ศิลปะในความละเอียดในการจัดเรียงของ (ตลาดสดอินเดีย)

หากต้องการดูในวิถีชีวิตการเป็นอยู่ ให้เดินลงไปส่องดูที่ตลาด

 หลังจากได้จอดรถมองไม่พลาด นี่คือตลาดเก่าแก่ของกุสินารา

      ตลาดที่ยังคงอยู่ตั่งแต่สมัยพุทธกาล ตลาดนี้มีเรื่องราวในประวัติพระพุทธเจ้าในหลายตอน ลงจากรถเดินเข้าไปประมาณสามร้อยถึงห้าร้อยเมตร ตรงนี้รถเยอะมาก แต่ว่าเงียบไม่เหมือนตลาด แต่คืออยู่ด้านใน บริเวณนี้ค่อนข้างที่จะสะอาดหน่อยไม่ต้องระวังระเบิด เราจะเดินทางไม่ว่าจะซื้อตั่วเครื่องบิน จองตั๋วรถข้ามจังหวัดทำอะไรมาที่นี่ได้ทั้งหมด แต่ต้องใช้เวลาในการเดินเลือกหน่อย

    ตอนแรกที่ลงจากรถบอกว่าถึงตลาดแล้ว เราเดินลงมาพยายามหา ทำไมเงียบมีแต่บาบู  ตอนนี้ในเวลาประมาณ จะสิบนาฬิกาไปในเวลาสายๆ คนจะกำลังคึกคัก   ระยะทางในการเดินระยะทางเหมือนตลาดนัดเราหรือจะเป็นตลาดสด สองข้างทางเต็มไปด้วยของขายที่กำลังเตรียมและต่างคนก็ทำในส่วนหน้าที่ของตน พ่อค้าจะไม่ค่อยมีหญิงส่วนมากชาย มีหญิงเดินเลือกของบ้างแต่ว่าจะเป็นมาในวัยรุ่น 

   เวลาที่ผู้หญิงจะออกมาตลาดนั้น การแต่งกายจะถูกห่มด้วยผ้าสาหรี่ มิดชิดแทบจะปิดหน้า จะไม่ค่อยมาจะอยู่ที่บ้าน หากว่าจะทำอาหารชายจะเป็นคนซื้อ 

    มาดูร้านข้าว ข้าวที่นี่จะเป็นข้าวสาลี ไม่เหมือนเม็ดข้าวเหมือนแป้ง แต่เม็ดเหมือนถั่ว  เลือกได้ตามราคาที่เราสนใจ ชั่งกิโลขาย สีสันนั้นจะมีตั้งแต่สีเนื้อไปจนถึงขาวไ่ม่มีในส่วนของเม็ดหญ้าไหมผสมอยู่ จับได้นุ่มเบาสบายมือ การวางเรียงนั้นใส่กระสอบแล้วเปิดเลย ฝนมาก็ยกเข้าด้านใน แต่หน้านี้ฝนไม่มี ตกเป็นเวลาบาบูว่า 

   ผลไม้เรียงกันอย่างสวยงาม เลือกไม่ได้นะหากว่าเรานั้นจะซื้อ หยิบหนึ่งลูกนี้กลิ้งไล่กันลงมาเลย ชอบมากคือการวางผลไม้แต่ละชนิดจะวางไม่เหมือนกัน องุ่นนี่แทบจะเรียงเม็ด   แอปเปิ้ลนี่เรียงสูงมากจนแทบจะถึงหลังคา แอปเปิ้ลที่นี่อร่อย กรอบ ส่วนส้มนั้นเปลือกจะหนาหน่อย ต้องราคาสูงจะอร่อย แต่ว่าไม่ให้ชิมนะ  ชอบการเรียงของผลไม้นี่ชายเรียงนะ เวลาเก็บเขาจะใช้ผ้าปิดเลย ไม่เก็บใส่ตะกร้าหรืออะไรทั้งนั้น  ไม่มีการรดน้ำด้วย สดคือสดไม่สดก็เหี่ยวแต่ไม่มีนะ

   ขนาดตรงนี้ยังเรียง   ที่เรียงกันนี้คือการขายอาหาร วางอยู่บนข้าวสาร น่าจะหุงใส่หม้อให้ซื้อแบบข้าวสุก  เปิดดูเหมือนข้าวที่ต้มใส่กับนมหรืออะไรสักอย่างเละ โจ๊กไหมก็ไม่ใช่ แต่ว่าไม่กล้าลอง แต่ชอบวิธีการเรียกร้องให้เราสนใจ เรียงเหมือนการขายบาตรพระเลย 

    ร้านนี้คือร้านขายผ้า ที่หากว่าเราเดินในไทยคือเลือกซื้อผ้ามีทั้งมือสองมีอหนึ่ง แต่ว่าเรานั้นจะต้องคุยเขาให้ได้ว่าอยากได้แบบไหน แล้วเขาจะเดินไปหยิบให้ เรียงกันเป็นระเบียบสูงมาก ยืนหน้าร้านแล้วสั่งเลย พร้อมหาให้ หากว่าจะให้ลองน่าจะไม่กล้า ยืนลองในร้านเลย การจัดของที่นี่คือชายจัดแสดงว่าผู้ชายนั้นละเอียดกว่าหญิง ไม่ว่าจะเป็นการทำอาหาร การทนกับความร้อนที่ใช้มือน้ันจุ่มลงไปในกระทะร้อนที่น้ำมันเดือดแล้วไม่มีทีท่าว่าร้อนอะไรเลย มือก็ไม่พองด้วย 

   บริเวณการทำอาหารเหมือนการชมการเล่มมายากลมาก เพราะว่าไม่ว่าจะเป็นลีลาและความรวดเร็วในการทำนั้นยืนดูคือเพลินมาก  การมาเที่ยวตลาดเดินดูชีวิตไม่ได้อะไรกลับไปเลย มัวแต่คิดหน้าคิดหลัง เดินไปเท่าไหร่ก็ไม่ถึงที่หมายยาวมาก น่าจะกิโลกว่า แต่ว่าขณะที่เดินนั้นไม่มีการเรียกลูกค้าเหมือนที่บ้านเรานะ  อยากซื้อก็ซื้อไม่อยากซื้อก็เดินดูไป  เวลาที่เรายืนดูเขาทำอาหารเขาก็ทำไปไม่ได้สนใจเรา จะเอาก็หยิบแล้วก็จ่ายเงิน เหมือนรู้กันว่าราคาเท่าไหร่ 

    สนุกไปอีกแบบการเดินตลาดสดในอินเดีย