หมู่เกาะร็อคของปาเลา

ปาเลาเป็นหมู่เกาะที่มีเกาะประมาณ 250 เกาะตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก เป็นประเทศของตัวเอง - สาธารณรัฐปาเลาแม้ว่าทางภูมิศาสตร์จะเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มเกาะที่ใหญ่กว่าของไมโครนีเซีย เป็นเวลากว่า 30 ปีแล้วที่เป็นส่วนหนึ่งของ United Nations Trust Territory of the Pacific ภายใต้การบริหารของสหรัฐอเมริกา ในที่สุดก็ได้รับเอกราชทั้งหมดในปี 1994

ปาเลาเป็นสวรรค์เขตร้อนที่สวยงามและเป็นหนึ่งในจุดหมายปลายทางที่ไม่ถูกทำลายอย่างแท้จริงบนโลก หมู่เกาะ 100 เกาะส่วนใหญ่เป็นเกาะปะการังขนาดเล็กที่มีแนวปะการังล้อมรอบและไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ ประชากรของประเทศประมาณ 21,000 คนกระจายอยู่ทั่ว 250 เกาะซึ่งเป็นเครือข่ายทางตะวันตกของหมู่เกาะแคโรไลน์

สถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงที่สุดของปาเลาคือหมู่เกาะร็อกซึ่งเป็นกลุ่มเกาะสีเขียวที่ปกคลุมไปด้วยใบไม้และหาดทรายสีขาวสว่างไสว เกิดจากแนวปะการังโบราณฐานของการก่อตัวของหินปูนเหล่านี้ถูกกัดเซาะอย่างช้าๆเป็นเวลาหลายพันปีจนกลายเป็นรูปเห็ดที่แปลกตา มีหมู่เกาะระหว่าง 250 ถึง 400 เกาะตามแหล่งต่างๆโดยมีพื้นที่รวม 47 ตารางกิโลเมตรและสูงถึง 207 เมตร

หมู่เกาะนี้ส่วนใหญ่ไม่มีผู้คนอาศัยและมีชื่อเสียงในเรื่องชายหาดทะเลสาบสีฟ้าและรูปร่างคล้ายร่มที่แปลกประหลาดของเกาะหลายแห่ง หมู่เกาะร็อคและแนวปะการังโดยรอบประกอบเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยอดนิยมของปาเลาเช่น Blue Corner, Blue hole, German Channel, เกาะ Ngermeaus และทะเลสาบแมงกะพรุนที่มีชื่อเสียงซึ่งเป็นหนึ่งในทะเลสาบทางทะเลหลายแห่งใน Rock Islands ที่ให้ความเป็นบ้านและความปลอดภัยสำหรับหลายชนิด แมงกะพรุนไม่มีปลากระเบนพบเฉพาะในปาเลา เป็นสถานที่ดำน้ำยอดนิยมที่สุดในปาเลา ในความเป็นจริงปาเลามีแหล่งดำน้ำที่ดีที่สุดและหลากหลายที่สุดในโลก ตั้งแต่การดำน้ำบนผนังไปจนถึงการดำน้ำในกระแสน้ำสูงตั้งแต่ Manta Rays ไปจนถึงปลาฉลามและจากทะเลสาบน้ำตื้นสีสันสดใสไปจนถึงถ้ำและส่วนยื่นที่ตกแต่งอย่างสวยงาม

แม้ว่าในปัจจุบันจะไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ แต่หมู่เกาะนี้ก็เคยเป็นที่ตั้งของการตั้งถิ่นฐานของชาวปาเลาและชาวปาเลายังคงใช้พื้นที่และทรัพยากรเพื่อวัตถุประสงค์ทางวัฒนธรรมและการพักผ่อนหย่อนใจ หมู่เกาะนี้มีซากทางวัฒนธรรมที่สำคัญซึ่งเกี่ยวข้องกับการยึดครองในช่วงห้าพันปีที่สิ้นสุดลงด้วยการละทิ้ง ซากทางโบราณคดีของการยึดครองของมนุษย์ในอดีตในถ้ำและหมู่บ้านรวมถึงงานศิลปะบนหินและการฝังศพเป็นพยานถึงการยึดครองของมนุษย์ตามฤดูกาลและการใช้ระบบนิเวศทางทะเลย้อนหลังไปถึง 3,100 ปีก่อนคริสตกาลและขยายออกไปกว่า 2,500 ปี