คนเราใช้เวลาในห้องน้ำสะสมได้นานกว่าที่คิด

มีเรื่องหนึ่งที่ฟังดูเหมือนมุก แต่พอคิดตามแล้วแอบสะดุ้งนิดหน่อย คือคนเราอาจใช้เวลาในห้องน้ำสะสมกันเป็นเดือน หรือบางคนอาจแตะระดับเป็นปีได้จริงๆ

ตอนแรกฟังแล้วเหมือนพูดเล่น ใครจะไปอยู่ในห้องน้ำนานขนาดนั้น แต่ลองนึกภาพง่ายๆ ตื่นเช้ามาเข้าห้องน้ำ แปรงฟัน อาบน้ำ แต่งตัว ล้างหน้า บางวันมีนั่งคิดชีวิตบนชักโครกเพิ่มอีกนิด กลับจากทำงานก็อาบน้ำอีก รอบดึกก่อนนอนก็แวะอีกที ห้องน้ำเลยกลายเป็นสถานที่ที่ทุกคนเข้าออกเหมือนด่านลับประจำวัน

ความน่าสนใจคือมันไม่ได้กินเวลาทีเดียวเยอะมาก ส่วนใหญ่เป็นเวลาเล็กๆ กระจายอยู่ตามวัน สิบนาทีตรงนั้น ห้านาทีตรงนี้ สิบห้านาทีตอนอาบน้ำ อีกสองนาทีตอนยืนจ้องกระจกแบบไม่ได้มีธุระอะไรเป็นพิเศษ พอรวมกันแล้วตัวเลขเริ่มน่าคิด

ลองคิดแบบเล่นๆ ถ้าวันหนึ่งใช้เวลาเกี่ยวกับห้องน้ำรวมสัก 40 นาที ทั้งอาบน้ำ แปรงฟัน เข้าห้องน้ำ ล้างมือ ล้างหน้า และยืนเหม่อเล็กน้อย 40 นาทีดูเหมือนไม่มาก แต่หนึ่งเดือนก็ราว 20 ชั่วโมง เกือบหนึ่งวันเต็มๆ แล้ว ถ้าหนึ่งปี ก็ประมาณ 240 ชั่วโมง หรือ 10 วันเต็มแบบไม่หลับไม่นอน

ถ้าชีวิตยาวไปสัก 70 ปี ตัวเลขก็พุ่งไปไกลมาก หลายร้อยวัน หลายเดือน หรืออาจเกินปีได้สำหรับคนที่อาบน้ำนานเป็นพิเศษ หรือมีนิสัยเอามือถือเข้าไปด้วยแล้วหายไปจากโลกชั่วคราว

จุดที่ทำให้เรื่องนี้ขำคือ ทุกบ้านน่าจะมีคนแบบนี้อย่างน้อยหนึ่งคน คนที่บอกว่าเดี๋ยวออกมา แต่เดี๋ยวนั้นยืดได้อย่างลึกลับ เหมือนเวลาในห้องน้ำเดินคนละระบบกับเวลาข้างนอก คนข้างนอกรอจนคิดว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนคนข้างในอาจกำลังอ่านคอมเมนต์ ดูคลิปสั้น หรือเลื่อนข่าวไปเรื่อยๆ จากตั้งใจจะเข้าแค่ห้านาที กลายเป็นทัวร์ออนไลน์รอบโลกแบบไม่รู้ตัว

ห้องน้ำเป็นพื้นที่แปลกมาก เพราะมันเป็นหนึ่งในไม่กี่ที่ที่คนได้อยู่กับตัวเองจริงๆ ไม่มีใครเดินเข้ามาถามงาน ไม่มีใครเรียกให้ช่วยหยิบของ ถ้าปิดประตูแล้วล็อกกลอน โลกเหมือนถูกลดเสียงลงไปครึ่งหนึ่ง เสียงน้ำไหล เสียงพัดลม เสียงฝักบัว กลายเป็นฉากหลังที่ทำให้สมองโล่งขึ้น บางคนคิดงานออกตอนอาบน้ำ บางคนคิดคำตอบดีๆ ได้ตอนแปรงฟัน บางคนจำเรื่องที่ลืมมาทั้งวันได้ตอนกำลังจะก้าวออกจากห้องน้ำ

มันเลยไม่ใช่แค่เรื่องเสียเวลาอย่างเดียว ห้องน้ำมีบทบาทเป็นห้องพักใจขนาดเล็กแบบไม่ต้องจองคิว เป็นที่ที่คนได้หายใจ ได้จัดระเบียบตัวเอง ได้สลัดความเหนื่อยออกพร้อมน้ำ แต่พอพูดแบบนี้ก็ไม่ได้แปลว่าทุกนาทีในนั้นมีคุณค่าลึกซึ้งเสมอไป บางนาทีก็หายไปกับการดูคลิปหมากินแตงโม หรืออ่านดราม่าที่ไม่ได้เกี่ยวกับชีวิตเลยสักนิด

สิ่งที่น่าคิดคือชีวิตคนเราหายไปกับกิจวัตรเล็กๆ แบบนี้เยอะมาก ไม่ใช่แค่ห้องน้ำ ยังมีเวลาหากุญแจ เวลารอลิฟต์ เวลายืนหน้าตู้เย็นทั้งที่ไม่ได้หิว เวลากดเลื่อนมือถือก่อนนอน เวลายืนคิดว่าจะกินอะไรดีแล้วสุดท้ายกินเหมือนเดิม ทุกอย่างดูเล็กมากในแต่ละวัน แต่พอรวมกันเข้ากลับกลายเป็นก้อนเวลาขนาดใหญ่

บางทีชีวิตไม่ได้หายไปเพราะเหตุการณ์ใหญ่ๆ เสมอไป แต่อาจค่อยๆ รั่วออกทางกิจวัตรที่ไม่เคยถูกนับ ห้องน้ำเลยเป็นตัวอย่างที่เห็นภาพง่าย เพราะทุกคนต้องใช้ ทุกคนหนีไม่พ้น และทุกคนมีช่วงเวลาที่เคยคิดว่าเข้าแป๊บเดียว แต่พอเปิดประตูออกมา โลกข้างนอกเหมือนผ่านไปแล้วอีกบทหนึ่ง

แล้วควรรู้สึกเสียดายไหม ก็อาจไม่ต้องถึงขั้นนั้น เพราะการอาบน้ำ แปรงฟัน เข้าห้องน้ำ ล้วนเป็นเรื่องจำเป็นของชีวิต ร่างกายต้องการความสะอาด ต้องการการดูแล และบางเวลาที่นั่งเงียบๆ อยู่ในนั้นก็อาจเป็นช่วงพักที่ช่วยให้ไม่ระเบิดใส่โลกภายนอก แต่สิ่งที่ควรระวังคือเวลาส่วนเกินที่แอบแทรกเข้ามาโดยไม่รู้ตัว โดยเฉพาะมือถือ

มือถือทำให้ห้องน้ำเปลี่ยนจากสถานที่ทำธุระส่วนตัวเป็นศูนย์รวมความบันเทิงชั่วคราว จากเดิมที่เสร็จแล้วออก กลายเป็นเสร็จแล้วขอดูอีกคลิป เสร็จแล้วอ่านอีกโพสต์ เสร็จแล้วตอบอีกข้อความ พอรู้ตัวอีกที ขาเริ่มชา ประตูห้องน้ำมีคนเคาะ และชีวิตหายไปอีกยี่สิบนาทีแบบไม่มีพิธีรีตอง

เรื่องนี้เลยตลกแบบขำแห้งๆ เพราะไม่ได้ชวนให้กลัวห้องน้ำ แต่ชวนให้มองเวลาของตัวเองใหม่ เวลาชีวิตไม่ได้มีแต่ชั่วโมงทำงาน ชั่วโมงเรียน หรือวันหยุดยาวเท่านั้น มันมีเศษนาทีเล็กๆ ที่รวมกันแล้วมีพลังมากกว่าที่คิด

อาจไม่จำเป็นต้องจับเวลาทุกครั้งที่เข้าห้องน้ำจนชีวิตตึงเกินไป แค่รู้ตัวมากขึ้นนิดเดียวก็พอ เช่น อาบน้ำให้สดชื่น ไม่ใช่อาบไปยืนคิดประชุมต่อในหัว แปรงฟันก็แปรงให้ดี ไม่ใช่แปรงไปเลื่อนมือถือไป หรือถ้าจะเอามือถือเข้าไปจริงๆ ก็อย่าให้มันกลายเป็นประตูมิติที่ดูดเวลาไปแบบไม่คืน

สุดท้าย ห้องน้ำคงยังเป็นที่พึ่งของมนุษย์เหมือนเดิม เป็นที่ล้างหน้า ล้างตัว ล้างความง่วง และบางครั้งล้างอารมณ์แย่ๆ ออกไปด้วย แต่พอรู้ว่าเวลาที่อยู่ในนั้นสะสมได้มากขนาดไหน เวลาเดินผ่านประตูห้องน้ำครั้งต่อไป อาจมีเสียงเล็กๆ ในหัวดังขึ้นมาว่า รีบทำธุระให้เสร็จเถอะ ชีวิตยังมีอย่างอื่นให้ไปนั่งเหม่ออีกเยอะ