ผู้ใหญ่ลาบเลือด(เรื่องเล่า)

เรื่อง...ผู้ใหญ่ลาบเลือด

โดย...ทินภัทร  สำเร็จงาน

******************************************************

            ตาหมีเป็นที่ยำเกรงของคนในหมู่บ้าน  เพราะรั้งตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านหลายสมัย  มิหนำซ้ำฐานะ   ทางบ้านยังร่ำรวยกว่าเพื่อนบ้านแทบทั้งหมด

            ไร่นาสาโทของแกมีมากกว่าร้อยไร่  บ้านไม้หลังใหญ่โต   ลูกห้าคนของแกขยันขันแข็งในการงานเป็นอย่างดี  ไม่ทำให้ตาหมีและภรรยาหนักใจแต่ประการใด  ลูกชายสามหญิงสองต่างเติบใหญ่ไปตามวันเวลา  ขณะที่ตาหมีผู้เป็นพ่อก็มีบารมีเพิ่มมากขึ้นทุกวัน

            ด้วยความที่เป็นคนเอาจริงเอาจัง  เสียงดังโผงผาง  แถมใจถึงพึ่งได้ ตาหมีจึงรายล้อมไปด้วยบรรดาเด็กหนุ่มจนถึงคนแก่เฒ่าไม้ใกล้ฝั่ง  ไม่ว่าแกจะออกปากเรื่องอะไร  มักจะได้รับการตอบสนองอย่างทันท่วงทีเสมอมา

            ยายเพ็ญภรรยาของตาหมีนั้นเป็นคนสุภาพเรียบร้อย  ตามใจผู้เป็นสามีแทบทุกอย่าง  บ้านของตาหมี    จึงเปิดกว้างสำหรับทุกคน  ในการไปมาหาสู่  เยี่ยมเยือน  หยิบยืมเงิน ดื่มกินสังสรรค์  แม้กระทั่ง          ถึงวงพนันขันต่อโน่นทีเดียว

            แม้จะมีตำแหน่งเป็นผู้ใหญ่บ้าน แต่ตาหมีก็ไม่ถึงกับงดเว้นเหล้ายาปลาปิ้งหรือเล่นการพนัน        แต่อย่างใด  ดูเหมือนจะเป็นผู้สนับสนุนอบายมุขด้วยซ้ำไป

            ทุกวันเสาร์อาทิตย์หรือวันหยุดราชการ  ชาวบ้านทั่วไป  ลูกเล็กเด็กแดง จึงรู้กันว่าใต้ต้นฉำฉาใหญ่ร่มครึ้มหลังบ้านของตาหมีจะเต็มไปด้วยนักพนันและนักเลงเหล้า  บางคนดื่มไปด้วยเล่นการพนันไปด้วยอย่างสนุกสนาน  ตั้งแต่ตอนสายๆ จนค่ำมืดดึกดื่นโน่นทีเดียว

            จะส่งเสียงดังอย่างไรไม่มีใครว่า  เพราะตาหมีเป็นที่นับหน้าถือตาของคนทั้งหมู่บ้าน  เลยไปกระทั่งถึงเจ้าหน้าที่บ้านเมืองในตัวอำเภอก็ไม่มาแตะต้อง  เพราะตาหมีเคยเชื้อเชิญเจ้าหน้าที่บ้านเมืองให้ มากินเลี้ยงที่บ้านของแกหลายครั้งแล้ว 

            ตาหมีจัดงานทำบุญที่บ้านบ่อยครั้ง  นิมนต์พระสงฆ์องค์เจ้าให้มาเจริญพระพุทธมนต์  ฉันจังหัน  ฉันเพล   อีกทั้งงานโรงเรียนงานประจำปีวัดประจำหมู่บ้านตาหมีก็เป็นโต้โผใหญ่ในงานทั้งสิ้น

            ตาหมีใจถึงพึ่งได้ เพราะแกชอบช่วยเหลือชาวบ้านที่ตกทุกข์ได้ยาก  ชาวบ้านที่ขัดสนเงินทอง  ไม่มีเงินไปโรงพยาบาล  หาเงินจ่ายค่าเสื้อผ้านักเรียนของลูกหลานไม่ทัน  ตาหมีก็มักให้ชาวบ้านหยิบยืมเงินทองไปโดยคิดดอกเบี้ยแสนถูกเหมือนให้เปล่า  ชาวบ้านครึ่งค่อนหมู่บ้านต่างเคยเป็นลูกหนี้ของตาหมีมาแล้ว

            หลายครั้งมีนักเลงจากถิ่นอื่นเข้ามาเกะกะระรานคนในหมู่บ้าน  ตาหมีออกหน้าเผชิญกับนักเลงต่างหมู่บ้านอย่างไม่ยอมอ่อนข้อ  นักเลงต่างถิ่นจึงต้องล่าถอยออกไปจากหมู่บ้านอย่างสะบักสะบอม

            เหล่านี้เป็นนิสัยโดยส่วนตัวของผู้ใหญ่หมี  ซึ่งชาวบ้านก็ไม่เห็นผิดแปลกแต่อย่างใด  หากย้อนไปสักสามสี่สิบปีก่อนชาวบ้านชนบทก็ใช้ชีวิตอยู่กันอย่างนี้  ผู้ใหญ่บ้านเป็นที่พึ่งพิงของชาวบ้านอยู่แล้ว 

ตาหมีมีฉายาที่ชาวบ้านเรียกว่า “ผู้ใหญ่ลาบเลือด”  ด้วยเหตุผลที่ว่าตาหมีชอบกินลาบเลือดหมูดิบๆ กับเหล้าโรงจนติดเป็นนิสัย  อาหารคาวหวานอื่นๆ ที่วางเรียงรายเต็มเสื่อสาดแกไม่ค่อยสนใจนัก  แกรอลาบเลือดของแกอย่างใจจดใจจ่อ  ถ้าลาบเลือดเสร็จไม่ทันใจ  ตาหมีจะยกถ้วยเลือดสดๆ ซดไปพลางก่อน

วันเสาร์และอาทิตย์ใต้ต้นฉำฉาใหญ่ร่มครึ้มหลังบ้านของตาหมี  นอกจากจะมีวงพนัน  วงสุราเมรัยแล้ว  ยังมีการฆ่าหมูแทบทุกเสาร์อาทิตย์

ทิดคงเป็นมือเชือดหมูที่ผู้ใหญ่หมีไว้ใจ  ตาหมีแค่เอ่ยปากว่าวันนี้อยากกินลาบแค่นั้น  คิดคงก็จะไปตระเวนหาหมูมาจากชาวบ้านในหมู่บ้าน 

ตกบ่ายเสียงร้องของหมูที่ถูกเชือดก็ดังขึ้นให้ชาวบ้านได้ยินเป็นปกติ  เหมือนการเปิดเพลงลูกทุ่งยามมีงานมงคลต่างๆ นั่นทีเดียว

ภาพทิดคงแทงคอหมู  เลือดหมูทะลักไหล  ผู้ใหญ่หมีใช้ถ้วยรองเลือดแล้วยกดื่มอั้กๆ เป็นที่ชินตาของชาวบ้านนานแล้ว

ตาหมีสั่งให้ทิดคงฆ่าหมูสัปดาห์ละหนึ่งตัว  ขายบ้าง  แจกจ่ายชาวบ้านบ้าง  ที่เหลือทำกินในวงพนันวงเหล้าจนหมด  ไม่มีเหลือให้ข้ามวัน

ทิดคงฆ่าหมูให้ผู้ใหญ่หมีนับไม่ถ้วน  จนหมูเล็กหมูน้อยในหมูบ้านหมดเกลี้ยง  ต้องไปเสาะหาหมูจากหมู่บ้านใกล้เคียงมาฆ่าให้ตาหมีได้ดื่มเลือดหรือกินลาบเลือดต่อไป  เพราะตาหมีนั้นไม่กินเลือดหมูหรือลาบเลือดหมูจากตลาดหรือที่ร้านไหนทั้งสิ้น  แกต้องได้เห็นการพุ่งของสายเลือดหรือการทำลาบเลือด     ทุกขั้นตอน

ทิดคงตายก่อนตาหมีหนึ่งปี  ทั้งที่เป็นหนุ่มแน่น โรคภัยไข้เจ็บไม่มี ทิดคงฆ่าตัวตายโดยไม่มีใครทราบสาเหตุในกระท่อมของตัวเอง  ดัวยการใช้มีดแทงหมูประจำตัวแทงเข้าที่คอตัวเอง 

ตาหมีตายอย่างทุรนทุรายด้วยโรคประหลาดในปีต่อมา  แกเจ็บปวดแสบร้อนทั้งร่าง  ผิวหนังหลุดร่อนขาวโพลนราวกับหนังหมูที่ถูกน้ำร้อนลวกแล้วขูดขนด้วยมีดคมกริบ  แกล้มป่วยทรมานอยู่อย่างนั้น  ราวหกเดือนก่อนเสียชีวิต

ว่ากันว่า วันเผาศพผู้ใหญ่หมี ขณะที่ควันลอยออกจากเปล่องเมรุ  มีเสียงร้องเหมือนหมูถูกเชือด      ดังระงมทั่วบริเวณวัดราวหนึ่งนาที  ก่อนที่เสียงร้องนั้นจะเงียบหายไปพร้อมกับควันไฟปลายปล่องเมรุ

            ...................................................................