อสังหาฯ ราคาขึ้น/ปล่อยเช่าได้ บิตคอยน์แค่รอราคาขึ้นแบบลมๆ แล้งๆ

       ทำไมเราไม่สามารถเกษียณด้วยบิตคอยน์ได้? เพราะการเกษียณที่แท้จริงต้องมีรายได้โดยไม่ต้องขายทรัพย์สิน แต่อสังหาริมทรัพย์นั้นค่อยๆ เติบโตและเป็นรากฐานสำคัญเพื่อความมั่งคั่ง

            ความเชื่อของกลุ่มผู้ถือครองบิตคอยน์ ที่ว่าสินทรัพย์ดิจิทัลนี้จะกลายเป็นฐานรากหลักในการเกษียณอายุและเลี้ยงดูพวกเขายามเกษียณ มักตั้งอยู่บนสมมุติฐานที่ว่าบิตคอยน์ให้ผลตอบแทนเฉลี่ยทบต้นต่อปี (Compound Annual Growth Rate: CAGR) สูงถึง 200% โดยดูจากสถิติในอดีต ซึ่งพวกเขาใช้ตัวเลข 200% นี้เป็นทฤษฎีอ้างอิง ทำให้เกิดภาพมายาภาพว่าพอร์ตการลงทุนจะเติบโตเป็นทวีคูณอย่างไม่มีวันสิ้นสุด จนทำให้สามารถดึงเงินออกมาใช้ชีวิตในวัยเกษียณได้อย่างปลอดภัย เหมือนอย่างนาย Davinci Jeremie ผู้ที่ซื้อบิตคอยน์ในราคาต่ำกว่า 1 ดอลลาร์ในปี 2011 จนตอนนี้เขาเป็นเศรษฐีที่ร่ำรวยมหาศาล มีเครื่องบินส่วนตัว มีเรือยอร์ช มีความสุข มีอิสระ สามารถท่องเที่ยวได้ทั่วโลก จนหลายๆคนอยากลอกเลียนแบบเขาโดยการซื้อบิตคอยน์

            แต่ความจริงก็คือ ตัวเลข 200% CAGR โดยนับจากราคาปีแรกๆที่มีการซื้อขายในตลาดคือความเข้าใจผิดที่อันตราย เนื่องจากเป็นการคำนวณจากฐานที่เกือบเป็นศูนย์ ($0.0008 ในปี 2010) สินทรัพย์ทุกประเภทในโลกล้วนอยู่ภายใต้ กฎแห่งตัวเลขจำนวนมาก (Law of Large Numbers) เมื่อมูลค่าตลาด (Market Capitalization) ของบิตคอยน์ ขยายตัวจนพุ่งทะลุล้านล้านดอลลาร์สหรัฐ อัตราการเติบโตจะเกิดสภาวะ ผลตอบแทนลดน้อยถอยลง (Diminishing Returns) อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เหมือนสินทรัพย์อื่นๆ สถิติเชิงประจักษ์ชี้ชัดว่า อัตราเติบโตของบิตคอยน์ กำลังลดความเร็วลงในทุกรอบวัฏจักร (Cycle CAGR):

• วัฏจักรที่ 1 (2011–2013): +9,200%

• วัฏจักรที่ 2 (2013–2017): +1,200%

• วัฏจักรที่ 3 (2017–2021): +230%

• วัฏจักรที่ 4 (2021–2026): ~50–70%

• วัฏจักรอนาคต (2026–2040E): คาดการณ์ว่าจะลดลงมาอยู่ที่ ~5–25% และจะเข้าสู่ระยะอิ่มตัวที่ ~5–10% ปลายทางของบิตคอยน์คือการเคลื่อนตัวเข้าหาจุดสมดุลร่วมกับสินทรัพย์ดั้งเดิม ยุคสมัยแห่งการสร้างความมั่งคั่งแบบก้าวกระโดดได้สิ้นสุดลงแล้ว และเมื่ออัตราผลตอบแทนเฉลี่ยลดลงมาอยู่ในระดับปกติ แบบจำลองการเกษียณด้วยบิตคอยน์ จึงเป็นไปไม่ได้

 

มายาภาพแผนเกษียณ 25 ปี กับความจริงของการกัดกร่อน 'ฐานทรัพย์'

            ในโลกการวางแผนการเงิน มักมีการอ้างถึง "กฎ 4%" (The 4% Rule) ซึ่งระบุว่าหากเราถอนเงินออกมาใช้ปีละ 4% ของมูลค่าพอร์ตเริ่มต้น พอร์ตนั้นจะสามารถค้ำจุนชีวิตเราได้ขั้นต่ำ 25 ปีจนถึงวันตาย กลุ่มคนที่สะสมบิตคอยน์ 100% เลยทึกทักกันเอาเองว่าพวกเขาสามารถใช้กฎนี้ได้ และจะเหลือมรดกจำนวนมหาศาลไว้ส่งต่อให้ทายาท

แต่ในความเป็นจริง เมื่อคนที่สะสมบิตคอยน์ 100% และตัดสินใจหยุดทำงาน พวกเขาอาจจะอยู่ไม่ถึงแผนเกษียณ 25 ปีด้วยซ้ำ อย่าว่าแต่จะส่งต่อเป็นมรดกเลย

            เหตุผลเพราะโครงสร้างของบิตคอยน์ไม่มีกลไกภายในที่สร้างผลผลิตได้ด้วยตัวเอง (Zero Yield) ตัวระบบไม่มีค่าเช่า ไม่มีเงินปันผล เมื่อผู้เกษียณหยุดทำงานและไม่มีรายได้ใหม่เข้ามาเติม ระบบนี้จะเปลี่ยนสภาพเป็น “แบบจำลองการทยอยขายทุนเพื่อใช้ชีวิต” (Slow Liquidation Model) หรือการ “ขายกิน” ที่ต้องหั่นเนื้อสินทรัพย์ออกไปทีละส่วน ทุกครั้งที่กดปุ่มถอนเงิน “ฐานทรัพย์” (Asset Base) จะถูกหักลบ (Deduct) ออกไปในเชิงปริมาณทันที

 

บิตคอยน์ไม่ได้เลี้ยงเจ้าของ เจ้าของต่างหากที่ต้องเฉือนบิตคอยน์ ออกมาขายเพื่อเลี้ยงตัวเอง

            อีก 14 ปีข้างหน้าเมื่อเข้าสู่ยุคผลตอบแทนอิ่มตัวที่ 5–10% การถอนเงินใช้โดยใช้ "กฎ 4%" กับพอร์ตการลงทุนที่ถือครองบิตคอยน์ 100% ได้นั้น มองข้ามปัจจัยชี้ขาดในทางวิศวกรรมการเงิน นั่นคือ ความผันผวนระดับสุดขั้ว (Extreme Volatility) สินทรัพย์ดิจิทัลนี้มีการปรับฐานในระดับ -50% ถึง -75% เป็นเรื่องปกติในทุกตลาดหมี (Crypto Winter) เมื่อผู้เกษียณอายุไม่มีกระแสเงินสดจากแหล่งอื่นเข้ามาจุนเจือ ความผันผวนนี้จะแปรสภาพเป็น วงจรอุบาทว์ของการทำลายฐานทุนถาวร (Sequence of Returns Risk) อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

            หากความต้องการใช้เงินสดเพื่อการดำรงชีพคงที่อยู่ที่ปีละ 400,000 บาท

• ในสภาวะตลาดปกติ: หากบิตคอยน์ มีราคาเหรียญละ 2,000,000 บาท ผู้เกษียณจะขายสินทรัพย์ออกไปเพียง 0.2 BTC

• ในสภาวะตลาดหมี (-50%): หากปีถัดมาตลาดปรับฐานลดลง 50% ราคาเหรียญลดลงเหลือ 1,000,000 บาท ผู้เกษียณจะถูกบังคับโดยกลไกการดำรงชีพให้ต้องเฉือนบิตคอยน์ ออกขายเพิ่มเป็น 0.4 BTC เพื่อให้ได้เงินสดในจำนวนเท่าเดิม

• ในสภาวะตลาดหมีรุนแรง (-75%): หากราคาดิ่งลึกไปถึงจุดต่ำสุดตามสถิติในอดีต ราคาเหลือเหรียญละ 500,000 บาท ปริมาณการตัดขายจะพุ่งสูงขึ้นถึง 0.8 BTC หรือคิดเป็น 4 เท่าของปีแรก

            ความเสียหายที่แท้จริงในสภาวะนี้ ไม่ใช่มูลค่าทางบัญชีที่ลดลงชั่วคราว แต่อยู่ที่ "จำนวนหน่วยของสินทรัพย์ (Asset Units) ที่สูญเสียไปอย่างถาวร ณ ก้นเหวของราคา" เมื่อตลาดพลิกฟื้นกลับเป็นขาขึ้นในวัฏจักรถัดไป มูลค่าพอร์ตก็ไม่อาจฟื้นคืนสู่จุดสมดุลเดิมได้ เนื่องจากปริมาณเหรียญอันเป็นฐานทรัพย์หลักถูกทำลายไปแล้วระหว่างทาง พอร์ตการเกษียณในลักษณะนี้จึงมีแนวโน้มที่จะแห้งเหือดหมดเกลี้ยงก่อนอายุขัยเฉลี่ยอย่างรวดเร็ว

 

เสถียรภาพที่แตกต่างของอสังหาริมทรัพย์

            ในทางตรงกันข้าม อสังหาริมทรัพย์คุณภาพสูงมีโครงสร้างความมั่นคงที่เหนือกว่าอย่างเด่นชัด ด้วยคุณลักษณะเชิงประจักษ์สองประการ:

            ประการแรก ราคาประเมินของอสังหาริมทรัพย์มีความหนืดสูง (Price Stickiness) และเป็นสินทรัพย์ที่มีสภาพคล่องต่ำในเชิงระบบ (Illiquid Asset) มูลทรัพย์จึงไม่ได้ปรับเปลี่ยนเรียลไทม์เป็นรายวินาทีตามสภาวะอารมณ์และจิตวิทยาของมวลชนในตลาด ทำให้รอดพ้นจากสภาวะการตื่นตระหนกเทขาย (Panic Selling) ที่จะลดทอนมูลค่าสินทรัพย์ลงเหลือเพียงเศษเสี้ยวในข้ามคืน

            ประการที่สอง ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญที่สุดคือ กระแสเงินสดจากค่าเช่าแยกตัวเป็นอิสระจากความผันผวนของราคาตลาด (Decoupling of Yield and Asset Price) แม้ในยามวิกฤตเศรษฐกิจที่มูลค่าการซื้อขายเปลี่ยนมือของตัวอาคารอาจปรับลดลงตามกลไกตลาด 10-20% แต่ตราบใดที่กิจกรรมทางเศรษฐกิจของมนุษย์ยังต้องดำเนินไป คนยังต้องการที่อยู่อาศัย และธุรกิจยังต้องการหน้าร้าน รายได้จากค่าเช่ารายเดือนจะยังคงหลั่งไหลเข้ามาหล่อเลี้ยงผู้เกษียณอย่างสม่ำเสมอในระดับที่ใกล้เคียงเดิม

"สิ่งที่ชี้ขาดความมั่นคงที่ต่างกันคนละชั้น คือผู้เกษียณที่ถือครองอสังหาริมทรัพย์ไม่จำเป็นต้องเฉือนอิฐออกขายทีละก้อน หรือแบ่งขายพื้นที่อาคารเพื่อประทังชีพ ฐานทรัพย์หลัก (Asset Base) ในเชิงกายภาพยังคงอยู่ครบถ้วน 100% เสมอ ผ่านพ้นวิกฤตการณ์ทางเศรษฐกิจรอบแล้วรอบเล่าโดยไม่สูญเสียศักยภาพในการผลิตมูลค่า ในขณะที่ผู้เกษียณด้วยบิตคอยน์ต้องยอมสยบต่อความผันผวน และกลืนกินตัวเองลงไปเรื่อย ๆ ในทุกวันที่มีชีวิตอยู่"

         โครงสร้างหนี้สิน: Positive Carry (เงินคนอื่น) เทียบกับ Negative Carry (ลุ้นราคาขึ้น) เพื่อแก้ปัญหาเรื่องการขายกิน บางคนที่คิดอยากจะเกษียณด้วยบิตคอยน์มักบอกว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องขาย แต่ใช้วิธียืมเงินโดยใช้บิตคอยน์ ค้ำประกันออกมาใช้ชีวิต” แนวคิดนี้ตั้งอยู่บนความเสี่ยงสูงสุดข้อเดียวคือ “ราคาบิตคอยน์ ต้องเพิ่มขึ้นในอัตราที่เร็วกว่าดอกเบี้ยทบต้นตลอดไป” ซึ่งในทางวิศวกรรมการเงินถือเป็นเรื่องอันตราย แตกต่างจากการอสังหาริมทรัพย์เชิงพาณิชย์อย่างสิ้นเชิง โดยมีเส้นแบ่งสำคัญอยู่ที่ "ใครเป็นคนจ่ายดอกเบี้ยและเงินต้นคืนให้"

 

อสังหาริมทรัพย์คุณภาพสูง กับสภาวะ Positive Carry

            เมื่อเรานำอสังหาริมทรัพย์ที่มีผู้เช่าจริงไปค้ำประกันเงินกู้จากสถาบันการเงินเพื่อดึงเงินสดออกมาใช้ โครงสร้างนี้เรียกว่า Positive Carry เนื่องจากหนี้สินและดอกเบี้ยทั้งหมดที่เกิดขึ้นกับธนาคาร จะถูกชำระคืนด้วยกระแสเงินสดที่มาจาก "ค่าเช่าของผู้เช่า" ในทุก ๆ สิ้นเดือน ผู้เกษียณได้เงินสดมาใช้ชีวิตโดยมีกลไกทางเศรษฐกิจ (เงินของผู้เช่า) ทำหน้าที่ล้างหนี้และดอกเบี้ยแทน โดยที่ ฐานทรัพย์หลัก (โฉนดที่ดินและอาคาร) ไม่ถูกกระทบเลยแม้แต่น้อย

 

บิตคอยน์กับสภาวะ Negative Carry

            ในทางตรงกันข้าม การกู้เงินโดยใช้บิตคอยน์ ค้ำประกันคือ Negative Carry เนื่องจากตัวบิตคอยน์ มีผลผลิตเป็นศูนย์ ไม่สามารถสร้างกระแสเงินสดรายเดือนมาจ่ายดอกเบี้ยเงินกู้ได้ ยอดหนี้และดอกเบี้ยจะถูกทบเข้าไปในยอดหนี้เดิมและเติบโตขึ้นเรื่อย ๆ แบบทบต้น หากปีใดที่ราคานิ่งสนิทหรือลดลง หนี้ที่ทบต้นจะกัดกินสัดส่วนความเป็นเจ้าของในตัวเหรียญไปเรื่อย ๆ จนหมดสิ้น

 

• [อสังหาริมทรัพย์: Positive Carry] สินทรัพย์ (ตึกเช่า) ──> ผลิตกระแสเงินสด (ค่าเช่า) ──> ชำระหนี้และดอกเบี้ยธนาคาร ──> ฐานทรัพย์อยู่ครบ 100%

• [บิตคอยน์: Negative Carry] สินทรัพย์ (Bitcoin) ──> ผลิตกระแสเงินสด (0%) ──> ยอดหนี้เติบโตทบต้น ──> ฐานทรัพย์เสี่ยงโดนกัดกินจนหมด

 

โศกนาฏกรรมของสินทรัพย์ที่ไร้ค่าเช่า

            ถ้าหากบิตคอยน์คือทองคำดิจิทัล ประวัติศาสตร์ก็ได้แสดงถึงโศกนาฎกรรมให้เห็นมาก่อนหน้านี้แล้วเป็นร้อยปี  ในช่วงเวลาที่เปลวเพลิงแห่งสงครามและการปฏิวัติกวาดล้างทวีปยุโรป ขุนนางชาวรัสเซียและออสเตรีย-ฮังการีจำนวนมากต้องละทิ้งมาตุภูมิพร้อมกับสิ่งที่พวกเขาเชื่อว่าเป็น "ความมั่งคั่งอันเป็นสากลและเคลื่อนย้ายได้ง่ายที่สุด" บางตระกูลเย็บเพชรพลอยซ่อนไว้ในสาบเสื้อโค้ท บางตระกูลหลอมทองคำแท่งฝังไว้ใต้ดิน สินทรัพย์เหล่านั้นมีคุณลักษณะเพียบพร้อมในแบบที่กลุ่มผู้นิยมสินทรัพย์ดิจิทัลอย่างบิตคอยน์ถวิลหา: มันหายาก มีอุปทานจำกัด พกพาสะดวก มีมูลค่าร่วมเป็นสากล

            ทว่า ผลลัพธ์ในอีกไม่กี่ทศวรรษต่อมากลับน่าใจหาย ทายาทรุ่นลูกรุ่นหลานของ Count และ Baron ผู้เคยปกครองแว่นแคว้น กลับต้องกลายมาเป็นคนขับแท็กซี่ในกรุงปารีส หรือพนักงานเสิร์ฟในกรุงลอนดอน ปรากฏการณ์นี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะพวกเขาขาดสติปัญญาหรือเกียจคร้าน แต่เป็นเพราะ "ทองคำและเพชรพลอยไม่เคยทำงาน" มันเป็นสินทรัพย์ที่ไร้ผลิตผล (Non-Yielding Asset) ที่นอนนิ่งอยู่ในหีบสมบัติ แม้ทั้งทองและเพชรพลอยเหล่านี้จะมีราคาเพิ่มขึ้นทุกปี แต่ทุกปีที่ผ่านไปท่ามกลางค่าครองชีพที่เพิ่มขึ้น ค่ารักษาพยาบาล และค่าอาหาร พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องตัดเฉือนเนื้อสินทรัพย์ถาวรออกขายเพื่อประทังชีพ ฐานทุนถาวร (Principal Capital) จึงหดตัวลงทุกวันล้อไปกับอายุขัยของเจ้าของ และนี่คือสัจธรรมข้อเดียวกันกับที่บิตคอยน์กำลังจะมอบให้แก่ผู้เกษียณอายุในศตวรรษที่ 21

 

เส้นทางที่แตกต่างของอาณาจักรอสังหาริมทรัพย์

            ในยุคสมัยเดียวกัน เส้นทางของการกักเก็บความมั่งคั่งอีกรูปแบบหนึ่งกลับให้ผลลัพธ์ที่ตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง John Jacob Astor เริ่มต้นกว้านซื้อที่ดินทุกแปลงบนเกาะแมนแฮตตันเท่าที่จะหาทุนได้ แล้วสถาปนากลยุทธ์ที่เรียบง่ายแต่ทรงพลัง นั่นคือ "การถือครองกรรมสิทธิ์ถาวรและปล่อยเช่า" เขาใช้ระบบ Ground Lease ที่รักษาความเป็นเจ้าของในที่ดินไว้ตลอดกาล แต่เปิดโอกาสให้ทุนภายนอกเป็นผู้เสี่ยงขับเคลื่อนกิจกรรมทางเศรษฐกิจและสร้างอาคารบนที่ดินนั้น โดยมีหน้าที่ส่งมอบค่าเช่ากลับมาให้เขารายปี ก่อนที่ Astor จะสิ้นลมหายใจ คำประกาศที่สะท้อนวิสัยทัศน์ของเขาคือ “ความเสียใจเพียงสิ่งเดียวในชีวิต คือการไม่ได้ซื้อเกาะแมนแฮตตันไว้ทั้งหมด”

            เช่นเดียวกับตระกูล Grosvenor เจ้าของที่ดิน Mayfair และ Belgravia ในใจกลางกรุงลอนดอน ที่ถือครองอสังหาริมทรัพย์ผืนนี้มาตั้งแต่ศตวรรษที่ 17 ตลอดระยะเวลากว่า 300 ปีที่ผ่านมา พวกเขาไม่เคยขายที่ดินออกไปแม้แต่ตารางเมตรเดียว ทว่าปล่อยให้ "กิจกรรมทางเศรษฐกิจและการทำมาหากินของมนุษย์หลายล้านคน" ในลอนดอน ทำหน้าที่ผลิตกระแสเงินสดและจ่ายค่าเช่ากลับคืนสู่ตระกูลข้ามเจเนอเรชัน Hugh Grosvenor ทายาทรุ่นปัจจุบัน รับช่วงมรดกผืนนี้ในวัยเพียง 25 ปี และก้าวขึ้นเป็นหนึ่งในบุคคลที่ร่ำรวยที่สุดในสหราชอาณาจักรทันที โดยไม่จำเป็นต้องทำสิ่งใดมากไปกว่าการรักษาฐานทรัพย์ที่บรรพบุรุษส่งต่อมา

 

เส้นแบ่งระหว่าง "ราคาที่เพิ่มขึ้น" กับ "รายได้ที่หลั่งไหล"

            ความแตกต่างอันชี้ขาดระหว่างสองเส้นทางนี้ ไม่ใช่เรื่องของ "ความหายาก" (Scarcity) เพราะทั้งทองคำ เพชรพลอย และที่ดินใจกลางแมนแฮตตันต่างก็มีจำกัดเชิงปริมาณไม่ต่างกัน แต่จุดตัดที่แท้จริงคือ "สินทรัพย์นั้นสามารถเปลี่ยนกิจกรรมทางเศรษฐกิจของมนุษย์คนอื่นให้กลายเป็นผลผลิตกลับมาหล่อเลี้ยงเจ้าของ โดยไม่ต้องทำลายตัวมันเองได้หรือไม่"

            บิตคอยน์ ในฐานะสินทรัพย์ที่พยายามจำลองคุณสมบัติของทองคำ ย่อมสืบทอดข้อบกพร่องเชิงโครงสร้างแบบเดียวกันมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นั่นคือระบบไม่มีกลไกการสร้างกระแสเงินสดภายใน (Zero Native Yield) ผู้เกษียณอายุจึงยังคงต้องตกอยู่ภายใต้พันธนาการของการเฉือนเนื้อสินทรัพย์ออกขายเพื่อดำรงชีพไม่ต่างจากเพชรพลอยในอดีต

            ความพยายามในการผลักดันบิตคอยน์ให้เป็นฐานรากหลักของแผนการเกษียณอายุในปัจจุบัน จึงกำลังสร้างความเข้าใจผิดเชิงระบบครั้งใหญ่ เนื่องจากคนส่วนใหญ่ยังคงสับสนและแยกไม่ออกระหว่าง "สินทรัพย์ที่ราคาเติบโตขึ้น" (Capital-Gain Asset) กับ "สินทรัพย์ที่สร้างรายได้" (Cash-Flow Asset)

"ความไม่เดียงสาทางการเงินที่แยกไม่ออกระหว่าง 'ราคาที่เพิ่มขึ้น' กับ 'กระแสเงินสดในชีวิตจริง' นี่เอง คือเส้นแบ่งเชิงโครงสร้างที่เป็นเส้นตัดระหว่างตระกูลมหาเศรษฐีที่มั่งคั่งรุ่งเรืองข้ามศตวรรษ กับอดีตขุนนางที่ต้องนั่งละลายทองคำแท่งกินจนหมดสิ้นไปตั้งแต่รุ่นแรก"

 

ฐานทรัพย์ที่อยู่รอดร้อยปี เทียบกับ ฐานทรัพย์ที่ฝ่อตัว

            ความแตกต่างที่ชี้ขาดความเหนือกว่าของอสังหาริมทรัพย์คุณภาพสูงคือเรื่องของ “ฐานทรัพย์” (Asset Base) ที่ขยายขนาดได้เอง (Scale) เทียบกับพอร์ตบิตคอยน์ที่มีแต่จะหดตัวลง

 

หัวข้อการวิเคราะห์	อสังหาริมทรัพย์คุณภาพสูง (Cash-Flow Asset)	Bitcoin / ทองคำ / เพชรพลอย (Capital-Gain Asset)
ผลกระทบต่อฐานทรัพย์	ไม่ถูกหักลบ (ดึงเฉพาะกระแสเงินสด/ค่าเช่ามาใช้)	ถูกหักลบโดยตรง (ต้องเฉือนเนื้อสินทรัพย์ออกขาย)
พฤติกรรมของฐานทุน	ขยายขนาดโตตามเศรษฐกิจ และเงินเฟ้อ	ฝ่อตัวลงเรื่อย ๆ ตามอายุขัยและการใช้ชีวิตของเจ้าของ
การส่งต่อและต่อยอด	สูงมาก ใช้เครดิตจากตึกเดิมไปกู้ซื้อตึกใหม่ได้	ต่ำ ต้องลุ้นให้ราคาตลาดขึ้นเพื่อประทังชีวิตอย่างเดียว

            ในแบบจำลองของอสังหาริมทรัพย์ ไม่ว่าจะผ่านไปกี่สิบหรือกี่ร้อยปี ตัวทรัพย์สินหลักก็ยังคงอยู่ครบถ้วนและทำหน้าที่เลี้ยงเจ้าของได้ตลอดไป สำหรับนักลงทุนที่บริหารจัดการเก่ง ๆ พวกเขาจะสามารถใช้ประโยชน์จากฐานทรัพย์ที่แข็งแกร่งนี้ในการ ต่อยอดความมั่งคั่งไปได้เรื่อย ๆ อย่างไม่มีขีดจำกัด โดยการนำกระแสเงินสดส่วนเกินจากค่าเช่าเดิม หรือการใช้เครดิตของตัวตึกไปช้อนซื้ออสังหาริมทรัพย์ชิ้นใหม่ขยายอาณาจักรออกไป โดยแทบไม่ต้องขายอสังหาริมทรัพย์ชิ้นเดิมออกเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

            แต่สำหรับผู้ที่เลือกใช้บิตคอยน์ เป็นฐานหลักในการเกษียณ ยิ่งพวกเขาอายุยืนยาวเท่าใด ฐานทรัพย์หลักจะยิ่งถูกเฉือนออกมาขายกินมากเท่านั้น ปลายทางจึงไม่ใช่การส่งต่อมรดก แต่คือการลุ้นว่าสินทรัพย์จะหมดเกลี้ยงไปก่อนวันสิ้นลมหายใจหรือไม่

 

บทสรุป

            การเกษียณอายุที่แท้จริงและยั่งยืนข้ามรุ่น ต้องการสินทรัพย์ที่ทำหน้าที่เป็นแท่นผลิตกระแสเงินสดที่คาดการณ์ได้ ไม่ใช่ระบบที่ตั้งอยู่บนความหวังว่าจะมีคนมาซื้อต่อในราคาที่แพงกว่า (Greater Fool Theory)

อสังหาริมทรัพย์คุณภาพสูงที่มีผู้เช่าจริง คุ้มครองฐานทรัพย์หลักไม่ให้ถูกหักลบ และใช้ประโยชน์จากโครงสร้าง Positive Carry ในการเติบโตไปพร้อมกับระบบเศรษฐกิจ ในขณะที่ บิตคอยน์, ทองคำ หรือเพชรพลอย เป็นสินทรัพย์ที่บีบให้เจ้าของต้องทำลายฐานทุนของตัวเองลงไปเรื่อย ๆ ในทุกวันที่มีชีวิตอยู่

            “สินทรัพย์ที่แท้จริงสำหรับการเกษียณ ไม่ใช่สินทรัพย์ที่หวังว่าจะมีคนซื้อแพงขึ้นในอนาคต แต่คือสินทรัพย์ที่เลี้ยงเจ้าของได้ โดยไม่ต้องขายตัวมันเอง