อาถรรพ์ดอยผาหมี..กับเพื่อนที่ไม่มีวันกลับมา

              “เราไม่น่าขึ้นมาที่นี่เลย…”

              เสียงของหนุ่ม “เก้า” ดังแผ่วเบาๆ อยู่ท่ามกลางสายหมอกบนดอยผาหมี ใน จ.เชียงราย ในขณะที่เขากับ “เต้” เพื่อนสนิท กำลังยืนอยู่หน้าบ้านไม้ร้างกลางป่า

              ทั้งสองตั้งใจจะมาเที่ยวพักผ่อนรับลมหนาว ถ่ายรูปวิว และกางเต็นท์บนดอยสูง แต่มีชาวบ้านหลายคนกลับเตือนว่า
“ถ้าได้ยินเสียงใครเรียกตอนกลางคืน อย่าไปขานรับเด็ดขาด”

              พวกเขาหัวเราะกันคิกคัก คิดว่าเป็นแค่เรื่องเล่าของชาวเขามากกว่า ไม่น่าจะมีอะไร

              คืนแรกผ่านไปทุกอย่างปกติ จนกระทั่งเวลาเกือบตีสอง…

              เต้สะดุ้งตื่น เพราะได้ยินเสียงผู้หญิงร้องไห้อยู่หลังเต็นท์ของเขา

              “ช่วยด้วย…”

              เสียงนั้นดังแผ่วๆ เบาๆ และใกล้ขึ้นมาเรื่อย ๆ

              เก้าจะเดินออกไปดู แต่เต้รีบดึงแขนเขาไว้
              “อย่าออกไป… ชาวบ้านเขาเตือนไว้ จำไม่ได้เหรอ”

              แต่เสียงร้องกลับเปลี่ยนเป็นเสียงเรียกชื่อ

              “เก้า…”

              “เก้า…”

               ตอนนี้เก้าเริ่มหน้าซีดแล้ว เพราะมันคือเสียงแม่ของเขาที่เสียไปหลายปีแล้ว

              สุดท้ายเขาทนไม่ไหว เปิดเต็นท์เดินออกไปท่ามกลางความมืด

              เต้รีบวิ่งตามไป แต่สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้เขาถึงกับชะงัก…

               มีหญิงชราคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ใบหน้าดูซีดขาว ดวงตาดำสนิท และยิ้มกว้างผิดมนุษย์ทั่วไป

              จากนั้นไฟฉายก็ดับพรึ่บแบบไม่มีสาเหตุ

              เสียงฝีเท้าวิ่งดังขึ้นไปทั่วป่า พร้อมเสียงหัวเราะแหลมดังสะท้อนจากทั่วทุกทิศ

              เต้พยายามเรียกเก้ากลับมา แต่ว่าไม่มีเสียงตอบกลับ

              จนกระทั่งเขาเห็นเพื่อนยืนหันหลังอยู่ที่ริมหน้าผา

              “เก้า! กลับมา!”

              ชายหนุ่มค่อย ๆ หันหน้ามา…

              แต่ใบหน้านั้นกลับไม่ใช่เพื่อนของเขาอีกต่อไปแล้ว

              ดวงตาดำมืด ปากฉีกถึงใบหู และเสียงที่ตอบกลับมาไม่ใช่เสียงมนุษย์

              “มาช่วยกูสิ…”

              เต้ตกใจจนถอยหลังล้มกองกับพื้น ก่อนจะรีบวิ่งหนีลงจากดอยผาหมีทั้งคืน

               รุ่งเช้าวันต่อมา เจ้าหน้าที่กับชาวบ้านต่างขึ้นไปค้นหาทั้งสองคน

              แต่ไม่พบเก้าแล้ว

              สิ่งเดียวที่เจอนั้น มันคือรองเท้าของเขาที่วางอยู่ริมหน้าผา… และรอยเท้าแปลก ๆ ที่เดินหายเข้าไปในป่าลึก

              หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา เต้ไม่เคยกลับไปที่ดอยผาหมีอีกเลย

              แต่ทุกๆ คืนที่มีฝนตก เขามักจะได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นตอนตีสองเสมอ

              และปลายสายจะมีเพียงเสียงแผ่วๆ เบาๆ ว่า “มารับกูกลับบ้านที…”