โศกนาฏกรรมเรือหลวงสุโขทัย: วันที่ท้องทะเลกลืนกล้าหาญ

1. บทนำ: ทะเลที่ไม่อาจคาดเดา

ในค่ำคืนหนึ่งของเดือนธันวาคม ปี 2565 กลางทะเลอ่าวไทยซึ่งเคยเงียบสงบ กลับกลายเป็นสนามแห่งความโกลาหล เสียงลมคำราม คลื่นถาโถมสูงเกือบ 4 เมตร ฝนซัดกระหน่ำไม่ขาดสาย เรือรบหลวงของไทยลำหนึ่ง—เรือหลวงสุโขทัย—ต้องเผชิญกับบททดสอบครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติการปฏิบัติหน้าที่ของมัน

 

เรือหลวงสุโขทัย: ภูมิใจของราชนาวี

เรือหลวงสุโขทัย (HTMS Sukhothai) เป็นเรือรบประเภทคอร์เวตชั้นเรือปราบเรือดำน้ำ (Ratanakosin-class corvette) ที่เข้าประจำการตั้งแต่ปี พ.ศ. 2530 สร้างขึ้นในประเทศสหรัฐอเมริกา และถูกส่งมอบให้ราชนาวีไทย เพื่อใช้ในภารกิจลาดตระเวนและคุ้มครองน่านน้ำไทย เป็นเรือที่มีบทบาททั้งทางยุทธการและภารกิจช่วยเหลือผู้ประสบภัยทางทะเลมาหลายสิบปี

ภารกิจสุดท้าย

วันที่ 18 ธันวาคม พ.ศ. 2565 เรือหลวงสุโขทัยได้รับคำสั่งให้เดินทางจากสัตหีบไปยังจังหวัดสงขลา เพื่อร่วมในกิจกรรมเฉลิมพระเกียรติ โดยมีเจ้าหน้าที่ประจำเรือรวม 105 นาย

การเดินทางในช่วงฤดูมรสุมถือเป็นเรื่องปกติของกองทัพเรือ แต่ในคืนนั้น… ทุกอย่างเริ่มผิดปกติตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ

จุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรม

เวลาประมาณ 19.00 น. เรือเริ่มเจอกับลมแรงและคลื่นสูง น้ำทะเลสาดขึ้นมาบนดาดฟ้าและเข้ามายังห้องเครื่องยนต์ด้านล่าง ทำให้ระบบไฟฟ้าของเรือเริ่มขัดข้อง เครื่องสูบน้ำดับ ทำให้ไม่สามารถระบายน้ำออกได้

น้ำทะเลไหลเข้าอย่างรวดเร็ว ทำให้เรือเอียงข้างมากขึ้นทุกที ลมแรงและคลื่นยังคงกระหน่ำ ไม่ให้โอกาสใด ๆ ในการแก้ไขสถานการณ์

 

ความพยายามช่วยเหลือ

เมื่อมีสัญญาณขอความช่วยเหลือ เรือหลวงอีกหลายลำ และเฮลิคอปเตอร์ของกองทัพเรือถูกส่งออกไปในทันที ทั้งจากฐานทัพสัตหีบและสงขลา แต่คลื่นลมรุนแรงมากจนทำให้ไม่สามารถเข้าใกล้ตัวเรือได้

ลูกเรือบนเรือหลวงสุโขทัยต้องพยายามเอาชีวิตรอดด้วยตนเอง บางคนใส่ชูชีพ กระโดดลงทะเล บางคนเกาะแพยางท่ามกลางความมืด ทะเลที่ปั่นป่วน และอุณหภูมิน้ำที่เย็นยะเยือก

เรือเอียง… และจมลง

เวลาประมาณ 23.30 น. เรือหลวงสุโขทัยเอียงประมาณ 60 องศา ก่อนจะพลิกคว่ำและจมลงอย่างช้า ๆ บริเวณอ่าวไทย ห่างจากชายฝั่งปราณบุรีราว 20 ไมล์ทะเล (ประมาณ 32 กิโลเมตร)

เหตุการณ์เกิดขึ้นเร็วมาก จนหลายคนไม่สามารถหนีออกจากภายในเรือได้ทัน

การค้นหาและกู้ภัย

ทันทีที่สภาพอากาศดีขึ้น หน่วยกู้ภัยทางเรือ เรือดำน้ำ โดรนใต้น้ำ และอากาศยานถูกนำมาใช้ในการค้นหาผู้รอดชีวิตและกู้ศพผู้สูญหาย ปฏิบัติการดำเนินต่อเนื่องหลายวัน ท่ามกลางความหวังของครอบครัว และประชาชนไทยที่ติดตามข่าวด้วยใจจดจ่อ

 ยอดผู้เสียชีวิต

ในท้ายที่สุด มีผู้รอดชีวิตจำนวน 76 นาย

พบร่างผู้เสียชีวิต 24 นาย

และสูญหายอีก 5 นาย (ณ เวลานั้น)

ทุกนายเป็นทหารของกองทัพเรือไทย พวกเขาเสียชีวิตในหน้าที่เพื่อชาติ ด้วยความกล้าหาญและเสียสละอย่างยิ่ง

 

เสียงจากครอบครัว

“ลูกชายหนูโทรมาบอกว่า ‘แม่ไม่ต้องห่วง ผมสู้ไหว’… แต่นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่ได้ยิน”

เสียงของแม่คนหนึ่งที่สูญเสียลูกชาย ยังดังก้องในใจของผู้คนทั่วประเทศ

หลายครอบครัวยังไม่ทันได้ร่ำลา คนรักยังรอข้อความสุดท้ายที่ไม่มีวันมาถึง ความเศร้าโศกปกคลุมทั่วทั้งสังคมไทย

 

คำถามที่ยังค้างคา

หลังโศกนาฏกรรม ประเด็นที่สังคมตั้งคำถามคือ

• ทำไมเรือถึงออกเดินทางในสภาพอากาศเลวร้าย?
• ทำไมระบบช่วยชีวิตบนเรือถึงไม่เพียงพอ?
• ทำไมเรือรบถึงไม่มีการออกแบบให้ทนคลื่นระดับนี้?
• ใครควรรับผิดชอบ?

แม้ผู้บัญชาการกองทัพเรือจะออกมาแถลงรับผิดชอบ แต่คำตอบหลายอย่างยังไม่ชัดเจน

เกียรติยศที่ไม่มีวันจาง

ราชนาวีไทยได้จัดพิธีไว้อาลัยอย่างสมเกียรติให้แก่ผู้เสียชีวิตทุกนาย มีการมอบเหรียญกล้าหาญและเลื่อนยศหลังความตายให้ เพื่อเป็นเกียรติแก่ชีวิตที่อุทิศเพื่อชาติ

ชื่อของพวกเขาถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์…

ชื่อของเรือหลวงสุโขทัยจะไม่ถูกลืม

การกู้ซากเรือ

ในเดือนกุมภาพันธ์ 2566 ได้เริ่มปฏิบัติการกู้ซากเรือหลวงสุโขทัยจากก้นทะเล เพื่อหาสาเหตุของการจมอย่างละเอียด และนำกลับมาเป็นอนุสรณ์เตือนใจให้กับคนรุ่นหลังว่า… ทะเลนั้นไม่เคยปรานี และความประมาทเพียงนิดเดียวอาจแลกมาด้วยชีวิตนับสิบ

 บทเรียนจากทะเล

เรือหลวงสุโขทัยคือเครื่องเตือนใจว่าแม้เทคโนโลยีจะก้าวไกลแค่ไหน… ธรรมชาติยังคงเป็นสิ่งที่ควรเคารพ

การตัดสินใจในช่วงเวลาคับขันอาจเปลี่ยนชะตากรรมของชีวิตนับร้อย และการเตรียมความพร้อมคือหนทางเดียวที่ลดการสูญเสีย