากประชาชน ที่ได้ยินทุกวัน ทำให้องค์ชายกลายเป็นคนเก็บกด ไม่คุยกับใคร

แต่ในทางกลับกันกษัตริย์ก็พยายามหาทุกวิถีทางที่จะช่วยลูกของเขา

เมื่อองค์ชายเห็นอย่างนั้นจึงเอ่ยปากถาม

"พ่อครับ ชายคนนั้นเป็นใครทำไมเขาถึงได้ต้องการตัวผม?"

"เขาไม่ได้ต้องการตัวลูกหรอก แต่เขาต้องการเอาคืนพ่อ พ่อทำกับเขาใว้มาก"

"เอาคืนพ่อเหรอครับ?"

"ยังไงมันก็มาถึงวันนี้แล้ว พ่อจะเล่าให้ฟังละกันว่ามันเกิดอะไรขึ้น เขาเคยเป็นกษัตริย์ของอาณาจักรนี้มาก่อน ในตอนนั้นความมืดก็ได้พยายามกลืนกินอาณาจักรนี้เหมือนกัน แต่เพราะเขาออกไปสู้กับมันจนทำอาณาจักรรอดพ้นจากความมืดมาได้ แต่เมื่อเขากลับมาเราได้พบว่าเขากลายเป็นปีศาจไปแล้ว เขาใช้ตัวเองดูดความมืดทั้งหมดมาใว้กับตัวเองแทนที่จะทำลายมันเพราะมันเป็นวิธีที่เร็วที่สุดที่จัดการกับความมืด ทำให้เขากลายเป็นความมืดไป เราจึงจำเป็นต้องเนรเทศเขาออกไปและหลังจากนั้นไม่นานพ่อก็ได้รับเลือกให้ขึ้นเป็นกษัตริย์แทนเขา"

"ทั้งที่เขาเป็นคนช่วยอาณาจักรนี้ใว้แท้ๆ แต่กลับ.."องค์ชายรู้สึกผิดหวังในตัวพ่อและอาณาจักรนี้เป็นอย่างมาก ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขาเอาแต่โทษตัวเองว่า สาเหตุทั้งหมดมันจากเขา แต่ไม่เลยมันเป็นเพราะความเห็นแก่ตัวของคนในอาณาจักรนี้ตางหาก แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังรักพ่อของเขามาก มากเกินจะหนีไปได้

เมื่อวันที่องค์ชายอายุ18ปีมาถึง ชายแปลกหน้าคนนั้นก็ได้โผล่มาที่พระราชวัง และได้ถามหาลูกชายของกษัตริย์ แต่กษัตริย์ไม่มียินยอมที่จะส่งลูกชายของเขาให้ เขาสองคนก็ได้เริ่มต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่กษัตริย์ก็พลาดท่า ชายคนนั้นเงื้อมดาบกำลังจะแทงอ แต่องค์ชายช่วยใว้ก่อน

"ลูกหนีไป! หนีไปเถอะลูก อย่าไปสนใจอาณาจักรเลย ได้โปรด เห็นแก่ตัวเองบ้างเถอะลูก ที่ผ่านมาไม่มีประชาชนคนไหนแคร์ลูกทั้งนั้น ลูกมีสิทธิ์ที่จะทิ้งพวกเขา!"

"ไม่ครับพ่อ ผมจะไม่ทำให้ผิดซ้ำสองอีก ผมจะเป็นคนรับผิดชอบเรื่องที่ทุกคนทำไว้.. เรื่องที่พ่อทำใว้"

"ไม่นะลูก พ่อขอโทษ! พ่อขอโทษจริงๆ" ผู้เป็นพ่อร้องให้ออกมาอย่างเจ็บปวด

"ลาก่อนครับพ่อ" ชายแปลกหน้าและองค์ชายก็ได้หายไป 

หลังจากนั้นความมืดที่ปกคลุมอาณาจักรก็ค่อยๆหายไป ประชาชนต่างพากันดีใจ แต่ในขณะเดียวกัน กษัตริย์กลับรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมาก 

"หึ ดีใจงั้นเหรอ ไม่มีใครู้สึกเสียใจกับการจากไปของลูกชายเราเลยเหรอ.. พวกเขาช่างเลือดเย็นจริงๆ"กษัตริย์ยิ้มอย่างเศร้าสร้อยก่อนจะค่อยๆสิ้นลมหายใจไป