สยองขวัญสิ้นเดือน! รีวิววินาที "เงินเดือนเข้า" สู่สภาวะ "เงินทอน" ภายใน 5 นาที

เอาจริงนะ... ผมว่าโมเมนต์ที่ตื่นเต้นที่สุดในชีวิตมนุษย์เงินเดือน ไม่ใช่ตอนลุ้นหวยงวดวันที่ 1 หรือ 16 หรอก แต่มันคือนาฬิกาแจ้งเตือนตอนเที่ยงคืนของ "วันเงินเดือนออก" ครับ คือแบบ... หัวใจมันพองโตเหมือนลูกโป่งสวรรค์ แววตาเป็นประกายระยิบระยับยิ่งกว่าเพชรในตู้เซฟ

ผมเชื่อว่าทุกคนเป็นเหมือนกัน คือก่อนเงินจะเข้า เราจะมี "ลิสต์ในจินตนาการ" ว่าเดือนนี้ฉันจะปรนเปรอตัวเองด้วยสเต็กเกรดพรีเมียม จะซื้อรองเท้าคู่ใหม่ จะเก็บเงินออมแบบเน้นๆ ให้โลกจารึก... ตัดภาพมาความเป็นจริงคือ พีคมากแม่!

นาทีที่ 1: วิญญาณเศรษฐีเข้าสิง

ทันทีที่เสียงแจ้งเตือน App ธนาคารเด้งขึ้นมา ตึ๊ง! ผมรีบเปิดดูด้วยความไวแสง เห็นเลขยอดเงินโอนเข้าแล้วยิ้มกริ่ม ความรู้สึกเหมือนตัวเองเป็น "อีลอน มัสก์" สาขาเมืองไทย

ผม: "เค้า... เย็นนี้ไปกินโอมากาเสะกันไหม? เงินเดือนเค้าออกแล้ว จัดเต็มไปเลย!"

แฟน: "อ๋อ... ดีเลยจ้ะ แต่ก่อนจะไปกิน เธอจำค่าคอนโดที่ค้างจ่ายแม่เธอไว้ได้ไหม? แล้วก็ค่าไฟเดือนที่แล้วที่โดนใบเตือนด้วยนะ"

ประโยคนี้ประโยคเดียว... เหมือนมีใครมาเจาะลูกโป่งสวรรค์ในใจผมให้ฟีบลงทันที

นาทีที่ 3: มหกรรม "ตัดจ่าย" สายฟ้าแลบ

พอเริ่มตั้งสติได้ ผมก็เริ่มเข้าสู่โหมด "นิ้วพิฆาต" ครับ เปิดแอปจ่ายค่านู่นค่านี่แบบรัวๆ

• ค่าบัตรเครดิตใบที่ 1 (ที่เอาไปรูดซื้อหม้อทอดไร้น้ำมันมาทำกินครั้งเดียว)... โอน!

• ค่าเน็ตบ้าน (ที่แทบไม่ได้ใช้เพราะอยู่แต่ที่ทำงาน)... โอน!

• ค่าประกันชีวิต (ที่เอาไว้ดูแลตัวเองตอนแก่ แต่ตอนนี้จะตายเพราะไม่มีกิน)... โอน!

คือแบบ... พีคตรงที่ตอนกดยืนยันการโอนแต่ละครั้ง ยอดเงินในบัญชีมันไหลลดลงเร็วกว่าน้ำท่วมกรุงเทพฯ อีกนะ ขำไม่ไหวแล้วจริงๆ

นาทีที่ 5: เหตุการณ์พีคที่ทำให้เข่าทรุด

หลังจากจัดระบบระเบียบหนี้สินเสร็จ ผมกะว่ายอดที่เหลือคงพอได้กินบุฟเฟต์สักมื้อให้ชื่นใจ แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นแจ้งเตือนอันสุดท้ายที่ลืมไปสนิท...

"แจ้งเตือน: ยอดชำระหนี้ กยศ. งวดรายปี"

วินาทีนั้นคือแบบ... หน้ามืดเลยครับ! ผมต้องกดโอนยอดสุดท้ายที่กะจะเอาไว้เป็นค่าสเต็กออกไป และในที่สุด ยอดเงินคงเหลือในบัญชีก็เด้งโชว์ตัวเลขที่ทำเอาผมต้องขยี้ตาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ผม: "เธอ... โอมากาเสะเปลี่ยนเป็นโอ่งมังกรหน้าปากซอยแทนได้ไหม? เหลือยอดอยู่ 250 บาท"

แฟน: "250 บาท? นี่เพิ่งผ่านไป 5 นาทีเองนะ! เธอเอาไปทำอะไรหมด?!"

ผม: "เอาจริงนะ... ผมไม่ได้เอาไปทำอะไรเลย ผมแค่เป็น 'ทางผ่าน' ให้เงินเขาเดินทางไปหาเจ้าของที่แท้จริงเฉยๆ!"

บทสรุปของคนสู้ชีวิต (แต่เงินสู้กลับ)

เอาเป็นว่า... 5 นาทีแห่งความร่ำรวยมันช่างสั้นนักครับ จากเศรษฐีพันล้าน กลายเป็นคนพเนจรหาซื้อไข่ต้มในเซเว่นภายในชั่วพริบตา เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ คนไหนที่เป็น "ทางผ่านของเงิน" เหมือนผมก็ไม่ต้องเสียใจไปนะครับ อย่างน้อยเราก็มีหน้าที่สำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจของบรรดาเจ้าหนี้ให้เดินหน้าต่อไป!

ข้อคิดคลายเครียด: เงินเดือนก็เหมือน "ความรัก" ครับ... เข้ามาทำให้ใจฟูแป๊บเดียว แล้วก็จากไปทิ้งไว้เพียงความทรงจำ (และใบเสร็จ) ให้เราดูต่างหน้า