เงาสะท้อนของมาลัย

เงาสะท้อนของมาลัย

โดย #อักษราลัย

มาลัยกวาดถูพื้นระเบียงหน้าบ้านหลังงาม หยดเหงื่อเล็ก ๆ ไหลลงมาตามขมับ แดดยามสายส่องกระทบพื้นหินอ่อนจนแสบตา เธอหยุดมือเมื่อได้ยินเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอด เป็นคุณนุชที่กลับมาจากกองถ่าย ดาราสาวเดินผ่านเธอไปพร้อมกับส่งยิ้มบาง ๆ มาให้ มาลัยรีบก้มหน้างุด แต่สายตาของเธอแอบมองตามแผ่นหลังระหง จมูกโด่งเป็นสันที่เข้ากับใบหน้ารูปไข่อย่างลงตัว

"พี่มาลัย ช่วยเอาชุดพวกนี้ไปซักให้หน่อย แล้วก็รีดชุดที่จะใส่งานวันพรุ่งนี้ด้วยนะ" นุชวางถุงเสื้อผ้าไว้บนโต๊ะในห้องครัว กลิ่นน้ำหอมหรูลอยตามมา

มาลัยพยักหน้ารับ มือเรียวที่หยาบกร้านคว้าถุงเสื้อผ้า เธอแอบสูดกลิ่นน้ำหอมนั้นเข้าปอด พลางนึกถึงภาพตัวเองในกระจกที่เห็นทุกเช้า ใบหน้ากลมป้อม จมูกแบนราบเหมือนถูกทุบ ไม่ต่างจากแม่ค้าในตลาดที่เธอไปซื้อของทุกวัน

"วันนี้ฉันมีแขกมา เธอช่วยทำความสะอาดห้องรับแขกให้เรียบร้อยด้วยนะ แล้วก็ชงชาใบหม่อนที่ฉันซื้อมาใหม่" คุณนุชสั่ง ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไป เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นดังกริ๊ก ๆ

มาลัยทำงานบ้านคุณนุชมาสามปีแล้ว เธอเห็นดาราสาวคนนี้เปลี่ยนแปลงตัวเองมาตลอด ทั้งผิวที่ขาวขึ้น รูปหน้าที่เรียวลง และจมูกที่โด่งขึ้นกว่าเดิม ทุกครั้งที่มีแขกมา พวกเขามักจะชมว่าคุณนุชสวยขึ้น และทุกครั้งคุณนุชจะยิ้มกว้างพร้อมกับบอกชื่อคลินิกศัลยกรรมที่ไป

"คุณหมอเก่งมากเลยค่ะ ดูเป็นธรรมชาติมาก ไม่เหมือนที่อื่นที่ทำออกมาแล้วดูแข็งๆ"

มาลัยได้ยินบทสนทนาพวกนั้นลอดออกมาจากห้องรับแขก ขณะที่เธอยืนถือถาดน้ำชาอยู่หน้าประตู รอจังหวะที่จะเข้าไปเสิร์ฟ เธอแอบมองเงาสะท้อนของตัวเองในถาดสแตนเลส ภาพที่เห็นยิ่งทำให้รู้สึกว่าตัวเองช่างต่ำต้อย

ทุกเย็นหลังเลิกงาน มาลัยจะแวะร้านโชห่วยเล็ก ๆ ใกล้บ้าน ซื้อนิตยสารแฟชั่นมาอ่าน เธอชอบดูภาพถ่ายของนางแบบ ดารา เซเลบริตี้ ที่ดูสวยไร้ที่ติ บางครั้งเธอก็แอบเอานิ้วปิดจมูกตัวเองในกระจก แล้วจินตนาการว่าถ้ามีจมูกโด่งสวยแบบนั้นบ้าง...

เงินเดือนของเธอถูกแบ่งเป็นสามส่วน ส่วนแรกส่งให้แม่ที่ต่างจังหวัด ส่วนที่สองใช้จ่ายประจำวัน ส่วนที่สามหยอดกระปุกออมสินสีชมพูที่ซ่อนไว้ใต้เตียง กระปุกที่มีสติกเกอร์รูปจมูกสวย ๆ ติดอยู่

"พี่จะลาออกแล้วเหรอ?" คุณนุชถามด้วยความแปลกใจ วันที่มาลัยแจ้งว่าขอลาออก

มาลัยพยักหน้า สองมือกำชายเสื้อแน่น "มาลัยอยากไปทำอย่างอื่นค่ะ"

"แล้วจะไปทำอะไร?"

"ว่าจะไปขายของในตลาดค่ะ มีพี่สาวชวน" เธอตอบ พยายามไม่สบตาคุณนุช

คุณนุชพยักหน้าเข้าใจ "โชคดีนะ"

มาลัยพนมมือไหว้คุณนุช น้ำตาคลอ ไม่แน่ใจว่าร้องไห้เพราะอาลัย หรือเพราะดีใจที่จะได้เริ่มต้นใหม่กันแน่

***

"อร่อยจังเลยพี่มาลัย ผัดกะเพราพี่นี่อร่อยที่สุดในตลาดเลย" ลูกค้าประจำชมขณะตักข้าวผัดกะเพราเข้าปาก

มาลัยยิ้มกว้าง "ขอบคุณค่า น้อง"

สองปีที่ผ่านมา เธอค้นพบว่าตัวเองมีพรสวรรค์ในการทำอาหาร ร้านข้าวตามสั่งเล็ก ๆ ของเธอมีลูกค้าประจำไม่ขาดสาย โดยเฉพาะเมนูผัดกะเพราที่เธอใส่ใจปรุงทุกจาน

"วันนี้ขายดีไหมพี่?" แม่ค้าขายผักแผงข้าง ๆ ถามขณะที่มาลัยกำลังเก็บร้าน

"ดีค่า วันนี้ขายหมดเกลี้ยงเลย"

"ดีจัง เห็นพี่ขยันแบบนี้แล้วชื่นใจ" แม่ค้าผักยิ้มให้ "เดี๋ยวแถมผักสด ๆ ให้กลับบ้านด้วย"

มาลัยรู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้คุยกับเพื่อนแม่ค้า พวกเขาเหมือนครอบครัวที่คอยช่วยเหลือเกื้อกูลกัน แม้บางครั้งจะมีปากเสียงกันบ้าง แต่ก็เป็นเรื่องธรรมดาของคนที่อยู่ร่วมกัน

ทุกครั้งที่เธอนับเงินในกระปุกออมสิน ภาพของคุณนุชก็ผุดขึ้นมาในหัว เธออยากสวยแบบนั้นบ้าง อยากมีจมูกโด่งที่ทำให้ใบหน้าดูมีเสน่ห์ อยากเปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นคนใหม่

วันที่เงินในกระปุกครบตามที่ตั้งใจ เธอโทรนัดคลินิกศัลยกรรมที่คุณนุชเคยไป

"คุณชื่ออะไรครับ? จะได้ลงในใบนัด" เสียงพนักงานต้อนรับถาม

เธอลังเลเล็กน้อย ก่อนตอบเบา ๆ "ดุจดาวค่ะ"

***

"เป็นไงบ้างครับคุณดุจดาว พอใจไหม?" หมอสมชายถาม หลังการผ่าตัดผ่านไปสองอาทิตย์

ดุจดาวส่องกระจกในห้องตรวจ จมูกใหม่ของเธอโด่งเป็นสันคม เหมือนที่เธอเคยฝันไว้ แต่มันกลับดูแปลกปลอมบนใบหน้ากลมป้อมของเธอ เธอลูบจมูกเบา ๆ รอยแผลยังแดงอยู่

"สวยมากเลยค่ะ" เธอตอบ แม้ในใจจะรู้สึกแปลก ๆ

ระหว่างทางกลับ เธอแวะซื้อของที่ตลาดเพื่อเตรียมขายพรุ่งนี้ แม่ค้าข้าง ๆ เห็นเธอก็ทักทายเหมือนเคย แต่ครั้งนี้เหมือนสายตาของพวกเขามองมาที่จมูกของเธอ

"ทำไมถึงทำล่ะ?" แม่ค้าขายผักถามตรง ๆ "หน้าเดิมก็ดูดีแล้ว ดูเป็นตัวของตัวเอง"

ดุจดาวได้แต่ยิ้มแหย เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตัวตลก

"พี่มาลัย... เอ่อ... พี่ดุจดาว" ลูกค้าประจำทักทายอย่างเก้ ๆ กัง ๆ "ข้าวผัดกะเพราเหมือนเดิมนะครับ"

เธอพยักหน้า รู้สึกเจ็บแปลบที่จมูกเล็กน้อย

"วันนี้รสชาติต่างไปนะ" ลูกค้าบ่น "ไม่อร่อยเหมือนเดิม"

ดุจดาวกลืนน้ำลายลงคอ เธอปรุงอาหารด้วยสูตรเดิม เครื่องปรุงเดิม แต่ทำไมทุกอย่างถึงได้เปลี่ยนไป

คืนนั้น เธอนั่งอยู่หน้ากระจกนาน จมูกใหม่ที่โด่งเป็นสันดูขัดแย้งกับทุกอย่างบนใบหน้าเธอ ไม่ว่าจะเป็นตาคู่กลมโต แก้มป้อม ๆ หรือริมฝีปากอวบอิ่ม เธอพยายามยิ้ม แต่รอยยิ้มในกระจกกลับดูฝืดเฝื่อน ไม่เหมือนรอยยิ้มของมาลัยคนเก่า

เธอนึกถึงรอยยิ้มของลูกค้าประจำที่มาอุดหนุนกับข้าวฝีมือเธอทุกวัน นึกถึงเสียงหัวเราะของเพื่อนแม่ค้า นึกถึงความรู้สึกอบอุ่นทุกครั้งที่มีคนเรียกชื่อเธอ... มาลัย

"พี่มาลัย" เสียงเรียกนั้นติดหูเธอจนนอนไม่หลับ

เช้าวันรุ่งขึ้น เธอตื่นแต่เช้าตรู่ เตรียมกับข้าวด้วยใจที่สงบนิ่ง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดหาเบอร์ร้านทำป้าย

"พี่คะ หนูจะทำป้ายร้านใหม่" เธอพูดเสียงสั่น "เขียนว่า... ร้านอาหารตามสั่งพี่มาลัยเจ้าเก่า"

ขณะวางสาย เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก จมูกโด่งอาจจะไม่เข้ากับใบหน้าของเธอ แต่รอยยิ้มที่ผุดขึ้นบนใบหน้าในตอนนี้... เป็นรอยยิ้มที่สดใสที่สุดในรอบหลายเดือน
...............................