เงาดอกฝิ่นแผ่นดินเดือด ตอนที่8

ตอนที่ 8: สัญญาหมั้นหมายชวนรังเกียจ 

แสงแดดยามเช้าอาบฉาบลงบนคุ้มสิงห์คำ ทว่าบรรยากาศภายในเรือนใหญ่กลับอึมครึมเย็นชืดดั่งลมก่อนพายุหมุน ในห้องรับรองกลาง พ่อเลี้ยงสิงห์คำนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้สักแกะสลักอย่างกษัตริย์ ด้านข้างคือ หลวงเดชบดินทร์ ขุนนางฉ้อฉลในชุดผ้าแพรหรูหรา นั่งจิบชาด้วยรอยยิ้มถือดีและแววตาหิวโหย 

แม่หญิงบัวบาน ในชุดเชิ้ตสีฟ้าและกางเกงขายาวสีน้ำตาลเข้ม เดินก้าวเข้ามาในห้องรับรองพร้อม คำปอ ลูกน้องคนสนิท บัวบานหยุดยืนตรงหน้าบิดาด้วยท่วงท่าองอาจ ฉลาดเฉลี่ยว และไม่ยอมคน สายตาคมหวานจ้องมองหลวงเดชบดินทร์อย่างพพิจารณา ก่อนจะสัมผัสได้ถึงความเย่อหยิ่งและอันตรายที่แผ่ออกมาจากชายตรงหน้า 

"เจ้าพ่อเรียกบัวมา มีเรื่องด่วนอันใดหรือเจ้า?" บัวบานเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบราบ 

พ่อเลี้ยงสิงห์คำวางแก้วชาลง ยิ้มแย้มเสแสร้งตาเชื่อม "ลูกบัว... นี่คือ 'หลวงเดชบดินทร์' ญาติสนิทของพ่อ และเป็นขุนนางใหญ่จากเมืองหลวง... วันนี้หลวงเดชบดินทร์นำเครื่องหมั้นหมายและขันหมากเดินทางขึ้นเหนือมา เพื่อเจรจาขอแต่งงานกับลูก" 

คำปอที่ยืนอยู่ข้างหลังตาโตทันที มือขวาเอื้อมไปจับด้ามดาบข้างเอวด้วยสัญชาตญาณ ขณะที่บัวบานยืนนิ่งสนิท ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายความตื่นตระหนกเพียงชั่วครู่ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวและดุดัน 

หลวงเดชบดินทร์ลุกขึ้นเดินก้าวเข้ามาหาบัวบานช้าๆ สายตากวาดมองใบหน้าสวยคมและเรือนร่างอย่างไม่ปิดบังความต้องการ "แม่หญิงบัวบาน... ข้าได้ยินชื่อเสียงความงามและความเฉลียวฉลาดของแม่หญิงมานาน วันนี้ได้พบตัวจริง งดงามสมคำลือยิ่งนัก หากแม่หญิงยอมแต่งงานกับข้า ยศถาบรรดาศักดิ์และบารมีในเมืองหลวงจะตกเป็นของแม่หญิงแต่เพียงผู้เดียว" 

หลวงเดชบดินทร์เอื้อมมือหมายจะจับมือของบัวบาน ทว่า... 

เพี๊ยะ! 

บัวบานสะบัดมือปัดออกอย่างรวดเร็วและรุนแรง! เสียงฝ่ามือปะทะมือดังสะท้อนก้องห้องรับรอง! 

"ถอยออกไป!" บัวบานตวาดเสียงเข้ม ดวงตาสะกดความโกรธ "กิริยาถ่อยคำของท่านช่างไม่สมกับตำแหน่งขุนนางเลยสักนิด!" 

หลวงเดชบดินทร์ชะงักไป ใบหน้าเรียบตึงแปรเปลี่ยนเป็นความอับอายและดุดัน "แม่หญิงบัวบาน! ข้ามาเจรจาด้วยมิตรไมตรีและเกียรติยศ! เหตุใดจึงทำกิริยาหยาบคายเช่นนี้?!" 

"เกียรติยศงั้นหรือ?!" บัวบานแค่นหัวเราะ เหยียดยิ้มอย่างไม่เกรงกลัว "คนที่มีเกียรติยศ ย่อมไม่ใช้อำนาจเงินทองมาบีบบังคับสตรี! และข้า... แม่หญิงบัวบาน ขอประกาศไว้ตรงนี้เลยว่า ข้าไม่มีวันแต่งงานกับชายอย่างท่านเด็ดขาด!" 

"แม่หญิงบัวบาน!" พ่อเลี้ยงสิงห์คำตวาดลั่น ตบโต๊ะเสียงดังสนั่น ปัง! "อย่าหักหน้าพ่อเช่นนี้! หลวงเดชบดินทร์เป็นผู้มีอำนาจและเหมาะสมกับเจ้าที่สุดแล้ว!" 

"ไม่มีความเหมาะสมใดๆ ทั้งสิ้นเจ้าพ่อ!" บัวบานหันไปมองบิดาด้วยสายตาเจ็บปวดแต่เด็ดเดี่ยว "ชายผู้นี้เบื้องหลังเต็มไปด้วยความฉ้อฉลและสายตาเหี้ยมเกรียม บัวดูออก! หากเจ้าพ่อรักบัวจริง อย่าบังคับให้บัวต้องแต่งงานกับโจรในคราบขุนนางเช่นนี้เลยเจ้าค่ะ!" 

"แก... แม่หญิงปากกล้า!" หลวงเดชบดินทร์ก้าวเข้ามาหมายจะใช้กำลังจับข้อมือบัวบาน 

เคร้ง! 

คำปอตวัดดาบเมืองออกจากฝักครึ่งเล่ม บล็อกทางหลวงเดชบดินทร์ไว้ทันที "ขยับอีกก้าวเดียว ดาบฉันได้กินเลือดนายแน่!" 

บรรยากาศในห้องรับรองตึงเครียดถึงขีดสุด สมุนชุดดำของหลวงเดชบดินทร์ก้าวออกมาเตรียมชักปืน แต่ในจังหวะนั้นเอง... 

"หยุดเดี๋ยวนี้!" 

คุณหญิงมณีเดินก้าวออกมาจากหลังม่าน ด้วยท่วงท่าสง่างามตามแบบฉบับเชื้อพระวงศ์ สายตาของคุณหญิงจ้องมองหลวงเดชบดินทร์ด้วยความรังเกียจอย่างเปิดเผย 

"หลวงเดชบดินทร์... คุ้มสิงห์คำแห่งนี้ไม่ใช่กรุงเทพฯ และลูกสาวของฉันไม่ใช่สิ่งของที่จะมาประมูลซื้อขายด้วยอำนาจ!" คุณหญิงมณีเอ่ยด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจ "ฉันในฐานะแม่... ไม่เห็นด้วยกับการแต่งงานครั้งนี้ และฉันจะไม่ยอมให้ลูกบัวต้องแต่งกับคนที่เธอไม่ได้รักเด็ดขาด!" 

พ่อเลี้ยงสิงห์คำขมวดคิ้วแน่นด้วยความหัวเสีย ขณะที่หลวงเดชบดินทร์กัดฟันข่มอารมณ์โกรธ เขายกยิ้มเหี้ยมเกรียมแล้วหันมามองบัวบานเป็นครั้งสุดท้าย 

"ดี... ในเมื่อพูดกันดีๆ ไม่ฟัง" หลวงเดชบดินทร์กดเสียงต่ำ "แล้วพวกเจ้าจะได้รู้ว่า การขัดใจข้า... มันจะมีราคาที่ต้องจ่ายสูงขนาดไหน!" 

หลวงเดชบดินทร์หมุนตัวเดินสะบัดหน้าออกจากห้องรับรองไปพร้อมบริวาร 

บัวบานถอนหายใจยาว หันไปสวมกอดคุณหญิงมณีไว้แน่น คุณหญิงมณีลูบหลังลูกสาวด้วยความสงสารและห่วงใย โดยที่ในใจของคุณหญิงยิ่งทวีความมั่นใจขึ้นเรื่อยๆ ว่า ชายคนเดียวที่จะช่วยลูกสาวและปราบพวกโจรในคราบขุนนางเหล่านี้ได้... มีเพียง เจ้าพระยาสิงหราชเดโช เท่านั้น! 

จบตอนที่ 8