ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยาย

สวัสดีค่ะ หลายๆคนคงจะรู้จักแป้งจากกระทู้ก่อนหน้านี้มาแล้ว เราชื่อแป้ง อาชีพเด็กปั้มและนักศึกษากฎหมาย ที่เรียนไปด้วยทำงานไปด้วย ***รูปด้านบนเป็นรูปแป้งจริงๆค่ะ สามารถติดตามและ@เฟสแป้งได้ในชื่อ pang sweet (กดติดตาม) ที่แป้งวงเล็บว่าให้ติดตามเพราะคนส่วนใหญ่ที่แอดมามักมีนิสัยหื่นกาม

แป้งเชื่อว่าหลายคนคงสงสัยว่าทำไมแป้งถึงไม่ทำงานที่ดีกว่านี้สบายกว่านี้ เช่น เซเว่นหรือขายของ แป้งลองทำมาแล้วค่ะ แต่เพราะหยุดงานบ่อยเพราะเรียนด้วยจึงไม่ค่อยมีเวลามากเท่าไหร่ จะหยุดก็ต้องหาคนมาแทนบางที่ก็โดนเพื่อนร่วมงานเอาเปรียบ แป้งเห็นว่าอาชีพเด็กปั้ม มันทำงานแค่ไม่กี่ชั่วโมง รายได้ต่อวันก็ok เลย แถมเจ้านายก็ใจดีพอรู้ว่าแป้งเรียนด้วยเขาก็ไม่ได้ว่าอะไร ก็ให้เรียนจะหยุดงานเขาก็ไม่ว่าเพราะแป้งจำเป็นต้องไปเรียนบางครั้งที่มหาลัยมีกิจกรรมก็ต้องไป เขาก็ไม่ได้ว่าไรเลย ขอแค่บอกว่าจะไปไหน จะกลับมาวันไหน แค่นั้น บางครั้งเขาเห็นว่าแป้งว่าง ไม่ได้ทำไร ก็ชวนไปเที่ยว ไปกินข้าวข้างนอก ลูกสาวกับลูกชายเขาก็ใจดีเป็นกันเองด้วย แถมเพื่อนร่วมงานแป้งก็น่ารักทุกคนรักกันเหมือนพี่น้องคอยดูแลและช่วยเหลือกันมาตลอด และอีกสิ่งหนึ่งที่แป้งอยากจะบอกกับทุกคนคือ แป้งโชคดีที่มีแฟนดี เขาแตกต่างกับแป้งมาก คือเขาน่าตาดีพอสมควร ตัวสูงงงง (มาตรฐานชายไทยเลยก็ว่าได้) เราสูงเลยบ่าเขาหน่อยเดียวเอง นิสัยดีดีมากๆเลยหละ เขาไม่เคยดูถูกเราเลยแถมยังเป็นสุภาพบุรุษมากๆ เราสองคนคบกันตัังแต่มัธยมตอนนี้เราอยู่มหาลัยละ รวมๆแล้วก็ได้ 7 ปี 4 เดือนเศษๆ 

  ∆∆∆ เอาหล่ะ เข้าเรื่องเลยเดี๋ยวทุกคนจะเบื่อ555+ ในช่วงนั้นเราคบกันแบบเปิดเผย ผู้ใหญ่รู้ทั้งสองฝ่าย คงเพราะปิดบังไม่ได้ด้วยเพราะเขาเป็นหลานผู้อำนวยการโรงเรียนส่วนแป้งเองทุกคนก็รู้จักในนามของดาวโรงเรียน  แรกๆอะไรก็ดีไปหมด ตามโปรโมชั่นนั่นละ พอเราคบกันได้ประมาณ6ปีกว่าๆ ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป เขามีเวลาให้เราน้อยลง เพราะเขาต้องช่วยงานที่บ้านเขา ส่วนเราเองตอนแรกก็เข้าใจนานๆไปก็เริ่มเบื่อ ถึงแม้เขาจะโทรหาและบอกเราตลอดว่าจะไปไหน ไปทำอะไรเพราะเขากลัวเราจะเข้าใจผิด ตอนนั้นมีคนมาจีบเรา เราก็คุยๆก็ชอบนะ เลยลองคบไปสักพัก นิสัยก็ok อยู่ แต่ไม่เคยมีอะไรลึกซึ้งเกินไปกว่านั้น ก็แค่ไปไหนมาไหนด้วยกัน จนมาวันหนึ่งแฟนเราจับได้ว่าเรามีกิ๊กเราทะเลาะกันหนักมาก จนเราห่างๆกันไปไม่เจอกันเลย ประมาณ5 เดือนได้ เรารู้ข่าวจากเพื่อนๆเราและเพื่อนของเขามาว่า เขาเอาแต่เรียนและก็ช่วยงานที่บ้าน ไม่ได้คบใคร และสนใจใครเลย จนหลายคนคิดว่าเขาเป็นเกย์รึเปล่าเพราะเขาไม่สนใจผู้หญิงคนไหนเลยขนาดสวยๆเซ็กซี่ๆ เขาก็เมินเฉย (คงเข็ดกับเราละมั้ง...ความคิดตอนนั้น~_~) ส่วนเราเองนับจากวันที่เขาจับได้ว่ามีกิ๊ก เราก็ขาดการติดต่อกับผู้ชายคนนั้นไปเลย เพราะรู้สึกผิดมากๆ ความรู้สึกตอนที่ไม่ได้เจอ ไม่ได้มีเขาอยู่ข้างๆ มันเหงามาก ทุกอย่างน่าเบื่อไปหมด ในหัววนเวียนแต่น่าเขา คิดถึงเขามากๆ อยากมีเขาอยู่ข้างๆเหมือนเดิม อยากให้เขามาดูแลตอนไม่สบายเหมือนก่อน อยากกินข้าวกับเขาเหมือนทุกครั้ง ตอนเจ็บเท้าก็มีเขานวดให้ ตอนท้อก็มีเขาอยู่ข้างๆคอยปลอบคอยแนะนำอะไรดีๆให้ตลอด... แต่ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว (คิดถึงแค่ไหนก็ไม่ได้เจอ เฟลสุดๆตอนนั้น)

 จนมาถึงวันงานเลี้ยงวันเกิด ผ.อ เราก็ไปงานนั้นด้วย เหมือนโชคชะตาเข้าข้าง   อิอิ เขาก็อยู่ในงานวันนั้นด้วย ตอนเจอหน้าเขา เราดีใจมาก อยู่ๆบ่อน้ำตาก็แตกซ่ะงั้น!! ส่วนเขาเองก็ยิ้มให้เราสังเกตุที่ดวงตาของเขา เขาเองก็ร้องไห้เหมือนกัน เขาถามเราว่าสบายดีไหม?  เราบอกเขาว่าสบายดี และถามเขากลับไปว่า และเธอหละ สบายดีไหม? เขาตอบกลับมาว่า ช่วงที่ไม่มีเราอยู่ด้วย มันเหงามากเลยนะ (ความรู้สึกเหมือนกันเลย T T " คิดในใจตอนนั้น). พอเขาบอกว่า...คิดถึงจัง^^  เราโผลเข้ากอดเขาแบบไม่แคร์สายตานับร้อยของคนในงานเลย เขาเองก็กอดเราตอบ ตอนนั้นเรารู้สึกเลยว่า เรารักเขามาก และเขาก็พูดว่า "เรากลับมาคบกันอีกได้ไหม? ในหัวใจเรามีแค่เธอคนเดียว เราเข้าใจว่าเราไม่มีเวลาให้เธอเลย"  เราก็บอกเขาว่า "เราผิดเองที่งี่เง่าและอดทนไม่มากพอ ต่อไปนี้เราจะอดทนให้มากขึ้นและจะงี่เง่าให้น้อยลง"

นับจากนั้นเราก็กลับมาคบกันดูแลซึ่งกันและกันมากขึ้นกว่าเดิม

***จนมาถึงวันครบรอบ7ปี เขาขอเราแต่งงาน^^ เรานี่ทั้งดีใจและเขิลจนหน้าแดงเลย :b {ก็คนมันดีใจนี่หน่า555}  แต่เราบอกเขาว่าเรายังเรียนอยู่เลย ขอเวลาเราพร้อมกว่านี้ก่อนนะ  เขาก็บอกว่าไม่เป็นไรแต่ขอหมั้นไว้ก่อนละกัน :D เราก็ตกลง

   ∆∆∆ แป้งอยากจะบอกกับหลายๆคนว่า อย่าทำร้ายจิตใจของคนรักด้วยการนอกใจไม่ว่าจะเพราะสาเหตุอะไรก็ไม่ควร ยิ่งถ้าเขาเป็นคนที่รักและดีกับเราจริงๆ เรายิ่งต้องรักษาเขาไว้ให้นานที่สุด เพราะเราไม่มีวันรู้เลยว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง จะได้ไม่ต้องมาเสียใจในภายหลัง เพราะเราอาจจะเจอหรือไม่เจอ หรืออาจจะมองหน้ากันไม่ติดเลยก็ได้ ใครจะไปรู้^^