จากไดโนเสาร์สู่ยุคเรา เมื่อโลกเข้าสู่การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่

โลกเคยเผชิญการสูญพันธุ์ครั้งใหญ่มาแล้ว 5 ครั้ง แต่ละครั้งคร่าชีวิตสิ่งมีชีวิตจำนวนมาก การสูญพันธุ์ตามธรรมชาติเรียกว่า Background Extinction แต่การสูญพันธุ์ครั้งใหญ่ (Mass Extinction) คือการหายไปของหลายสปีชีส์พร้อมกัน ซึ่งนักวิทยาศาสตร์ศึกษาจากชั้นหิน

การสูญพันธุ์ครั้งที่ 1 (ออร์โดวิเชียน-ไซลูเรียน) เกิดจากการเปลี่ยนแปลงระดับน้ำทะเลและการดูดซับคาร์บอนไดออกไซด์ ทำให้เกิดยุคน้ำแข็ง สิ่งมีชีวิตสูญพันธุ์ 85%

การสูญพันธุ์ครั้งที่ 2 (ปลายดีโวเนียน) กินเวลานาน สาเหตุอาจจากพืชเติบโตเร็วเกินไป แร่ธาตุลงน้ำมาก สาหร่ายบาน ใช้ออกซิเจน หรืออุกกาบาตชน สิ่งมีชีวิตหายไป 70-80%

การสูญพันธุ์ครั้งที่ 3 (เพอร์เมียน-ไทรแอสซิก) รุนแรงที่สุด ("The Great Dying") ภูเขาไฟระเบิด ปล่อยก๊าซเรือนกระจก โลกร้อน สิ่งมีชีวิตสูญพันธุ์ 96%

การสูญพันธุ์ครั้งที่ 4 (ไทรแอสซิก-จูแรสสิก) เกิดเร็ว สาเหตุอาจจากทวีปแยก ภูมิอากาศเปลี่ยน อุกกาบาตชน หรือภูเขาไฟระเบิด สิ่งมีชีวิตหายไป 50%

การสูญพันธุ์ครั้งที่ 5 (ครีเทเชียส-พาลีโอจีน) ไดโนเสาร์สูญพันธุ์จากดาวเคราะห์น้อยชนโลก เกิดสึนามิ ไฟป่า ฝุ่นปกคลุม สิ่งมีชีวิตหายไป 75% แต่เปิดทางให้สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม

นักวิทยาศาสตร์เชื่อว่าโลกกำลังเข้าสู่การสูญพันธุ์ครั้งที่ 6 จากภาวะโลกร้อน ทำลายถิ่นที่อยู่ มลพิษ แม้จะไม่รวดเร็ว แต่ผลกระทบเริ่มปรากฏ การศึกษาการสูญพันธุ์ในอดีตอาจช่วยให้มนุษย์รับมือกับวิกฤตครั้งใหม่นี้ได้