พอเจอเขาก็ใกล้ถึงบ้านเรา "เส้นทางกลับบ้านที่ไม่ได้ห่างหายไปจากเรา"

เคยมีคนบอกว่าสักวันหนึ่งต่อให้เรานั้นไปไหนสุดท้ายนั้นต้องกลับบ้าน

ยังมีคำถามที่ไม่ได้ต้องการใครมาตอบ มีความรักที่ไม่ได้ต้องการใครร้องขอ 

รอยยิ้มที่เมื่อไหร่ได้เจอนั้นสุขใจ เส้นทางที่ไม่มีวันจะหายไปจากชีวิต 

มีความสุขในทุกครั้งที่เรานั้นได้กลับบ้านและสื่อสารในส่วนที่ดีที่สุด

    เรื่องราวชีวิตของใครหลายคนนั้นอาจจะไม่เหมือนกัน และแตกต่างกัน ถามว่าเรานั้นควรที่จะเหมือนใครไหม ในเส้นทางขงอเราที่เรานั้นเดินไม่ต้องการที่จะให้ใครนั้นมาเปรียบเทียบ  ครอบครัวที่คนในครอบครัวมีแต่มองครอบครัวคนอื่นแล้วนำมาบอกว่าเขาเป็นคนอย่างนั้นอย่างนี้ เราละอย่างไรสิ่งนั้นไม่ได้เจริญหรือว่าทำให้ใครดีขึ้น

   วันนี้จะมาเล่าความสุขเล็กๆ ของเรานั้นในการที่กลับบ้าน หากว่าเรานั้นบ้านกับที่ทำงานนั้นไม่ไกลกันมากคงไม่ได้สัมผัสกับสิ่งนี้ ก่อนหน้านั้นเราเองเคยทำงานในสถานที่ที่ห่างไกลจากบ้านมาก ทุกครั้งที่กลับบ้านจะมีความเหนื่อยล้ามากกับการนั่งรถ แต่พอเรานั้นมีโอกาสได้กลับมาทำงานใกล้บบ้าน ในการขับรถนั้นสามชั่วโมง กลับทำให้เรานั้นคิดว่า หากว่าเรานั้นต้องอยู่ในรูปแบบนี้ ขับรถกลับบ้านห่างบ้านประมาณนี้ ได้เหมือนกันไม่ได้ลำบาก

   การที่เรานั้นทำงานไกลบ้าน มีความสุขอย่างแรกคือ ไม่ต้องที่จะทนกับแรงปะทะของคนที่เรานั้นรู้จัก  ใครจะว่าอะไรนั้นช่างเขาเพราะว่าเรานั้นไม่ได้อยู่บริเวณนี้ รู้จักใครบ้างก็รู้จักพองาม ไม่ได้เป็นญาติสนิทมากเท่าไหร่  เวลาที่กลับบ้านคือวันหยุดส่วนเวลาที่เรานั้นมาทำงานก็จะห่างบ้านเป็นเรื่องที่ปกติ ในชีวิต 

  ทุกครั้งที่เรานั้นกลับบ้านเราจะมีความสุขกับการมองสองข้างทาง เพราะว่าข้างทางนั้นมีสิ่งที่ค่อยๆ เกิดขึ้นหรือว่าสร้างขึ้นนั้นเสมอ แต่สิ่งที่ไม่มีวันเปลี่ยนนั้นคือ ภูเขาที่เรานั้นจะเข้าบ้าน เพราะเขานั้นจะยืนตระหง่านเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนแปลงเลย ทุกขอบเขตที่เรานั้นเห็นจะยังเท่าเดิม หากว่าเรานั้นกลับบ้านช่วงของตอนเย็นนั้นจะมีในส่วนของกลุ่มควันนั้นพวบพุ่งขึ้นมาอย่างงดงาม 

  เรื่องราวชีวิตนั้นทุกอย่างมีการกำหนดเสมอ ต่อช่วงเวลา นาทีที่ผ่านไป หลายคนนั้นพยายามที่จะหาช่องที่ทำให้เรานั้นมีความสุขแต่สำหรับเรานั้นทุกอย่างนั้นอยู่ที่ึความคิดของเรานั้นจะต้องคิดเพื่อที่จะสร้างความสุขให้กับตนเอง