"ต้นพระศรีมหาโพธิ์" ความศรัทธาที่ไม่มีเสื่อม โปรยปรายด้วยดอกไม้สดในทุกวัน

แท่นด้านในที่เรานั้นเห็นเสมือนสถานที่ในการบำเพ็ญของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

คืนก่อนเก่านั้นหากว่าเรานั้นศึกษา คือสถานที่ตรัสรู้ 

มากกว่าสองพันห้าร้อยปีในพุทธคยา คือสถานที่ก่อเกิดพระศาสดาแห่งศาสนาพุทธ

ดอกสีม่วงชมพูและสีเหลือง ถูกโยนเกลื่อนไม่ว่าจะวันไหน 

เช้าของทุกวันที่รักและศรัทธาไป เวียนทักษิณาได้สามรอบพร้อมกราบกราน 

    การเดินทางของพระพุทธองค์นั้นมีความยาวนาน จากที่ประสูติในพระราชวัง หากว่าเป็นเรานั้นชีวิตมีพร้อมทั้งหมดแล้วคงจะไม่โหยหาอะไร แต่หากว่าพระพุทธเจ้านั้นกลับต้องการที่จะหาความสุขที่แท้จริง หรือว่าความสุขนิรันดร์ จึงได้ออกตามหาความจริงอันสูงสุด ทรงที่จะละทิ่งในส่วนของทุกอย่าง 

  หากว่าเรานั้นอ่านในส่วนของเรื่องราวประวัติจะเห็นว่า แม้แต่ว่าม้าที่พระองค์นั้นใช้ในคืนเดินทางออกจากพระราชวังนั้นยังคิดถึงจนไม่ทานอาหารจนสิ้นชีวิตไป ลูกเมียแลัครอบครัวนั้นต่างเสียใจ แต่การใช้ชีวิตตนเองเพื่อที่จะหาในส่วนของความสุขที่ไม่ต้องเวียนว่ายตายเกิด และทรมานนั้นจึงได้เกิดขึ้น 

    เราเองนั้นเดินทางมาที่นี่เพื่อที่จะระลึกถึงว่า ครั้งหนึ่งนั้นพระศาสดาของเรานั้นได้มานั่งที่นี่เพื่อที่จะตรัสรู้ หากว่าความศรัทธานั้นอาจจะสิ้นสุดลงเมื่อไหร่นั้นไม่มีใครรู้ แต่สำหรับเรานั้นที่ได้ศึกษาในส่วนของคำสอนของพระองค์นั้นเมื่อที่เรานั้นได้เรียนรู้นั้นมีความสุข ที่หากว่าชีวิตนั้นต้องกลับมาใช้ให้เหมือนเดิม 

   การนั่งสมาธิและการเรียนรู้ในการดับไป หากว่ามองในส่วนของดอกไม้ที่มีการนำมาโปรยให้งดงาม เมื่อเวลานั้นผ่านไปดอกไม้มีความเสื่อมสภาพ นั่นหมายถึงว่าชีวิตของคนเรานั้นไม่มีความยั่งยืน การตื่นรู้อยู้ตลอดเวลานั้นคือสิ่งที่ทุกคนนั้นต้องมี ไม่มีสิ่งไหนนั้นจะอยู่ค้ำฟ้า เลิกเลยกับความโกรธ และสิ่งที่ไม่ดีของคนอื่น 

   รักในความเป็นตัวตนค้นในส่วนของความหมายของตัวเรา ความสุขนั้นจะยั่งยืนหรือว่าคงอยู่อยู่ตัวเรานั้นต้องพยายามดิ้นรน