One for the Road

ความรู้สึกแรกหลังดู “One for the Road วันสุดท้าย…ก่อนบายเธอ” จบ (ไม่มีสปอยล์)

 

1

ข่าวร้ายที่ดีที่สุดคือข่าวร้ายที่รู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดขึ้นแน่นอน

 

แต่ถ้าข่าวร้ายนั้นหมายถึงการเสียชีวิตของตัวเอง มันจะเป็นข่าวดีหรือข่าวร้าย และเราจะจัดการกับชีวิตอย่างไร

 

ผมเพิ่งออกจากโรงหนังหลังจากดู “One for the Road วันสุดท้าย…ก่อนบายเธอ”

 

หนังเล่าเรื่องของ “อู๊ด” (แสดงโดย ไอซ์ซึ ณัฐรัตน์) ชายหนุ่มซึ่งพบว่าเขากำลังป่วยและจะเสียชีวิตในไม่ช้า เมื่อชีวิตเหลือเวลาไม่มากแล้ว เขาจึงตัดสินใจชวน “บอส” (แสดงโดย ต่อ ธนภพ) เพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันนานออกเดินทางขับรถไปหา “แฟนเก่าส์” (แปลว่า แฟนเก่าเติม “s” เพราะมีหลายคน) เพื่อใช้เวลาช่วงสุดท้ายทำสิ่งที่ยังค้างคาใจกับผู้คนที่มีความผูกพันในอดีต

 

กำกับโดยนัฐวุฒิ พูนพิริยะ ผู้กำกับภาพยนตร์ “ฉลาดเกมส์โกง” และอำนวยการสร้างโดยหว่องกาไว ผู้กำกับภาพยนตร์ “Chungking Express” “In the mood for love” ฯลฯ

 

และนี่คือความรู้สึกที่ผมมีหลังจากดูหนังเรื่องนี้จบ

 

2

โดยภาพรวม ผมประทับใจหนังเรื่องนี้มากตลอด 2 ชั่วโมงที่ดู

 

ชอบความละเมียดละไมในแต่ละเฟรม ภาพสวย ถ่ายคนก็สวย ภาพเมืองก็สวย ทำให้นึกถึงภาพสวยๆ ของหนังหว่องกาไวที่ปั้นแต่เฟรมไม่ใช่แค่เอาเท่ แต่มีความหมายอยู่ตลอด

ชอบการทำการบ้านเรื่องเพลง เพลงที่ใส่มาในแต่ละเพลง แต่ละฉาก มีความหมายเกี่ยวกับการจากลา การคิดถึง มาถูกที่ถูกเวลา คนที่ชอบเพลงน่าจะฟินมากๆ

 

ยิ่งมาบวกกับเสียงที่เต็มไปด้วยอารมณ์ลุ่มลึกของพี่เอก ธเนศ วรากุลนุเคราะห์ ในบทดีเจรายการ Midnight Rider นะคุณเอ้ย! โผล่มาแต่เสียงเยอะกว่าได้เห็นตัว แต่เสียงพี่เอกได้อารมณ์จริงๆ เวลาพูดเข้าเพลงแต่ละครั้งนี่สุดจริงๆ เหมือนเขากำลังอ่านกวี

 

ชอบการแสดงของนักแสดงทุกคน บทของแต่ละคนทำให้นักแสดงต้องทำการบ้านเรื่องพัฒนาการของตัวละคร เพราะมีทั้งตอนที่รักกันในอดีต และตอนที่กลับมาเจอกันในปัจจุบัน ทุกคนได้ปล่อยของหมด ใช้เวลาที่อยู่บนจออย่างคุ้มที่สุด

 

ปรบมือให้ไอซ์ซึกับต่อ ธนภพ เป็นพิเศษ ผมไม่ได้รู้สึกว่ากำลังดู “ดาราแสดง” แต่พูดได้เต็มปากว่าพวกเขาเป็น “นักแสดง”

 

ชอบบทที่มีความหลากหลายทางอารมณ์ ทั้งๆ ที่หนังพูดเรื่องความ (ใกล้จะ) ตาย แต่ความตายในหนังกลับเล่าอย่างมีความหวัง และมีประเด็นให้ชวนคิดได้ต่อหมด และชอบที่หนังไม่ได้บอกทุกอย่างหมดในทีเดียว แต่ค่อยๆ คลายปมของตัวละคนออกมา ทำให้เข้าใจตัวละครว่าทำไมแต่ละคนถึงมีพฤติกรรมแบบนั้น

 

3

หนังพาเราไปสำรวจความสัมพันธ์ของมนุษย์เมื่อตอนรักกันและตอนเลิกกันแล้ว

 

บางคนเลิกกันแล้วก็ยังกลับมาคุยกันอย่างเป็นมิตรได้ ให้อภัยกันได้ ยอมรับและก้าวข้ามไปได้ แต่ให้กลับมาคบกันคงไม่ไหว

 

บางคนเลิกกันแล้วแต่บาดแผลในใจยังฝังลึกจนไม่อยากจะเจอหน้ากัน

 

บางคนเลิกกันแล้วแต่ยังคิดถึงกันในทางที่ดีอยู่

 

แต่ครั้งหนึ่งพวกเขาเคยรักกัน และไม่เคยคิดว่าจะเลิกกัน

 

ไปดูหนังเรื่องนี้แล้วลองเอาตัวเองไปอยู่ในจุดของตัวละครแต่ละตัว แล้วเราจะเข้าใจว่าทำไมเขาถึงตัดสินใจแบบนั้น

 

เราอาจจะได้เห็นตัวเอง และเห็นคนในชีวิตของเราไปด้วย

 

4

ดูหนังจบแล้ว ผมพบว่าหนังทิ้งคำถามให้เราคิดต่อกับชีวิต

 

บางที “ความตาย” ก็ทำให้เรา “เกิดใหม่” เพราะพบความหมายของ “การมีชีวิตอยู่”

 

หนังทำให้เราตั้งคำถามว่า ที่ผ่านมาเราใช้ชีวิตแบบไหน และเราฝากความทรงจำแบบไหนไว้ให้กัน

 

ซึ่งแน่นอนว่าคงมีทั้งเรื่องที่ดีและไม่ดี มีทั้งคนที่เราจากกันโดยทิ้งบาดแผลไว้ให้กัน มีทั้งคนซึ่งเป็นความทรงจำที่งดงามที่แม้จะเป็นเพียงช่วงเวลาหนึ่งแต่ก็ยังคิดถึงตลอดไป

 

เมื่อพบว่าเวลาในชีวิตเหลืออยู่ไม่มาก ตัวละครอย่างอู๊ดกลับมาทบทวนว่าใครบ้างที่สำคัญกับชีวิต ใครบ้างที่เขาอยากจะขอบคุณ ใครบ้างที่เขาอยากจะขอโทษ ใครบ้างที่เขาอยากให้อภัย

 

แต่เรื่องแบบนี้ เรามักคิดได้เมื่อเรารู้ตัวอีกทีว่าเวลาของเรากำลังจะหมด หรือเวลาของใครบางคนได้หมดไปแล้ว

 

ถ้าจะดูหนังเรื่อง “One for a Road วันสุดท้าย…ก่อนบายเธอ” แล้วจะรู้สึกกลับมามองย้อนชีวิตของเราเองว่าเราใช้เวลาในชีวิตของเราไปแบบไหน มีอะไรที่ยังค้างคาใจเราอยู่ เราฝากความทรงจำแบบไหนไว้ให้กันและกัน

 

ถ้ามันจะทำให้เราขอบคุณคนที่ดีต่อเรา ขอโทษคนที่เราทำร้าย ให้อภัยคนที่สำนึกผิด และคิดเสมอว่าทุกครั้งที่อยู่ด้วยกัน ขอให้เป็นช่วงเวลาที่มีความหมาย เมื่อเดินจากกันไปก็จากไปพร้อมความรู้สึกที่ไม่มีอะไรให้เสียดาย