คุณคิดว่าอะไรคือสิ่งที่ทำให้ผู้คนในยุคนี้รู้สึกเหงามากกว่ายุคก่อน

เคยสังเกตตัวเองไหมว่าบางทีนั่งเล่นมือถืออยู่ดี ๆ ก็เกิดอาการโหวงในใจขึ้นมาเฉยเลย ทั้งที่ในหน้าจอมีคนคุยด้วยเต็มไปหมด มีเพื่อนในโซเชียลเป็นพัน แต่ทำไมความรู้สึกมันเหมือนอยู่ตัวคนเดียวกลางทะเลทรายที่ไม่มีคนพูดด้วยสักคำ คือมันน่าตลกนะที่ยุคนี้เราติดต่อกันง่ายแค่ปลายนิ้ว แต่กลับรู้สึกเหงากว่าสมัยที่ต้องเขียนจดหมายรอกันเป็นอาทิตย์เสียอีก

เอาจริง ๆ ปัญหามันไม่ได้อยู่ที่เทคโนโลยีหรอก แต่อยู่ที่พวกเราเอาชีวิตไปฝากไว้กับยอดไลก์ยอดแชร์นั่นแหละ พอโพสต์รูปไปแล้วไม่มีคนกดหัวใจให้ ก็เริ่มคิดแล้วว่าตัวเองไม่สำคัญหรือเปล่า หรือเห็นชีวิตคนอื่นในสตอรี่แล้วดูดี๊ดี ไปกินข้าวหรู เที่ยวต่างประเทศกันรัว ๆ แล้วย้อนกลับมาดูตัวเองที่นั่งกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหน้าคอมพ์ ความรู้สึกด้อยค่ามันก็พุ่งเข้าใส่ทันที มันเป็นกับดักที่น่ากลัวมากนะ เราเอาความสุขไปผูกไว้กับมาตรฐานที่คนอื่นสร้างขึ้น ทั้งที่จริง ๆ แล้วนั่นมันก็แค่ภาพตัดต่อในชีวิตเขา ไม่ใช่ชีวิตจริงทั้งหมดเสียหน่อย

แล้วดูการคุยกันสมัยนี้สิ สั้นจู๋ จบไว เน้นส่งสติกเกอร์แทนความรู้สึก ไอ้ความลึกซึ้งของการนั่งจับเข่าคุยกันมันหายไปไหนหมด การที่ต้องมองตากัน ฟังน้ำเสียงที่สั่นเครือ หรือเห็นแววตาเวลาหัวเราะ มันคือการเชื่อมโยงมนุษย์ที่ทรงพลังที่สุด แต่ตอนนี้เราเลือกพิมพ์โต้ตอบกันผ่านตัวอักษรเย็น ๆ ที่ตีความไปเองได้ตั้งหลายแบบ บางทีพิมพ์ไปตั้งใจจะล้อเล่น อีกฝั่งดันอ่านแล้วรู้สึกโดนประชดประชัน กลายเป็นทะเลาะกันเสียอย่างนั้น ความเหงาในยุคนี้มันเลยไม่ใช่การไม่มีเพื่อน แต่มันคือการคุยกับคนร้อยคนแต่ไม่มีใครเข้าใจเราจริง ๆ เลยสักคนเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น การแข่งขันในชีวิตมันสูงจนเหนื่อยล้าไปหมด พอเลิกงานก็อยากปิดจอก็ปิดไม่ได้ เพราะสมองมันสั่งให้ไถฟีดต่อเรื่อย ๆ เพื่อเสพความบันเทิงมากลบความเหนื่อยล้า พอนานเข้าก็กลายเป็นคนติดหน้าจอโดยไม่รู้ตัว ปฏิสัมพันธ์กับคนรอบข้างในชีวิตจริงก็น้อยลงเรื่อย ๆ บางทีอยู่บ้านเดียวกันแท้ ๆ ยังต้องทักแชทคุยกันแทนการเดินไปพูดตรง ๆ เลย คิดดูแล้วมันน่าขำนะแต่ก็ขำไม่ออก เพราะความเหงาเนี่ยมันกัดกินใจคนเงียบ ๆ ยิ่งกว่าความหิวเสียอีก เราหิวก็หาของกินได้ แต่พอเหงาขึ้นมาแล้วหาที่ลงไม่ได้เนี่ยสิถึงได้เป็นเรื่องใหญ่

บางครั้งเราลืมไปแล้วมั้งว่าตัวเองชอบอะไรจริง ๆ ไม่ใช่สิ่งที่โซเชียลบอกว่าต้องชอบ ไม่ใช่ไลฟ์สไตล์ที่เขาบอกว่าต้องเป็น เราพยายามดิ้นรนที่จะดูเข้าพวก ดูทันสมัย จนบางทีลืมมองดูตัวเองในกระจกแล้วถามว่า วันนี้มีความสุขจริงไหม หรือแค่พยายามทำให้คนอื่นเห็นว่ามีความสุข การที่ต้องใส่หน้ากากเข้าหากันตลอดเวลาแบบนั้นมันเหนื่อยนะ และนั่นแหละคือบ่อเกิดของความเหงาขั้นสุด คือการที่เราทอดทิ้งความต้องการลึก ๆ ของตัวเองไปหาความยอมรับจากโลกออนไลน์แทน

เชื่อไหมว่าช่วงที่รู้สึกเหงาที่สุดคือช่วงที่คนล้อมรอบเยอะที่สุดนั่นแหละ เพราะมันทำให้เห็นชัดเลยว่า ต่อให้มีคนอยู่ด้วยแต่ถ้าไม่ได้มีบทสนทนาที่มีคุณภาพ ไม่ได้มีการแลกเปลี่ยนความรู้สึกข้างในกันจริง ๆ มันก็แค่การเอาคนหลายคนมาอยู่ใกล้กันเท่านั้นเอง เราต้องการแค่ใครสักคนที่พร้อมจะรับฟังโดยไม่ตัดสิน ใครสักคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ โดยไม่ต้องหยิบมือถือขึ้นมาเช็กดูว่าใครทักอะไรมาบ้าง ความเหงาของยุคนี้มันจึงเกิดจากการที่เราขาดความกล้าที่จะเปราะบางต่อกัน กลัวว่าถ้าเผยความอ่อนแอออกไปแล้วคนอื่นจะมองไม่ดี

จริง ๆ แล้วการยอมรับว่าตัวเองเหงาไม่ใช่เรื่องน่าอายเลยนะ การกล้าพูดว่า วันนี้รู้สึกโดดเดี่ยวจัง หรือวันนี้อยากมีใครสักคนคุยด้วย มันคือการสื่อสารที่จริงใจที่สุดแล้ว และเชื่อเถอะว่ายังมีอีกหลายคนที่รู้สึกแบบเดียวกัน เพียงแค่เขากำลังซ่อนตัวอยู่หลังหน้าจอมือถือเหมือนกับเรานี่แหละ ถ้าเราลองวางมือถือลง หันไปทักทายคนข้างตัวด้วยใจจริง ไม่ใช่แค่ทักไปถามคำถามเปล่า ๆ อาจจะได้เจออะไรที่น่าสนใจมากกว่าการไถฟีดไปวัน ๆ ก็ได้นะ

โลกมันหมุนเร็วไปก็จริง แต่ถ้าเราไม่หยุดพักเพื่อฟังเสียงหัวใจตัวเองบ้าง เราจะกลายเป็นคนแปลกหน้าที่หลงทางในโลกกว้างนี้ไปเรื่อย ๆ อย่าปล่อยให้ความเหงามาควบคุมชีวิตจนเราลืมที่จะสร้างความสัมพันธ์ที่แท้จริง แค่เริ่มจากการวางจอลงสักพัก แล้วมองโลกด้วยสายตาตัวเองดูบ้าง บางทีอาจจะพบว่าความสุขที่ตามหามาตลอด มันไม่ได้อยู่ในแอปพลิเคชันไหนเลย แต่มันอยู่ใกล้แค่นี้เอง คือคนรอบข้างที่รอให้เราหันไปหาเขาด้วยความจริงใจนั่นไง เลิกกังวลกับยอดไลก์ แล้วหันมาใช้ชีวิตให้สมกับเป็นมนุษย์ที่มีเลือดเนื้อและมีความรู้สึกกันเถอะ