เรื่อง ขอสักครั้ง

ในเวลาสี่ทุ่ม ทันทีที่นิดเปิดประตูเข้าบ้าน นิดเหลือบมองเห็นหมวกกันน็อควางอยู่กับพื้นที่ข้างประตูใต้รองเท้านักเรียนสีดำ นิดรู้สึกโมโหมาก"หมวกกันน็อคฉันเคยไว้บนกล่องทุกวัน วันนี้ใครนำมาไว้ที่พื้นแล้วเอารองเท้าไปไว้แทนที่ มันอยู่ต่ำกว่ารองเท้าอีกนะ ที่ต้องไว้ตรงนี้เพราะกลัวแมวทำตก แต่ทำไมต้องเอาของฉันมาไว้กับพื้น"นิดพร่ำบ่นพร้อมกับหยิบหมวกกันน็อคไว้ในมือ แต่ทันใดนั้นก็"มึงเดินบ่นอะไร ของๆมึงนี้กูแตะไม่ได้เลยนะ กูขอสักครั้งเถอะ" ชายร่างใหญ่เดินออกมาด้วยความโมโหตรงรี่จะทำร้ายนิดให้ได้

"เขาจะบ่นอะไรก็เรื่องของเขา ไปเข้าห้อง "เสียงของผู้เป็นแม่ร้องห้ามและเดินมาขวางตัวชายร่างใหญ่ไว้ก่อนที่จะทำร้ายนิด โดยที่ชายคนนี้ก็เดินอ้อมตัวแม่พลวันเพิ่อจะตีนิดให้ได้ปากก็คำราม"ขอสักครั้งเถอะแม่ขอเอามันสักครั้ง" เป็นเช่นนี้ทุกครั้งที่นิดกับชายคนนี้ไม่พอใจกัน ชายคนนี้มักจะอยากใช้กำลังอยากทำร้ายร่างกายนิด "กูอายชาวบ้านชาวช่องเขาจริงๆคนอื่นเขาหวาดกลัวโรคโควิดแต่พวกมึงจะฆ่าจะแกงกันเพราะเรื่องแค่นี้"เสียงผู้เป็นแม่ตะโกนเมื่อรู้ว่าห้ามชายร่างใหญ่คนนี้ไม่ได้

และนิดเองก็ไม่ยอมลดละยังเถียงกลับ"ก็ตีซิ ตีให้กูตายนะอย่าให้รอด หมวกมันเป็นของสูงมันใส่หัว กับรองเท้า ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง มึงก็แค่ฟังและนำไปใช้กับชีวิตได้"นิดยังพร่ำไม่ยอม ลดละ และหญิงผู้เป็นภรรยาของชายร่างใหญ่ก็เดินออกมา "แอนไม่ได้ตั้งใจ แอนขอโทษแอนเอาวางกับพื้นเอง"แอนพูดพร้อมกับยกมือไหว้แล้วดึงชายร่างใหญ่ผู้เป็นสามีเธอเข้าห้อง "มึงนะมึงนะถ้าของมึงนะกูแตะไม่ได้"เขาไม่ยอมเข้าห้องจะเข้าทำร้ายร่างกายนิดให้ได้ "ทุกวันนี้แอนก็อยู่ด้วยความลำบากใจมากแล้ว"เมื่อแอนพูดแบบนี้แล้วชายร่างใหญ่จึงยอมเข้าห้อง และนิดก็เข้าห้องตัวเองเช่นกัน แต่เรื่องไม่จบเพียงเท่านี้

"เอาออกจากชั้นวางของ ของมัน"ชายคนนั้นกับภรรยาและลูกสาวช่วยกันรื้อกล่องสัญญาณอินเตอร์เน็ตที่เคยวางบนชั้นไม้ของนิดออก"ทำอะไรกัน"แม่ถามเมื่อเห็นสามคนแม่ลูกช่วยกันและชายร่างใหญ่ก็ตอบ"เอาของออกจากชั้นวางของมัน

จากวันนั้นเป็นต้นมา นิดกับชายร่างใหญ่และแอนผู้เป็นภรรยาก็ไม่พูดกันอีกเลย แม้จะยังอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน

ความโมโห ขาดสติของทั้งสองคนทำให้ เรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ การไม่เคารพในสิทธิ์ของกันและกันก็จะทำให้ไม่มีความสุขเมื่ออยู่ร่วมกัน