บล็องช์ มอนนิเยร์ รักเหนืออิสรภาพในห้องมืด 25 ปี

หากใครคิดว่าตำนานรักแท้ที่ยิ่งใหญ่มีอยู่แค่ในนิยายโรมิโอกับจูเลียต วันนี้จะพาย้อนอดีตไปดู "เรื่องจริง" ในหน้าประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส คดีที่สั่นสะเทือนใจคนทั้งโลก เมื่อสตรีคนหนึ่งยอมแลกชีวิต และอิสรภาพของตัวเอง ถูกขังลืมอยู่ในห้องมืดนานถึง 25 ปี เพียงเพราะเธอเลือกที่จะ ซื่อสัตย์ต่อคนรัก

บล็องช์ มอนิเยร์ (Blanche Monnier) เป็นหญิงชนชั้นสูงชาวฝรั่งเศส เกิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1849 ในครอบครัวชนชั้นกลางระดับสูง (bourgeoisie) ที่อนุรักษนิยมและเป็นที่เคารพนับถือ เธอเป็นลูกสาวของ ชาร์ล และ หลุยส์ มอนิเยร์ ในเมืองปัวตีเย ซึ่งครอบครัวนี้มีเชื้อสายขุนนางเก่าแก่ เธอมีพี่ชายหนึ่งคนชื่อ มาร์แซล (Marcel) บล็องช์เป็นที่เลื่องลือในเรื่องความงดงามและมีชายหนุ่มมากหน้าหลายตามาขายขนมจีบเพื่อขอแต่งงาน ในปี ค.ศ. 1876 ขณะอายุ 27 ปี เธอปรารถนาที่จะแต่งงานกับทนายความ วิกตอร์ คาลแมย์ (Victor Calmeil) ที่มีอายุมากกว่า และไม่เป็นที่โปรดปรานของมารดา โดยหลุยส์แย้งว่าลูกสาวของเธอไม่สามารถแต่งงานกับ "ทนายความถังแตก" ได้ หลุยส์โกรธแค้นกับการขัดขืนของลูกสาว จึงจับเธอขังไว้ในห้องมืดขนาดเล็กใต้หลังคาบ้านอย่างโดดเดี่ยวเป็นเวลานานถึง 25 ปี ส่วนหลุยส์ และมาร์แซลยังคงดำเนินชีวิตประจำวันตามปกติ และแสร้งทำเป็นโศกเศร้ากับการหายตัวไปของบล็องช์ ส่วนชาร์ล-เอมีล (Charles-Émile) บิดาของเธอ ได้ถูกไล่ออกจากตำแหน่งคณบดีคณะอักษรศาสตร์ในเมืองปัวตีเยในช่วงวิกฤตการณ์ 16 พฤษภาคม ค.ศ. 1877 ไม่มีเพื่อนคนใดรู้ว่าบล็องช์อยู่ที่ไหน และทนายความที่เธอปรารถนาจะแต่งงานด้วยก็เสียชีวิตลงอย่างกะทันหันในปี ค.ศ. 1885

ภาพวาดชนชั้นสูง (Bourgeois) ปี 1889 โดย ฌอง เบโรด์ Jean Béraud

จนเมื่อวันที่ 23 พฤษภาคม ค.ศ. 1901 อัยการสูงสุดแห่งปารีส ได้รับจดหมายนิรนามฉบับหนึ่ง ซึ่งยังคงไม่ทราบตัวผู้เขียนจนถึงปัจจุบัน โดยเนื้อความในจดหมายได้เปิดเผยถึงการกักขังหน่วงเหนี่ยวโดยมิชอบนี้ ดังนั้นเวลาประมาณห้าโมงเย็นของวันเดียวกัน สารวัตรบูเชอตอน (Bucheton) จากสถานีตำรวจปัวตีเยได้เดินทางมาถึงบ้านพักของครอบครัวมอนิเยร์ โดยมีเจ้าหน้าที่ตำรวจร่วมเดินทางไปด้วย ด้วยคำสั่งจากนายโมแรลเลต์ (Morellet) อัยการปารีส เขาจึงขอเข้าตรวจค้นภายในบ้าน ลูกจ้างของครอบครัวมอนิเยร์ไม่สามารถปฏิเสธได้ จึงได้ไปปรึกษากับเจ้าของบ้านคือ มาดามหลุยส์ มอนิเยร์ ซึ่งในวัย 75 ปี มีรายงานว่าเธอนอนป่วยอยู่บนเตียง เจ้าหน้าที่จึงไปพบกับ มาร์แซล มอนิเยร์ บุตรชายของเธอ ซึ่งเป็นดุษฎีบัณฑิตทางกฎหมายวัย 53 ปีและอดีตข้าราชการ โดยเขาอาศัยอยู่ในบ้านพักที่อยู่ติดกัน พวกเขาไม่ให้ความร่วมมือใดๆ ในการเข้าตรวจค้น แต่ทางตำรวจก็ยืนกรานในการปฏิบัติหน้าที่ จนกระทั่งพวกเขาไปถึงประตูห้องใต้หลังคาที่ถูกใส่กลอนล็อกไว้ มีการล่ามโซ่ และใส่แม่กุญแจอย่างแน่นหนา เมื่อขอให้เปิดประตู ในตอนแรกคนในครอบครัวมีท่าทีขัดขืน จนเจ้าหน้าที่ตำรวจต้องตักเตือน และจะนำเรื่องนี้แจ้งต่อผู้พิพากษา ในที่สุด ประตูบานนั้นจึงยอมถูกปลดล็อกออก

เมืองปัวตีเย โดย Georg Braun และ Frans Hogenberg ปี 1572

เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจก้าวเข้าไปข้างใน พวกเขาต้องเผชิญกับกลิ่นที่รุนแรงและฉุนกึกจนแทบทนไม่ไหว พื้นที่แห่งนั้นตกอยู่ในความมืดมิดโดยสมบูรณ์ และที่มุมในสุดของห้องใต้หลังคา พวกเขาได้เห็นร่างที่ดูบอบบางและซูบผอมจนเหลือแต่กระดูก นอนอยู่บนฟูกที่ผุพัง ห้องพักอยู่ในสภาพทรุดโทรมอย่างรุนแรง เต็มไปด้วยเศษอาหารเก่า แมลง และสิ่งปฏิกูล เจ้าหน้าที่ได้พังโซ่ที่ล่ามบานเกล็ดออก และรื้อผ้าใบที่ปิดทับหน้าต่างไว้ออกไปเพื่อระบายอากาศ เมื่อแสงแดดสาดส่องเข้ามาในพื้นที่ ฝูงหนู และแมลงต่าง ๆ ก็พากันวิ่งหนีแตกกระเจิง 

โครงกระดูกมีชีวิตแห่งปัวติเยร์ ภาพวาดข่าว ปี 1901

ร่างที่อยู่ในห้องใต้หลังคามีอาการตื่นตระหนกและสับสนจากความสว่างที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เธอผงะหงายและพยายามยกมือขึ้นบังตัวเอง เธอมีเส้นผมที่ยาวรุงรังจนถึงข้อเท้า ส่วนเล็บมือก็หนาและยาวเฟื้อย เธอคือ บล็องช์ มอนิเยร์ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นหญิงสาวผู้มีหน้ามีตาและเป็นที่ยอมรับในสังคม บัดนี้มีอายุ 52 ปี และต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกกักขังยาวนานถึง 25 ปี ก่อนที่จะถูกค้นพบในที่สุด

ตำรวจกล่าวว่า บล็องช์ นอนเปลือยกายล่อนจ้อนอยู่บนฟูกฟางที่เน่าสกปรก รอบตัวเธอทั้งหมดมีคราบหนาที่ก่อตัวขึ้นจากอุจจาระ เศษเนื้อ ผัก ปลา และขนมปังเน่า... มีเปลือกหอยนางรม และมีแมลงไต่ตอมไปทั่วเตียงของมาดมัวแซล (คุณหนู) มอนิเยร์ อากาศภายในห้องนั้นไม่สามารถสูดหายใจเข้าไปได้เลย กลิ่นที่โชยออกมาจากห้องมันเหม็นสาบเหม็นหืนรุนแรงมาก จนทำให้พวกเราไม่สามารถทนอยู่ต่อเพื่อดำเนินการสืบสวนได้

สภาพของ บล็องช์ ตอนตำรวจบุกเข้าไปเจอในห้องวันที่ 23 พฤษภาคม 1901

บล็องช์  หลังจากได้รับการช่วยเหลือ ภาพโดย Caras y Caretas ปี 1901