Beat & Blood : คอร์ดสุดท้ายของนายตัวแสบ

 (ฉบับขยายความฉบับเต็ม / Complete & Extended Novel Edition)

ภาค 0: ม.ต้น – รอยกรีดลึกก่อนพายุหมุน

บทนำ: เสียงสายกีตาร์ที่ขาดและน้ำตาหน้าห้องดับจิต

กลิ่นฉุนกึกของยาฆ่าเชื้อผสมผสานกับไอเย็นยะเยือกของเครื่องปรับอากาศในโรงพยาบาลรัฐบาลลอยอบอวลไปทั่วบริเวณโถงทางเดินหน้าห้องดับจิต ในค่ำคืนอันเงียบสงัดที่เข็มนาฬิกาบนผนังหมุนผ่านเที่ยงคืน เสียงสัญญาณชีพจรที่เคยดังเป็นจังหวะประจำตัวของแม่ได้ดับสูญลงอย่างเป็นทางการ

แสงไฟนีออนส่องสว่างกระทบกับร่างของเด็กชายวัยสิบสามปีที่ยืนนิ่งสงบ คินกำปิ๊กกีตาร์พลาสติกสีดำทรงหยดน้ำที่แม่วางทิ้งไว้บนตู้ข้างเตียงก่อนหมดลมหายใจไว้แน่น คมพลาสติกบาดลึกเข้าไปในเนื้อฝ่ามือจนหยดเลือดสีสดค่อยๆ ไหลซึมออกมาเปรอะขอบรอยพับฝ่ามือ แต่นั่นก็ไม่อาจเทียบเท่ากับความรู้สึกแสบร้อนและว่างเปล่าในอกซ้ายของเขาได้เลย

"แม่ไม่อยู่แล้ว... คิน" เสียงทุ้มต่ำและแข็งกระด้างดังขึ้นจากด้านหลัง

ด้านหลังของเด็กชาย คือ พ.ต.ท. วิทูร ผู้เป็นพ่อ เขายืนนิ่งสงบในเครื่องแบบตำรวจเต็มยศที่ไร้รอยยับ สายตาที่มองตรงไปยังประตูห้องดับจิตแข็งกระด้าง ไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความเศร้าโศกหรือน้ำตา สำหรับวิทูร งานและหน้าที่มาก่อนความรู้สึกเสมอ และเขาก็ไม่เคยเผยมุมอ่อนแอให้ใครเห็น—แม้กระทั่งลูกชายแท้ๆ ของตัวเอง คินหันกลับไปมองพ่อ แววตาของเด็กชายเต็มไปด้วยความผิดหวังและโกรธแค้น เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำเดียว ชายหนุ่มทำเพียงกระชับปิ๊กในมือจนเลือดหยดลงพื้นปูนเย็นเฉียบ

หนึ่งเดือนต่อมา หลังงานศพอันเรียบง่ายและเงียบเหงา น้าศศิ หญิงสาวแต่งตัวเก๋ไก๋แต่แฝงแววตาทะเยอทะยาน ได้ก้าวเข้ามาอยู่ในบ้านพร้อมกับลูกชายของเธอ คำสั่งแรกของเธอที่ทำให้หัวใจของคินแทบหยุดเต้น คือการสั่งให้ช่างไม้รื้อห้องดนตรีของแม่คินเพื่อทำเป็นห้องนอนใหม่ของลูกชายเธอ

คินในวัยเด็กทนมองไม่ได้ เขาคว้ากีตาร์โปร่งสีน้ำตาลเก่าๆ ตัวโปรดของแม่ที่เหลืออยู่เพียงตัวเดียวบนขาตั้ง วิ่งหนีขึ้นบันไดไปบนดาดฟ้าตึกแถวสามชั้น เสียงตะโกนด่าทอของน้าศศิดังไล่หลังมา แต่คินไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว

บนดาดฟ้าที่ลมราตรีพัดแรงจนเสื้อยืดตัวเก่าพริ้วไหว คินทรุดตัวลงนั่งบนพื้นปูนเย็นเฉียบ เขาร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างบ้าคลั่ง นิ้วมือกรีดลงบนสายกีตาร์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าโดยไม่ใส่ใจคอร์ดหรือทฤษฎีใดๆ ปลายนิ้วที่อ่อนนุ่มค่อยๆ แตกออกเป็นแผลสด เลือดสีแดงสดเปรอะเปื้อนคอกีตาร์ไม้และสายโลหะ เสียงดีดสายอย่างคลั่งไคล้ผสมผสานกับเสียงกรีดร้องในลำคอที่แหบพร่าดังกึกก้องไปในเงามืด ค่ำคืนนั้นเองที่ปีศาจร็อกเกอร์ในตัวของคินได้ถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางความเจ็บปวดที่ไร้ทางออก

บทปฐมบท: ถล่มช่างซอย 8 และเสียงกรีดร้องของนนท์

ลานกว้างข้างโรงเรียนเทศบาล 3 คือสถานที่รวมตัวหลักของ คิน, ไม้, เต้ และ ภัทร ทั้งสี่คนสนิทสนมกันผ่านความหลงใหลในเสียงดนตรีและรอยฟกช้ำจากการชกต่อยข้างถนน ไม้เป็นเด็กหนุ่มร่างยักษ์แรงเยอะ เต้เป็นสายก่อกวนที่ไวเป็นลิง ส่วนภัทรคือหัวสมองของกลุ่มที่คอยดึงสติทุกคน โดยมี นนท์ เด็กหนุ่ม ม.2 มือกีตาร์ไฟฟ้าร่างเล็ก นิสัยอ่อนโยนและขี้อาย คอยเดินตามพวกรุ่นพี่ต้อยๆ ราวกับน้องชายแท้ๆ

ในเย็นวันหนึ่งที่ฝนตกหนักจนท้องฟ้ากลายเป็นสีเทาเข้ม นนท์เดินสะพายเคสกีตาร์ Fender สีดำตัวโปรดที่พ่อผู้ล่วงลับทิ้งไว้ให้เพื่อกลับบ้าน แต่นนท์กลับถูก แก๊งขวานบิน กลุ่มเด็กช่างซอย 8 นำโดย ไอ้แมน ดักปล้นที่ซอยเปลี่ยว นนท์กอดเคสกีตาร์ไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยแม้ว่าจะถูกชกหน้าจนปากแตกและล้มลงไปกองกับพื้นปูนที่เฉอะแฉะ

"เออกีตาร์มาให้กู ไอ้เด็กเวร! กีตาร์แพงๆ แบบนี้มึงเล่นไม่คุ้มหรอก!" ไอ้แมนตะคอกพลางใช้เท้าถีบเข้าที่ชายโครงของนนท์

"ไม่ให้! นี่ของพ่อผม!" นนท์กรีดร้องทั้งน้ำตา กอดเคสกีตาร์ไว้แน่นกว่าเดิม

ไอ้แมนที่หมดความอดทนชักมีดพับเล่มคมออกมา แววตาเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกี้ยม มันแทงมีดลงเข้าที่หัวเข่าและเอ็นร้อยหวายซ้ายของนนท์อย่างโหดเหี้ยม เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของนนท์ดังก้องสะท้อนไปทั่วซอยเปลี่ยว ท่ามกลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาไม่ขาดสาย

เมื่อพวกคินตามมาพบ นนท์ก็นอนจมกองเลือดที่เริ่มเจือจางไปกับน้ำฝน คินมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาแดงเต่ง ความโกรธแค้นปะทุขึ้นจนถึงขีดสุด เขาไม่รอให้ตำรวจหรือใครมาจัดการ ทั้งสี่คนบุกเดี่ยวข้ามถิ่นไปยังอู่ซ่อมรถซอย 8 ซึ่งเป็นรังของแก๊งขวานบินทันที

ไม้คว้าท่อนเหล็กขนาดใหญ่เหวี่ยงฟาดสกัดเด็กช่างนับสิบคนจนล้มคว่ำทีละคน เต้ใช้ความไวสาดน้ำมันเครื่องใส่หน้าศัตรูเพื่อตัดกำลังและทำให้ล้มลุกคลุกคลาน ภัทรวางแผนปิดทางเข้าออกอย่างชาญฉลาดเพื่อไม่ให้ใครหนี ส่วนคินตรงเข้าหาลูกพี่แก๊งขวานบิน เขาเงื้อกีตาร์โปร่งในมือฟาดเข้าที่ศีรษะของอีกฝ่ายอย่างแรงจนตัวบอดี้ไม้แตกกระจายออกเป็นชิ้นๆ เศษไม้บาดหน้าอีกฝ่ายจนเลือดย้อย แต่ไอ้แมนกลับฉวยโอกาสชุลมุนหลบหนีไปได้พร้อมกับกีตาร์ของนนท์

เหตุการณ์ครั้งนั้นทิ้งบาดแผลใหญ่ไว้นนท์ต้องเดินขากะเผลกไปตลอดชีวิต ส่วนพวกคินถูกสั่งพักการเรียน โดนตราหน้าว่าเป็นสวะของสังคม และถูกส่งตัวเข้าเรียนต่อที่ โรงเรียนพิทยาคมภักดี ในระดับ ม.ปลาย

ภาค 1: ม.4 – สมรภูมิใหม่และดวงดาวริมหน้าต่าง

ตอนที่ 1: ตราประทับบนโต๊ะเรียน & ศึกเปิดตัว

บรรยากาศยามเช้าของโรงเรียนพิทยาคมภักดี หรือที่เด็กแถวนั้นขนานนามว่า "ดงนักเลง" คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นควันบุหรี่จางๆ หลังห้องน้ำชาย ไอเสียรถมอเตอร์ไซค์ และกลิ่นสีสเปรย์ อาคารเรียนปูนเปลือยเก่าคร่ำคร่าปรากฏรอยพ่นสัญลักษณ์แก๊งต่างๆ เต็มกำแพง แต่ละชั้นปีมีระบบการปกครองตามอิทธิพลอย่างชัดเจน

คินเดินลากกระเป๋าเข้ามาในห้อง 4/1 เขาอยู่ในชุดนักเรียนหลุดลุ่ย ไม่ติดกระดุมเม็ดบน ด้านหลังสะพายกล่องกีตาร์เหล็กทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าสีดำ คินเลือกนั่งที่โต๊ะตัวสุดท้ายริมหน้าต่างท้ายห้อง แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านกระจกที่แตกร้าวลงมา โต๊ะข้างๆ มีเด็กสาวคนหนึ่งนั่งอยู่ก่อนแล้ว เธอคือ ริน เด็กสาวหน้าตาสะอาดสะอ้าน ผมเปียสองข้างเรียบร้อย สวมแว่นตากรอกกลม บนโต๊ะของเธอวางสมุดจดบันทึกและกล่องดินสอไว้อย่างเป็นระเบียบ

เมื่อเห็นคินนั่งลงพร้อมแผ่ออร่าความเย็นชา รินก็สะดุ้งเล็กน้อย ขยับตัวถอยห่างไปชิดขอบหน้าต่างฝั่งตัวเองทันที

"เอ่อ... นาย สะพายกีตาร์มาโรงเรียนด้วยเหรอ?" รินถามด้วยเสียงแผ่วเบา รวบรวมความกล้าสบตาคิน

คินปรายตามองเธอเล็กน้อย ก่อนจะฟุบหน้าลงกับแขน "อืม เอามาซ้อมเย็นนี้ อย่าส่งเสียงดัง หนวกหู"

รินเม้มปากแน่น หันกลับไปมองหนังสือเรียนตามเดิม

แต่ความสงบสุขก็คงอยู่ได้ไม่นาน... ทันทีที่ครูประจำวิชาเดินออกจากห้องในคาบบ่าย ประตูห้อง 4/1 ก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง เอก ขาใหญ่ประจำห้อง 1 ร่างสูงใหญ่พร้อมรอยสักบริเวณคอ เดินนำลูกสมุนสามคนตรงเข้ามาหาคิน เอกใช้ฝ่ามือตบลงบนโต๊ะเรียนของคินจนสมุดของรินกระเด็นตกพื้น

"เฮ้ย มึง! เด็กใหม่สะพายกีตาร์... อยู่ห้องนี้ต้องจ่ายค่าคุ้มครองอาทิตย์ละห้าร้อย ไม่งั้นมึงอย่าหวังว่าจะได้นั่งดีดสายกีตาร์สบายๆ"

รินหน้าซีด ก้มลงเก็บสมุดด้วยมือที่สั่นเทา

คินค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา แววตาที่ง่วงซึมเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกี้ยม "ค่าคุ้มครอง? มึงเป็นใคร... เทวดาเหรอถึงคิดว่ากูต้องจ่าย?"

"ปากดีนักนะมึง!" เอกกระชากคอเสื้อคินขึ้นจนตัวลอย

พริบตาเดียว! คินคว้าข้อมือขวาของเอก บิดหมุนย้อนทางอย่างแม่นยำจนเสียงกระดูกลั่น กร๊อบ! เอกร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด คินไม่ปล่อยโอกาสให้ศัตรูตั้งตัว เขาใช้เข่าขวากระแทกเข้าลิ้นปี่ของเอกเต็มแรงจนร่างยักษ์ทรุดลงไปนอนงอตัว ลูกสมุนอีกสองคนคว้าเก้าอี้ไม้ปรี่เข้ามา คินจับโต๊ะเรียนเหวี่ยงสกัด แล้วกระแทกหมัดเข้าปลายคางของอีกคนจนหงายหลัง ทั้งหมดเกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงครึ่งนาที

ท่ามกลางความเงียบกริบของเพื่อนร่วมห้อง คินยืนหอบหายใจ หลังมือขวามีรอยถลอกแตกและเลือดซึมออกมา เขาหันไปมองรินที่นั่งกอดกระเป๋าตัวสั่น

"ขอโทษที ทำโต๊ะเธอเปื้อนฝุ่นหมด" คินพูดเสียงห้วน

รินมองมือเปื้อนเลือดของคิน ก่อนจะเปิดกระเป๋านักเรียน หยิบซองทิชชู่เปียกและพลาสเตอร์ยาลายเรียบๆ ยื่นให้เขา "มือเธอเลือดออก... เอาไปปิดแผลสิ ไม่งั้นมันจะติดเชื้อนะ"

คินชะงักไป มองพลาสเตอร์ยาในมือเด็กสาวด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด "...ขอบใจ" เขาปฏิเสธไม่ลง และนั่นคือจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์อันแปลกประหลาดของทั้งสอง

ตอนที่ 2: ผังอำนาจแห่งพิทยาคมภักดี

บนดาดฟ้าตึก 3 ลมพัดแรงจนเสื้อนักเรียนพริ้วไหว ภัทรนำแผนที่ผังโรงเรียนมากางลงบนกระโปรงรถเก่าที่ชำรุด โดยมี คิน, ไม้ และเต้ ยืนล้อมวงฟังอย่างตั้งใจ ภัทรเริ่มอธิบายโครงสร้างอำนาจภายในโรงเรียนที่ถูกแบ่งออกเป็น 4 ขั้วหลัก:

• ม.4 (กลุ่มสายชล): มีกานต์ อดีตนักมวยไทยเยาวชนคุมตึก 2

• ม.5 (กลุ่มเขี้ยวพยัคฆ์): คุมโรงอาหารและลานกิจกรรม

• ม.6 (กลุ่มอสูรทมิฬ): นำโดยพวกรุ่นพี่นอกคอก คุมลานจอดรถหลังโรงเรียน

• กลุ่มอิสระ/ดนตรี: อาศัยพื้นที่ใต้ถุนตึกศิลปะ

"พวกม.5 กับ ม.6 มันมอง ม.4 เป็นแค่เหยื่อไถเงิน" ภัทรชี้ปากกาลงบนแผนที่ "ถ้าพวกเราอยากอยู่อย่างสงบและมีห้องซ้อมดนตรี พวกเราต้องรวม ม.4 ให้เป็นหนึ่งเดียว เพื่อสร้างอำนาจต่อรอง"

คินมองแผนที่แล้วพยักหน้าเงียบๆ "งั้นเริ่มจากไอ้กานต์ก่อนเลย"

ตอนที่ 3: สงครามโคลนลานจอดรถ

กานต์ ขาใหญ่ ม.4 ห้อง 8 ส่งสาส์นท้าดวลสี่ต่อยี่สิบที่ลานจอดรถหลังโรงเรียนในเย็นวันศุกร์ พายุฝนกระหน่ำลงมาอย่างหนัก จนลานดินแปรสภาพเป็นโคลนตมลึกถึงข้อเท้า ฝ่ายกานต์ยืนถือท่อนไม้และโซ่เตรียมพร้อม ส่วนฝั่งคินมีเพียงสี่คนเท่านั้น

"พวกมึงสี่คนคิดว่าจะล้มห้อง 8 ได้เหรอวะ!" กานต์ตะโกนสู้เสียงฝน

ไม้เปิดศึกด้วยการวิ่งพุ่งชนราวกับกระทิงดุ คว้าคอเสื้อเด็กห้อง 8 สองคนทุ่มลงโคลน เต้ใช้ความไวหลอกล่อ ซัดสนับมือใส่จุดสำคัญอย่างแม่นยำ ภัทรคุมเชิงแนวหลังคอยคุ้มกัน ส่วนคินก้าวออกไปดวลตัวต่อตัวกับกานต์

กานต์สาดแข้งขวาเข้าชายโครงคินจนเกิดเสียงกระดูกร้าว คินกัดฟันรับความเจ็บปวด เขาดึงตัวกานต์เข้ามารัวศอกสั้นเข้าสันกราม และกระโดดเตะก้านคอจนกานต์ล้มตึงจมโคลน คินยื่นมือไปดึงกานต์ขึ้นมา กานต์มองมือกีตาร์หนุ่มตรงหน้า ยอมรับในความพ่ายแพ้และยกให้คินเป็นผู้นำ ม.4 ทั้งหมด

ตอนที่ 4: คอร์ดเพลงใต้ร่มไม้

หลังจากการต่อสู้เสร็จสิ้น รินเริ่มเข้ามามีบทบาทในชีวิตของคินมากขึ้น เธอขอให้คินช่วยมานั่งติวหนังสือวิชาคณิตศาสตร์และภาษาอังกฤษที่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นหูกวาง แลกกับการที่เธอจะคอยทำแผลและฟังเขาเล่นกีตาร์

"คินทำโจทย์ข้อนี้ผิดอีกแล้วนะ" รินชี้เคาะปากกาลงบนสมุด

คินถอนหายใจ ถอดแว่นสายตาของรินมาใส่เล่นแล้วหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหยิบกีตาร์โปร่งตัวใหม่ที่ดีดเพลงร็อกอะคูสติกนุ่มนวลให้รินฟัง รินหลับตาฟังด้วยรอยยิ้ม

"เสียงกีตาร์ของคิน... ทำให้คนฟังรู้สึกเหมือนได้รับการปลอบโยนเลยนะ อย่าเอามือคู่นี้ไปต่อยใครอีกเลย" รินพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ

คินนั่งนิ่ง มองรอยยิ้มของริน หัวใจที่แสนแข็งกร้าวเริ่มมีความอบอุ่นแทรกซึมเข้าไปทีละน้อย

ตอนที่ 5: เงาแค้นจากอดีตหวนคืน

ภัทรวิ่งหน้าตาตื่นขึ้นมาบนดาดฟ้า แจ้งข่าวว่าที่โต๊ะสนุกเกอร์หน้าปากซอยโรงเรียน มีการปรากฏตัวของ ไอ้แมน ซึ่งเวลานี้กลายเป็นสมุนระดับหัวแถวของ แก๊งมังกรดำ ที่คุมย่านตลาดเก่า ไอ้แมนเริ่มปล่อยยาเสพติดและรีดไถเด็ก ม.4 ของโรงเรียนพิทยาคมภักดี

"มันเอาชื่อมังกรดำมาขู่เด็กๆ แถมยังพูดถึงเรื่องขาของไอ้นนท์อีก" ภัทรบอกเสียงเครียด

คินกำหมัดแน่นจนสายกีตาร์ที่กำลังปรับระดับเสียงขาดผึงบาดนิ้ว ปมแค้นเรื่องขาของนนท์ยังไม่ได้รับการชำระ และศึกครั้งนี้ใหญ่หลวงกว่าเดิมหลายเท่า

ภาค 2: ม.5 – ดนตรี หนี้เลือด และการชำระแค้น

ตอนที่ 1: การคุกคามของมังกรดำ

เมื่อเข้าสู่ชั้น ม.5 กลุ่มของคินครองอำนาจ ม.ปลายตอนต้นอย่างสมบูรณ์ แต่แก๊งมังกรดำของ สิงห์ เริ่มรุกคืบเข้ามาในเขตโรงเรียน ไอ้แมนนำลูกน้องมาดักทำร้ายเด็ก ม.4 เพื่อส่งสัญญาณท้าทาย คินสั่งให้ทุกคนอยู่ในความสงบและห้ามเดินทางคนเดียวในยามวิกาล เพื่อไม่ให้เข้าทางพวกมัน

ตอนที่ 2: กีตาร์ของนนท์ในเงามืด

นนท์ที่ใส่เฝือกขาและเดินกะเผลก แวะมาหาพวกคินที่ห้องซ้อมใต้ถุนตึก เขานำสายแจ็คและเอฟเฟกต์ Distortion ตัวเก่ามาให้คิน

"พี่คิน... ผมเห็นไอ้แมนมันเอากีตาร์ของพ่อผมไปแขวนโชว์ไว้ในบาร์ของพวกมังกรดำ... ผมอยากได้คืน แต่ผมไม่อยากให้พวกพี่ต้องเจ็บตัวเพราะผมอีกแล้ว" นนท์ก้มหน้าพูดน้ำตาคลอ

คินลูบหัวนนท์เบาๆ "กูสัญญา... กูจะเอามันกลับมาให้มึง"

ตอนที่ 3: เลือดบนถนนสายเปลี่ยว

คืนวันเสาร์ เต้ขี่มอเตอร์ไซค์ไปส่งแฟนสาว ขากลับถูกไอ้แมนและพวกมังกรดำแปดคนขับรถกระบะปาดหน้า ใช้ไม้เบสบอลเหล็กรุมตีเต้จนสลบคาถนน แขนซ้ายหัก ซี่โครงร้าวสองซี่ และมอเตอร์ไซค์ถูกเผาทำลาย คิน ไม้ และภัทร ไปยืนเฝ้าหน้าห้องไอซียูด้วยความเงียบสงบที่น่ากลัวที่สุด ไม่มีใครพูดอะไร แต่ดวงตาของทุกคนลุกโชนไปด้วยไฟแค้น

ตอนที่ 4: รวมพลใต้ถุนตึกศิลปะ

คินเรียกประชุมหัวหน้าห้อง ม.4 และ ม.5 ทั้งหมด กานต์และเอกนำพรรคพวกมารวมตัวกันกว่าห้าสิบคนใต้ถุนตึกศิลปะ ภัทรวางแผนยุทธการบุกโกดังร้างริมน้ำของแก๊งมังกรดำ คินกล่าวกับทุกคนด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด

"ใครกลัวให้ถอยไป คืนนี้กูจะไปเอาเพื่อนกูและศักดิ์ศรีของพวกเราคืนมา!" ไม่มีใครถอยแม้แต่คนเดียว ทุกคนยกท่อนเหล็กและไม้ขึ้นพร้อมส่งเสียงคำราม

ตอนที่ 5: ศึกถล่มโกดังร้างริมน้ำ

เที่ยงคืนตรง ขบวนมอเตอร์ไซค์นับสิบคันพุ่งชนประตูสังกะสีโกดังร้าง การปะทะอันดุเดือดเปิดฉากขึ้นท่ามกลางความมืด ไม้ควงท่อนเหล็กขนาดใหญ่ตะลุยฝ่าดงมีดสั้น ภัทรพบตัวไอ้แมน เขาพุ่งเข้าใส่ ชกแสกหน้า และใช้ท่อนแป๊บฟาดเข้าหัวเข่าของไอ้แมนเพื่อชดใช้หนี้แค้นให้นนท์ พร้อมยึดเคสกีตาร์ของพ่อนนท์กลับคืนมาได้สำเร็จ

ตอนที่ 6: หมาป่าปะทะสิงโต (คิน vs สิงห์)

บนชั้นลอยของโกดัง คินเผชิญหน้ากับ สิงห์ หัวหน้าแก๊งมังกรดำ ทั้งคู่แลกหมัดและศอกกันอย่างดุเดือด สิงห์ชักมีดสั้นออกมา คินใช้กล่องกีตาร์เหล็กบล็อกมีดจนใบมีดหัก แล้วสวนหมัดชุดซ้าย-ขวาเข้าลิ้นปี่และปลายคาง ก่อนจับสิงห์ทุ่มทะลุราวระเบียงตกลงไปด้านล่าง สิงห์นอนหมดแรง ยอมรับความพ่ายแพ้และยินดีเป็นพันธมิตรกับคินเพราะเคารพในจิตใจนักสู้

ตอนที่ 7: คืนแห่งคอร์ดสุดท้ายบนเวที Youth Rock Arena

วงดนตรีของพวกคินเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศระดับจังหวัด แต่ก่อนขึ้นเวที ภัทรเกิดอาการกล่องเสียงอักเสบเฉียบพลันจนพูดไม่ได้ รินเดินเข้ามากุมมือคินไว้แน่น

"คิน... ร้องเพลงที่คินแต่งสิ เพลงที่เล่าเรื่องราวทั้งหมดของพวกเรา"

คินก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งฟรอนต์แมน กรีดนิ้วโซโลกีตาร์และระเบิดเสียงร้องอันทรงพลัง แหบพร่าแต่เต็มไปด้วยอารมณ์ สะกดคนดูนับพันคนจนคว้าชัยชนะมาครองได้สำเร็จ

ตอนที่ 8: จูบแรกใต้ต้นหูกวาง

ในคืนฉลองชัยชนะ รินมอบสร้อยคอจี้รูปปิ๊กกีตาร์เงินให้คิน คินดึงรินเข้ามากอดแนบอก แล้วโน้มตัวลงประทับจูบแรกบนริมฝีปากของรินอย่างทะนุถนอมท่ามกลางสายลมหนาว

"รินคือแสงสว่างเดียวในชีวิตคินนะ"

รินซบหน้าลงกับอกคินและพยักหน้าทั้งน้ำตาแห่งความสุข

ภาค 3: ม.6 – วิกฤตชีวิต สายเลือด และการไถ่บาป

ตอนที่ 1: ทางแยกของความฝันและเสียงคำรามของผู้เป็นพ่อ

เมื่อก้าวสู่ชั้น ม.6 ภาระของการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเริ่มดักรอทุกคน คินแอบสมัครสอบคณะดุริยางคศาสตร์ แต่วิทูรผู้เป็นพ่อทราบเรื่อง ได้เกิดการปะทะคารมอย่างรุนแรงขึ้นภายในบ้าน วิทูรฉีกใบสมัครสอบของคินทิ้งแล้วตบหน้าลูกชายอย่างแรงจนหน้าหัน

"กูเลี้ยงมึงมาเพื่อให้เป็นตำรวจ ไม่ใช่ให้ไปเป็นพวกเต้นกินรำกินข้างถนนแบบแม่มึง!"

คินกำหมัดแน่น น้ำตาคลอเบ้า "พ่อไม่เคยรักผม ไม่เคยรักแม่ สิ่งที่พ่อรักมีแค่งานกับหน้าตาทางสังคมเท่านั้น!"

คินเก็บกระเป๋าและกีตาร์หนีออกจากบ้านไปอาศัยอยู่ที่ห้องซ้อมดนตรีใต้ถุนตึกเรียน โดยมีรินคอยนำอาหารและนั่งอ่านหนังสืออยู่เป็นเพื่อนคินตลอดทั้งคืนเพื่อไม่ให้เขาเกเรอีก

ตอนที่ 2: เงามืดของเครือข่ายยาเสพติดและแผนลอบสังหาร

พ.ต.ท. วิทูร กำลังทำคดีกวาดล้างขบวนการค้ายาเสพติดรายใหญ่ หัวหน้าแก๊งค้ายาจึงวางแผนล่อวิทูรไปที่โรงสีร้างนอกเมือง น้าศศิโทรหาคินด้วยเสียงกรีดร้อง แจ้งว่าพ่อถูกล้อมยิง คินไม่ลังเล เขากดโทรศัพท์หาเพื่อนๆ และสิงห์แห่งแก๊งมังกรดำเพื่อระดมกำลังมอเตอร์ไซค์มุ่งหน้าไปช่วยพ่อทันที

ตอนที่ 3: สมรภูมิโรงสีร้าง & คอร์ดแห่งการไถ่บาป

โรงสีร้างเต็มไปด้วยกลิ่นดินปืน วิทูรถูกยิงที่ไหล่และหน้าท้อง กระสุนหมดและนอนพิงซากรถสิบล้อ คินขี่มอเตอร์ไซค์พุ่งชนประตูเข้ามา ฟาดคนร้ายกระเด็น แล้ววิ่งฝ่าดงกระสุนเข้ากอดบังร่างพ่อไว้

หัวหน้ามือปืนใช้มีดฟันเข้าที่แผ่นหลังของคินเป็นแผลลึก คินกัดฟันหมุนตัวใช้ศอกกระทุ้งใบหน้าคนร้าย หักข้อมือแล้วรัวหมัดชุดจนศัตรูสลบแน่นิ่ง คินทรุดตัวลงกอดพ่อไว้แน่น "พ่อ... อย่าตายนะพ่อ ผมขอโทษ..."

วิทูรลืมตาขึ้นมาอย่างอ่อนแรง ยกมือเปื้อนเลือดลูบหน้าลูกชาย "คิน... พ่อภูมิใจในตัวแก..." ก่อนที่เสียงไซเรนตำรวจจะดังสนั่นไปทั่ว

ตอนที่ 4: วันสุดท้ายของชุดนักเรียนและสัญญาลมหนาว

วิทูรพักรักษาตัวจนหายดีและยอมรับในเส้นทางดนตรีของคินอย่างเต็มใจ ในวันปัจฉิมนิเทศ ม.6 ทั้งสี่คนนั่งล้อมวงบนดาดฟ้า เซ็นชื่อบนเสื้อนักเรียนของกันและกัน รินมอบสมุดโน้ตเพลงเล่มหนาให้คิน ทั้งสองคนให้คำมั่นสัญญาว่าจะก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัยและสร้างอนาคตร่วมกัน

ภาคจบ: บททดสอบชีวิต มิตรภาพ และความฮาไร้ขีดจำกัด (Expanded Edition)

ตอนที่ 1: หอพักมหาลัย แผนการจีบสาวสุดพัง และการสอบสุดป่วน

เมื่อก้าวเข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย คินสอบติดคณะดุริยางคศาสตร์ตามความฝันได้สำเร็จ ขณะที่ไม้และเต้เลือกเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ ทั้งสามคนสลัดชีวิตเด็ก ม.ปลาย ออกไป แล้วสวมบทบาทนิสิตเฟรชชี่ โดยตัดสินใจหารค่าเช่าห้องพักแคบๆ ในซอยอพาร์ตเมนต์เก่าใกล้หลังมหาลัย

ห้องพักขนาดสิบสองตารางเมตรกลายเป็นศูนย์รวมความวุ่นวาย เสื้อผ้ากองพะเนินบนโซฟา กลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสต้มยำกุ้งลอยอบอวลตลอดทั้งคืน ความฮาไร้สติเปิดฉากขึ้นเมื่อ ไม้ เด็กหนุ่มร่างยักษ์ผู้เคยเหวี่ยงท่อนเหล็กถล่มแก๊งช่างซอย 8 เกิดไปตกหลุมรัก น้ำหวาน ดาวคณะพยาบาลศาสตร์ผู้มีรอยยิ้มแสนสดใส

"คิน... เต้... กูว่ากูเจอนางฟ้าในคราบมนุษย์แล้วว่ะ" ไม้พูดพลางนั่งมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่เปิดรูปน้ำหวานค้างไว้ ดวงตาหวานเชื่อมจนคินและเต้ต้องแกล้งทำท่าอ้วก

"ทรงอย่างมึงเนี่ยนะจะจีบดาวพยาบาล?" เต้แค่นหัวเราะ "ถ้านั่งมองเฉยๆ มึงก็เป็นได้แค่มนุษย์ถ้ำ มองดาวบนฟ้าละวะ งานนี้ต้องใช้แผนการระดับปรมาจารย์!"

เต้และคินจึงรับหน้าที่เป็น 'สไตลิสต์และกุนซือความรัก' จับไม้โกนหนวดโกนเคราจนสะอาดสะอ้าน แล้วบังคับให้ใส่เสื้อเชิ้ตลายดอกพาสเทลตัวจิ๋วที่ดูยังไงก็แน่นตึงเปรี๊ยะจนกล้ามแขนแทบปริ พร้อมกางเกงสแล็กสีขาวทรงสลิมฟิต คินยื่นช่อดอกสเตติสสีม่วงแห้งๆ ที่ซื้อมาจากตลาดนัดราคาห้าสิบบาทให้ไม้

"เอ้าโอปป้าไม้! เดินเข้าไปหาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มๆ ว่า 'พี่ครับ... หัวใจผมมันเต้นผิดจังหวะ พอจะช่วยตรวจให้หน่อยได้ไหมครับ?' " เต้เตี๊ยมบทให้

ไม้ยืนประหม่า เหงื่อแตกซ่านเต็มหน้าผาก ขณะเดินถือช่อดอกไม้ไปดักรอหน้าตึกคณะพยาบาล ทันทีที่น้ำหวานเดินลงมาจากอาคารพร้อมเพื่อนๆ ไม้ก็ก้าวฉับๆ เข้าไปหาด้วยความตื่นเต้น แต่เพราะกางเกงที่ตึงเปรี๊ยะบวกกับความซุ่มซ่าม ขาของไม้เกิดไปเกี่ยวกับขอบอิฐของแปลงดอกไม้หน้าตึก!

โครม!

ร่างยักษ์ของไม้ล้มคะมำพุ่งชนแปลงดอกไม้ประดับของคณะพยาบาลจนดินกระจาย หน้าของเขาไถลไปกับกองโคลน ช่อดอกไม้หลุดมือไปแปะอยู่บนหัวของป้าแม่บ้านที่กำลังรดน้ำต้นไม้ ยิ่งไปกว่านั้น กางเกงสแล็กสีขาวตึงเปรี๊ยะตรงบริเวณก้นกลับรอยแตก แค่น! เป็นทางยาว ท่ามกลางสายตาตะลึงงันของน้ำหวานและเสียงกรีดร้องของอาจารย์ประจำคณะพยาบาลที่วิ่งถือไม้สแกนดินออกมาไล่กวดไม้ คินกับเต้ที่แอบดูอยู่หลังต้นไม้ถึงกับขำท้องแข็งจนกุมท้องลงไปดิ้นกับพื้น

ส่วนอีกหนึ่งความป่วนเกิดขึ้นในคืนก่อนวันสอบวิชาทฤษฎีดนตรีคลาสสิกของคิน เต้ผู้รับหน้าที่เป็นพ่อครัวประจำหอพัก อยากจะโชว์ฝีมือปรุงเมนูบำรุงสมองให้เพื่อน จึงแอบไปซื้อ "เนื้อจระเข้แดดเดียว" จากตลาดแปลกๆ มาต้มใส่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและเครื่องต้มยำสด

"สูตรนี้เด็ดว่ะคิน โกอินเตอร์สุดๆ กินแล้วสมองแล่นปร๊าด!" เต้การันตี

ผลปรากฏว่า ตกดึกทั้งคินและไม้เกิดอาการท้องร่วงอย่างรุนแรง ขี้มูกขี้ตาไหล ท้องร้องจ๊อกๆ สลับกันวิ่งเข้าห้องน้ำที่มีอยู่เพียงห้องเดียวในอพาร์ตเมนต์จนแทบไม่มีใครได้นอน พอกระโดดเข้าสู่เช้าวันสอบ คินในสภาพหน้าซีดเซียว ตาโหล เดินโซเซเข้าห้องสอบเปียโน เขาต้องนั่งสอบเล่นเพลงคลาสสิกของบีโธเฟน ต่อหน้าคณะกรรมการอาจารย์ระดับทรงคุณวุฒิห้าท่าน

ท่ามกลางความเงียบกริบ คินกรีดนิ้วลงบนคีย์เปียโน แต่ในท้องของเขากลับส่งเสียง โครกคราก! ดังก้องไปทั่วห้องซ้อม คินกัดฟันข่มอารมณ์ ปลายนิ้วรัวคีย์เปียโนด้วยความเร็วระดับเทพสลับกับการเกร็งหน้าท้องหนีบขาทั้งสองข้างไว้แน่น จนอาจารย์กรรมการมองด้วยความทึ่งใน "อารมณ์อินเนอร์และท่าทางอันเข้าถึงบทเพลงอย่างลึกซึ้ง" ของเขา คินกดคอร์ดสุดท้ายจบเพลงอย่างงดงาม ก่อนจะลุกขึ้นโค้งคำนับอาจารย์แล้วพุ่งตัวออกจากห้องสอบไปยังห้องน้ำด้วยความเร็วแสง ทำเอาอาจารย์ปรบมือให้เกรด A+ ด้วยความประทับใจในอัจฉริยภาพ!

ตอนที่ 2: วิกฤต MV ทุนต่ำ และคอนเสิร์ตงานวัดสะท้านโลกันตร์

ช่วงปิดเทอมใหญ่ปีหนึ่ง วงดนตรีของพวกเขารวมตัวกันตั้งชื่อวงว่า LAST CHORD ภัทรรับหน้าที่เป็นผู้จัดการวงจำเป็น เขาเห็นโอกาสในการสร้างชื่อเสียงจึงวางแผนถ่ายทำมิวสิกวิดีโอ (MV) สำหรับซิงเกิลแรกชื่อเพลง "บาดแผลและคอร์ดเพลง" เพื่อนำไปลงในแพลตฟอร์ม YouTube แต่เนื่องจากมีงบประมาณศูนย์บาท ภัทรจึงต้องใช้กล้องมือถือรุ่นเก่าถ่ายทำกันเอง

"คอนเซปต์เราคือความดิบและความเป็ดยิง!" ภัทรวางแผนอย่างมั่นใจ "เราจะให้ไม้ใส่ชุดสวมมาสคอตสัตว์ประหลาดไดโนเสาร์ยางสีเขียวที่ยืมมาจากห้าง วิ่งไล่ล่าเต้ไปตามซอยอพาร์ตเมนต์ เพื่อสื่อถึงการถูกความฝันตามล่า!"

การถ่ายทำเริ่มขึ้นกลางดึกในซอยเปลี่ยว เต้ในชุดนักศึกษาหลุดลุ่ยวิ่งสปีดสุดชีวิต โดยมีไม้ในชุดไดโนเสาร์ยางยักษ์ถือท่อนไม้พลาสติกวิ่งไล่ตะโกนคำราม ก๊าซซซ! ดังลั่นซอย คินยืนเล่นกีตาร์ไฟฟ้าโซโลอยู่บนหลัง้ารถกระบะเก่าๆ ของภัทรที่จอดอยู่ข้างทาง

แต่แล้ว เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อป้าเจ้าของหอพักและชาวบ้านในซอย นึกว่าเป็นเหตุการณ์ชายฉกรรจ์สวมชุดอำพรางบุกทำร้ายร่างกายและชิงทรัพย์นิสิต จึงรีบโทรแจ้งตำรวจสายตรวจ 191 เพียงไม่กี่นาที ต่อมา รถไซเรนตำรวจสามคันก็ขับเปิดไฟหวอพุ่งเข้ามาปิดล้อมหน้าหลังซอย!

"นี่เจ้าหน้าที่ตำรวจ! วางท่อนไม้ในมือลง แล้วถอดหัวไดโนเสาร์ออกเดี๋ยวนี้!" เสียงตำรวจตะโกนผ่านไมโครโฟน

ไม้ที่มองไม่เห็นข้างนอกเพราะกระจกหมวกมาสคอตขึ้นฝ้า เดินเซไปเซมาจนชนเข้ากับรถตำรวจ คิน เต้ และภัทร ต้องยกมือไหว้ปลกๆ อธิบายเรื่องราวให้ตำรวจฟังเกือบสองชั่วโมง สุดท้ายแม้จะถูกปรับข้อหาก่อความเดือดร้อนรำคาญยามวิกาลไปห้าร้อยบาท แต่คลิปวิดีโอจากกล้องวงจรปิดของซอยที่ตำรวจนำไปเตือนภัยสังคม กลับถูกเพจดังนำไปตัดต่อใส่เพลงของพวกเขา จนกลายเป็นคลิปไวรัลยอดวิวทะลุ 2 ล้านวิวภายในเวลาเพียงสามวัน!

ความดังชั่วข้ามคืนทำให้พวกเขาได้รับงานจ้างเล่นดนตรีสดครั้งแรกในชีวิต แต่ไม่ใช่ร้านเหล้าหรูๆ... มันคืองานวัดประจำปีของวัดหนองตีนตระกูล!

เจ้าภาพงานวัดจ้างพวกเขาไปเล่นเปิดเวทีการแสดงก่อนการชกมวยตับเหล็ก บนเวทีไม้ไผ่ชั่วคราวที่ปลูกอยู่กลางลานดินติดกับคอกวัวและกรงเป็ดของชาวบ้าน ระบบเครื่องเสียงของงานมีเพียงลำโพงฮอร์นเก่าๆ สองตัวที่เสียงแตกซ่าตลอดเวลา

"เอาวะ! เล่นให้เต็มที่ คอร์ดสุดท้ายต้องสะเทือน!" คินตะโกนให้กำลังใจเพื่อนๆ

เมื่อจังหวะเพลงดนตรีแนวเฮฟวี่เมทัลเริ่มระเบิดขึ้น คินสาดคอร์ดกีตาร์ไฟฟ้าอย่างคลั่งไคล้ ไม้ลงหวดไม้กลองลงบนฉาบและกระเดื่องด้วยพลังอันมหาศาล แต่ด้วยแรงสั่นสะเทือนของดนตรีร็อกบวกกับน้ำหนักตัวของไม้ ขาตั้งกลองชุดด้านซ้ายได้เจาะทะลุพื้นไม้ไผ่ของเวทีตกลงไป!

ครืนนน!

เวทีไม้ไผ่ฝั่งซ้ายพังทลายลงมาครึ่งแถบ กลองชุดกระจายไปคนละทาง! แต่ด้วยสปีริตร็อกเกอร์ที่ไม่ยอมก้มหัวให้ศัตรู คินคว้ากีตาร์กระโดดลงจากเวทีพุ่งลงไปเล่นบนลานดินกลางฝุ่นควัน ไม้คว้าสแนร์กับไม้กลองมานั่งขัดสมาธิหวดบนพื้นดิน เต้กับภัทรร้องวอล์กอัพช่วยกันเอ็นเตอร์เทนคนดู

ฝูงเป็ดและวัวของชาวบ้านที่อยู่ข้างๆ ตื่นตกใจเสียงดนตรี วิ่งกรูออกจากคอกมาร่วมวงเต้นรำรอบพวกเขาราวกับคอนเสิร์ตกลางแจ้งสไตล์วูดสต็อก! ชาวบ้านและวัยรุ่นงานวัดนับร้อยคนต่างพากันโห่ร้องด้วยความสะใจ ชูกำปั้นและกระโดดโลดเต้นไปกับเพลงร็อกกลางดฝุ่นคลอง คลิป "คอนเสิร์ตงานวัดสะท้านโลกันตร์" ถูกถ่ายลง TikTok และกลายเป็นตำนานที่ทำให้ชื่อของวง LAST CHORD กลายเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศในฐานะ "วงร็อกสายลุยที่ไม่เคยถอยให้เวทีพัง"!

ตอนที่ 3: บทส่งท้าย – อิมแพ็ค อารีน่า และเสียงปรบมือชั่วนิรันดร์

7 ปีผ่านไป... กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่าน บาดแผลในอดีตถูกสมานด้วยความฝันและความเพียรพยายาม

ณ อิมแพ็ค อารีน่า เมืองทองธานี ฮอลล์คอนเสิร์ตขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศ ถูกปกคลุมไปด้วยความมืดมิด บัตรคอนเสิร์ตการแสดงใหญ่ครั้งแรกของวง LAST CHORD จำนวนสองหมื่นใบถูกขายหมดเกลียดภายในเวลาไม่ถึงสามนาที

บริเวณห้องพักนักดนตรีหลังเวที ชายหนุ่มสี่คนในวัย 25 ปี ยืนล้อมวงกอดคอกัน ไม้กลายเป็นมือกลองร่างยักษ์ระดับท็อปของประเทศที่ได้รับการยอมรับในเรื่องน้ำหนักมือ (และปัจจุบันเขากลายเป็นแฟนกับน้ำหวาน พยาบาลสาวผู้คอยทำแผลให้เขาเรียบร้อยแล้ว) เต้กลายเป็นมือกีตาร์ริทึมสุดเท่และเป็นเจ้าของอู่แต่งรถสปอร์ตชื่อดัง ภัทรเติบโตเป็นผู้บริหารค่ายเพลงรุ่นใหม่และเป็นเบสิสต์สมองเพชรของวง

ส่วนคิน... เขายืนส่องกระจก ปรับปกเสื้อแจ็กเก็ตหนังสีดำ ที่คอของเขายังคงสวมสร้อยจี้ปิ๊กกีตาร์เงินที่รินเคยให้ไว้ในคืนวันเพ็ญชั้น ม.5 ไม่เคยห่างกาย

เสียงเจ้าหน้าที่ทีมงานดังขึ้นผ่านวิทยุสื่อสาร "อีกสามสิบวินาที ไฟเวทีเปิด วง LAST CHORD พร้อมขึ้นเวทีครับ!"

ทั้งสี่คนกอดคอกันแน่น ชูกำปั้นขึ้นฟ้า "เพื่อคอร์ดสุดท้ายของเรา!"

เมื่อแสงไฟสปอตไลต์นับสิบดวงบนยอดอิมแพ็ค อารีน่า สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงกรีดร้องและเสียงตะโกนเรียกชื่อวงดนตรีของแฟนเพลงนับสองหมื่นคนที่ดังกระหึ่มจนฮอลล์สั่นสะเทือน คินก้าวเดินนำเพื่อนๆ ออกไปยืนที่จุดศูนย์กลางของเวที เขาจับไมโครโฟน กวาดสายตามองไปรอบๆ ฮอลล์อันกว้างใหญ่

ที่โซน VIP แถวหน้าสุด... คินเห็น พ.ต.ท. วิทูร ผู้เป็นพ่อ ยืนยิ้มด้วยความภาคภูมิใจในชุดสูทสากลเรียบหรู เคียงข้างด้วยน้าศศิที่ปรบมือให้อย่างจริงใจ นนท์เด็กหนุ่มที่เคยถูกแทรกเอ็นร้อยหวาย บัดนี้เติบโตขึ้นเป็นครูสอนกีตาร์ที่สามารถเดินได้แทบเป็นปกติ เขานั่งอยู่บนเก้าอี้พลางชูกำปั้นส่งพลังให้พวกรุ่นพี่

และที่สำคัญที่สุด... ข้างๆ พ่อ มีหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวเรียบง่าย สวมแว่นตากรอกกลมที่คุ้นตา เธอคือ ริน ผู้เป็นทั้งดวงดาว ความรัก และภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของคิน ในอ้อมแขนของรินมีลูกสาวตัวน้อยวัยสองขวบที่กำลังมองมาที่พ่อบนเวทีด้วยดวงตาใสซื่อ

คินยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและไร้ซึ่งร่องรอยแห่งความโกรธแค้นในอดีต เขาโน้มตัวเข้าหาไมโครโฟน สะบัดปลายนิ้วลงบนสายกีตาร์ไฟฟ้าคู่ใจ กรีดเสียงคอร์ดร็อกที่กังวานทรงพลังไปทั่วทั้งฮอลล์ ก่อนจะเอ่ยปากพูดใส่ไมค์ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น:

"เพลงนี้... สำหรับทุกคนที่เคยมีบาดแผล สำหรับเพื่อนแท้ที่ไม่เคยทิ้งกัน... และสำหรับดวงดาวที่ส่องแสงนำทางผมตลอดมา"

เสียงดนตรีร็อกอันทรงพลังระเบิดขึ้น กึกก้องไปทั่วทั้งอิมแพ็ค อารีน่า ปิดฉากตำนานวัยรุ่นเลือดร้อน สายเลือด หนี้แค้น และความฮาไร้ขีดจำกัด ก้าวสู่วงดนตรีระดับตำนานอย่างสมบูรณ์แบบ งดงาม และชั่วนิรันดร์