รวมธุรกิจสุดแปลกในต่างประเทศ เห็นไอเดียแล้วงง แต่บางเจ้าทำเงินได้จริง

สวัสดีชาวโพสต์จังกันทุกคน บางทีธุรกิจที่ทำเงินได้ดี ไม่ได้เริ่มจากไอเดียใหญ่โตหรือเงินทุนมหาศาลเสมอไป แต่อาจเริ่มจากปัญหาเล็ก ๆ ที่คนจำนวนหนึ่งยอมจ่ายเงินเพื่อให้ชีวิตง่ายขึ้น แม้ฟังครั้งแรกจะรู้สึกว่า “แบบนี้ก็มีคนจ้างด้วยเหรอ”

เอาจริง ๆ นะ จุดที่ทำให้ธุรกิจแปลกเหล่านี้น่าจับตา ไม่ใช่แค่ความแปลก แต่คือมันจับความขี้เกียจ ความรีบ ความเหงา ความสะใจ หรือแม้แต่ความรักสัตว์เลี้ยงของคนได้ตรงจุดมาก ๆ และเมื่อความต้องการพวกนี้เจอกับคนที่กล้าทำเป็นบริการจริง เงินก็เริ่มไหลเข้ามาแบบที่หลายคนคาดไม่ถึง

ธุรกิจแรกที่เห็นภาพชัดมากคือ รับจ้างต่อคิว ในเมืองใหญ่ โดยเฉพาะนิวยอร์ก ที่เวลาของคนจำนวนมากมีราคา บริษัท Same Ole Line Dudes หรือ S.O.L.D. เคยถูกพูดถึงในฐานะบริการรับต่อคิวมืออาชีพ ตั้งแต่คิวร้านอาหาร คิวสินค้ารุ่นพิเศษ ไปจนถึงงานที่ต้องรอนานหลายชั่วโมง โดยข้อมูลราคาจากตัวบริษัทระบุว่าบางบริการคิดค่าเริ่มต้นราว 25 ดอลลาร์ต่อชั่วโมง และมีขั้นต่ำ 2 ชั่วโมง ขณะที่บริการรอคิวร้านอาหารบางแบบเริ่มที่ 55 ดอลลาร์ต่อกลุ่ม 4 คน

ฟังดูเหมือนงานง่าย แค่ไปยืนรอแทนคนอื่น แต่จริง ๆ แล้วมันขาย “เวลา” ไม่ใช่ขายแรงยืนอย่างเดียว ที่หลายคนเข้าใจผิดคือคิดว่าธุรกิจแบบนี้ไม่น่าจะอยู่ได้ แต่ในเมืองที่คนยอมจ่ายเพื่อประหยัดเวลา 2–3 ชั่วโมง การมีคนไปยืนหนาว ยืนร้อน หรือรอคิวแทนตั้งแต่เช้ามืด กลายเป็นบริการที่สมเหตุสมผลขึ้นมาทันที

อีกธุรกิจที่เคยไวรัลหนักมากคือ ส่งกากเพชรให้คนที่คุณไม่ชอบ ชื่อบริการ Ship Your Enemies Glitter จากออสเตรเลีย เปิดตัวปี 2015 ด้วยไอเดียแสบ ๆ คือให้ลูกค้าจ่ายเงินเพื่อส่งซองกากเพชรไปหาใครบางคน เพราะกากเพชรเป็นสิ่งที่ทำความสะอาดยากและน่ารำคาญสุด ๆ เว็บไซต์นี้กลายเป็นไวรัลอย่างรวดเร็ว มีรายงานว่าทำยอดขายเกิน 20,000 ดอลลาร์ และมีผู้เข้าชมราว 2.5 ล้านครั้งภายใน 4 วัน ก่อนที่ภายหลังจะถูกขายต่อในราคา 85,000 ดอลลาร์

ส่วนตัวมองว่าเคสนี้สะท้อนอะไรแรงมาก ธุรกิจบางอย่างไม่ได้ชนะเพราะสินค้าใช้งานได้จริงในชีวิตประจำวัน แต่ชนะเพราะมัน “เล่าแล้วคนอยากแชร์” คนซื้อไม่ได้ซื้อกากเพชรอย่างเดียว แต่ซื้อความสะใจ ซื้อเรื่องเล่า และซื้อโมเมนต์ที่เอาไปพูดต่อได้ นี่แหละพลังของธุรกิจยุคไวรัลที่น่ากลัวกว่าที่คิด

อีกสายที่แปลกแต่มีเหตุผลรองรับคือ บริการตามหาสัตว์เลี้ยงด้วยโดรนและกล้องตรวจจับความร้อน หลายประเทศเริ่มมีผู้ให้บริการค้นหาสุนัข แมว หรือปศุสัตว์ที่หายไป โดยใช้โดรน กล้องอินฟราเรด และกล้องซูมระยะไกล บางเจ้าโฆษณาว่าใช้กล้อง Thermal หรือ IR ร่วมกับกล้องซูมได้ถึง 80 เท่า เพื่อช่วยค้นหาสัตว์ในพื้นที่กว้างหรือเข้าถึงยาก

ธุรกิจนี้อาจดูเวอร์สำหรับคนที่ไม่ได้เลี้ยงสัตว์ แต่สำหรับคนที่รักสัตว์เลี้ยงเหมือนคนในครอบครัว มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เลย ค่าใช้จ่ายในการค้นหาอาจสูง แต่เจ้าของจำนวนไม่น้อยยอมจ่าย เพราะทุกชั่วโมงที่สัตว์หายไปมีผลต่อโอกาสเจอตัว โดยเฉพาะพื้นที่ป่า ทุ่งกว้าง หรือเมืองที่มีรถเยอะ

ธุรกิจต่อมาคือ ให้เช่าไก่สำหรับคนเมือง ฟังครั้งแรกอาจเหมือนมุก แต่มีบริษัทชื่อ Rent The Chicken ที่ให้บริการในสหรัฐฯ และแคนาดา โดยส่งไก่ แม่ไก่ เล้า อาหาร และอุปกรณ์พื้นฐานให้ลูกค้าทดลองเลี้ยง เพื่อเก็บไข่สดที่บ้านโดยไม่ต้องซื้อไก่มาเลี้ยงถาวร เว็บไซต์ของบริษัทระบุชัดว่าให้เช่าไก่หลังบ้านและมีบริการส่งชุดเลี้ยงถึงพื้นที่ต่าง ๆ ในอเมริกาและแคนาดา

ราคาก็ไม่ใช่ถูกแบบขำ ๆ รายงานจาก NBC Washington ระบุว่าแพ็กเกจมาตรฐานของบริการลักษณะนี้อยู่ที่ประมาณ 495 ดอลลาร์สำหรับไก่ 2 ตัว ระยะเวลา 6 เดือน ส่วนแพ็กเกจไก่ 4 ตัวอยู่ที่ราว 959 ดอลลาร์

เอาจริง ๆ นะ ธุรกิจนี้ฉลาดตรงที่ขาย “ประสบการณ์ชนบทแบบเช่าได้” ให้คนเมือง อยากให้เด็กได้เรียนรู้การดูแลสัตว์ อยากมีไข่สดกินเอง อยากลองใช้ชีวิตใกล้ธรรมชาติ แต่ยังไม่อยากรับภาระยาวหลายปี พอครบกำหนดหรือดูแลไม่ไหวก็ส่งคืนได้ มันเลยตอบโจทย์คนที่อยากลอง แต่ยังไม่พร้อมผูกมัด

อีกกลุ่มที่โตได้จากพฤติกรรมคนยุคใหม่คือ บริการจองหรือแย่งคิวร้านอาหารและสินค้าหายาก ในเมืองอย่างนิวยอร์ก การจองร้านดังบางแห่งกลายเป็นการแข่งขันจริงจัง จนมีทั้งบริการคนช่วยจอง แอปตัวกลาง และตลาดซื้อขายสิทธิ์การจอง ร้านอาหารที่คนอยากไปมาก ๆ จึงไม่ได้ขายแค่อาหาร แต่ขายสถานะ ความพิเศษ และสิทธิ์ในการ “ได้เข้าไปก่อนคนอื่น” ด้วย

มองแบบคนทำคอนเทนต์ ธุรกิจเหล่านี้มีจุดร่วมเดียวกันคือไม่ได้เริ่มจากคำถามว่า “จะขายอะไรดี” แต่เริ่มจากคำถามว่า “คนยอมจ่ายเพื่อหนีอะไร” บางคนยอมจ่ายเพื่อหนีการรอคิว บางคนยอมจ่ายเพื่อระบายอารมณ์ บางคนยอมจ่ายเพื่อหาสัตว์เลี้ยงให้เจอ และบางคนยอมจ่ายเพื่อได้ลองใช้ชีวิตที่ตัวเองยังไม่มีเวลาใช้จริง

ตัวเลขรายได้ของแต่ละธุรกิจอาจต่างกันมาก และไม่ใช่ทุกไอเดียจะทำเงินยาวได้ แต่สิ่งที่เห็นชัดคือ ตลาดเฉพาะทางยังมีที่ว่างเสมอ ถ้าจับปัญหาเล็ก ๆ ของคนได้แม่นพอ บางครั้งไอเดียที่คนหัวเราะในวันแรก อาจกลายเป็นธุรกิจที่มีคนยอมรูดบัตรจ่ายจริงในวันถัดมา

คำถามคือ ถ้ามองรอบตัวเราในไทยตอนนี้ ยังมี “เรื่องเล็ก ๆ ที่คนรำคาญทุกวัน” อะไรอีกบ้าง ที่อาจกลายเป็นธุรกิจแปลกแต่ทำเงินจริงได้ในอนาคต?