เพื่อนกันตลอดไป..ความตายไม่อาจพรากเรา

              ฝนตกพรำๆ ในคืนงานศพ กลิ่นธูปกับดอกไม้จาง ๆ ลอยคลุ้งฟุ้งไปทั่วศาลาที่วัดย่านชานเมืองกรุงเทพฯ บาสยืนนิ่งมองรูปถ่ายของก้องที่ตั้งอยู่หน้าโลง เพื่อนรักของเขายิ้มเหมือนทุกๆ วัน เหมือนกับว่าเขายังมีชีวิตอยู่ ไม่ได้จากไปไหน

              ทั้งคู่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เคยหนีเรียนไปตกปลา เคยนั่งกินมาม่าตอนตีสอง และเคยสาบานกันเล่น ๆ ตอนเมาในคืนรับปริญญาว่า

              “ถ้ามึงลำบาก กูจะไม่ทิ้งมึง”

              “เออ กูก็เหมือนกัน ต่อให้ตายก็ไม่ทิ้ง”

              ตอนนั้นทั้งคู่หัวเราะกันลั่น ไม่คิดว่าจะมีวันหนึ่งคำพูดนั้นจะย้อนกลับมาหลอกหลอนตัวเอง

              ก้องตายเพราะเกิดอุบัติเหตุรถชนตอนกลางดึก ไม่มีใครตั้งตัวทัน แม้แต่บาสเองก็ยังรู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่น่าจะเกิดขึ้นจริงๆ

              หลังงานศพก้องจบลง บาสก็ได้ขับรถกลับบ้านคนเดียว ถนนเปียกฝนและมืดสนิท มีแต่เพียงไฟหน้ารถที่ส่องทะลุม่านน้ำ

              แล้วจู่ ๆ วิทยุในรถก็ดับพรึ่บ เงียบสนิทจนรู้สึกวังเวง ตามด้วยเสียงแตกซ่า…

              ก่อนจะมีเสียงหนึ่งดังแทรกออกมาเบา ๆ

              “บาส…”

              มือของเขาแข็งค้างบนพวงมาลัย

              “กูเอง…” เสียงก้อง

              บาสรีบหันกลับไปมองเบาะข้าง ๆ แล้วหัวใจก็แทบจะหยุดเต้นทันที

              ก้องนั่งอยู่ตรงนี้ ในสภาพเปียกโชก เสื้อที่ใส่ในวันตายยังขาดตรงหน้าอก มีเลือดสีคล้ำไหลซึมออกมา ดวงตาซีดเผือดขาว และมองตรงมาที่เขา

              “มึง… มึงตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ…”

              ก้องยิ้มบาง ๆ

              “มึงเคยสัญญากับกูไว้ ว่าจะไม่ทิ้งกู…”

              บาสเหยียบเบรกมิดจนรถลื่นเกือบไถลชนข้างทาง เขาหอบหายใจแรง รีบเปิดประตูรถออกวิ่งหนีตากฝน แต่เสียงฝีเท้าอีกคนกลับเดินตามมาอย่างช้า ๆ

              ฉับ…ฉับ…ฉับ…

              “กูอยู่คนเดียวมันหนาว…”

              เสียงก้องดังมาจากทางข้างหลัง

              “มึงมาอยู่กับกูนะบาส…”

              บาสวิ่งสุดแรงจนถึงบ้าน เขาล็อกประตูทุกชั้น มือสั่นไปหมด เขาพยายามคิดว่าตัวเองแค่เครียดจนเห็นภาพหลอน

แต่เมื่อเงยหน้ามองที่กระจกในห้องรับแขก— ก้องยืนอยู่ข้างหลังเขา

              “มึงสัญญาแล้ว…”

              ไฟทั้งบ้านดับพรึ่บ จนมืดสนิท

              บาสกรีดร้องเสียงดัง รีบคว้าเอามือถือโทรหาแม่ของก้อง แต่ปลายสายกลับมีเพียงเสียงซ่า ๆ ก่อนเสียงก้องจะดังแทรกมา

              “ไม่มีใครได้ยินมึงหรอก…”

              หลังคืนนั้นเป็นต้นมา บาสเริ่มเห็นก้องในทุกๆ ที่ ทั้งในกระจก เงาหน้าต่าง ปลายเตียง บางคืนเขาตื่นขึ้นมาเจอรอยเท้าเปียกน้ำเดินจากประตูมาถึงข้างหมอน และทุกคืน ก้องจะถามคำเดิม

              “เมื่อไหร่มึงจะมาอยู่กับกู…”

              บาสเริ่มไม่ได้หลับไม่ได้นอน ใบหน้าดูซูบซีด เขาพยายามหมั่นทำบุญ ไปหาพระ ไปหาหมอ แต่ไม่มีอะไรช่วยได้เลย

              จนคืนหนึ่ง เขาฝันเห็นก้องยืนอยู่กลางถนนในคืนที่ตาย

              “กูไม่ได้อยากอยู่คนเดียว…”

              “ก้อง มึงปล่อยกูไปเถอะ…”

              ก้องเงียบไปสักพักหนึ่ง ก่อนน้ำตาสีดำจะไหลออกมาอาบแก้ม

              “แต่กูกลัว…”

              บาสตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงเคาะประตูห้อง

              ก๊อก…ก๊อก…ก๊อก…

              ทั้งๆ ที่นาฬิกาก็บอกเวลาว่าตอนนี้ ตีสาม

              เขาค่อย ๆ เดินไปเปิดประตูด้วยหัวใจสั่นระรัว

              หน้าห้องว่างเปล่า มีเพียงน้ำหยดเป็นทางยาวเข้าไปในห้องนอน

              บาสหันกลับไปช้า ๆ แล้วเขาถึงกับชะงัก

              ก้องนั่งอยู่บนเตียง ยิ้มให้เขาเหมือนวันเก่า ๆ

              “คืนนี้ มึงจะไม่ทิ้งกูแล้วใช่ไหม…”

               รุ่งเช้าวันต่อมา ตำรวจก็พบศพบาสในห้องนอนในบ้านของเขา ไม่มีร่องรอยของการต่อสู้

              บนผนังข้างเตียง มีข้อความถูกเขียนด้วยน้ำสีดำว่า

              “เพื่อนกัน… ต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป”