การจากลา

ชีวิตเป็นเรื่องของความเปลี่ยนแปลงเสมอ
ถ้าคุณคิดว่า...ท้ายที่สุดสิ่งต่างๆ
จะเป็นของคุณ คุณก็คิดผิด
ไม่มีใครอยู่กับคุณตลอดไป
ทั้งคนที่คุณกำลังจูงมือ หรือคนที่คุณพบปะพูดคุยพ่อแม่ ลูกเต้า คนรักและเพื่อนรัก ไม่มีใครอยู่กับคุณตลอดไปวัตถุหรือสิ่งต่างๆ ก็เช่นกัน มันไม่ได้เป็นของคุณตลอดไป...
บ้าน รถยนต์ นาฬิกา เงินสดในธนาคาร
สิ่งจอมปลอมทั้งหลายเหล่านี้ ก็ไม่ได้เป็นของคุณตลอดไป...
เหตุผลเดียวที่คุณมีสิ่งเหล่านี้ ก็เพื่อที่คุณจะได้เรียนรู้ไม่มีอะไรเลยที่อยู่กับคุณไปตลอด ไม่มี..!!

แม้คุณหลอกตัวเองแค่ไหนว่า...มันเป็นของคุณแต่ธรรมชาติจะสั่งสอนคุณว่า...
มันไม่ใช่ คุณกำลังคิดผิด..!!
และธรรมชาติจะสอนบทเรียนนี้แก่คุณซ้ำๆ ไปชั่วชีวิต
คุณอาจคิดว่า... ชีวิต คือ #ความทุกข์
เพราะคุณเกิดมาพร้อมกับความสูญเสีย
ใช่..!! ชีวิต คือ #ทุกข์
แต่คุณต้องตระหนักต่อไปอีกว่า...
ชีวิต คือ #ความสูญเสีย
คือ #ความเปลี่ยนแปลง
แต่หากคุณยอมรับในสิ่งเหล่านี้ได้
ความทุกข์ก็จะเปลี่ยนสถานภาพ
กลายเป็น... #ปัญญา
ซึ่งทำให้คุณเกิดความสุขขึ้นมา
ตรงนี้เอง คือ #เคล็ดลับแห่งชีวิต
ที่เราทุกคนต้องเรียนรู้อย่างเบิกบาน
มันเป็นทั้งบันไดสู่สวรรค์ สำหรับคนที่เข้าใจ
และเป็นบันไดสู่ขุมนรก สำหรับคนที่คิดปฏิเสธ

ในบางวัน...
คุณอาจมองดูแขน ขา เนื้อ ตัวแล้วลองเอามือสัมผัสใบหน้าลองเดินย่ำเท้าอยู่กับที่ช้าๆ แล้วถามตนเองว่า...
ร่างกายนี้เป็นของคุณจริงหรือจิตสำนึกของคุณจะตอบมาด้วยเสียงอันดังว่า...
ใช่..!! มันเป็นของฉันแต่ที่จริงแล้ว มันก็ไม่ใช่อยู่ดีถ้ามันเป็นของคุณจริง คุณก็ต้องสั่งมันได้
คุณต้องบอกมันได้ว่า...
ห้ามแก่ ห้ามเจ็บ และห้ามสลายหายไป
ฉันจะต้องหล่อ ต้องสวยอย่างนี้ไปตลอด
แม้คุณสั่ง แม้คุณพูด แต่คุณจะพบว่า... คุณทำไม่ได้ ไม่อย่างนั้นแล้วเราคงไม่เห็นเครื่องสำอางราคาแพงและสถานเสริมความงามผุดขึ้นราวดอกเห็ดอย่างเช่นทุกวันนี้...
มันเป็นสงครามแสนตลก ที่มนุษย์ตัวเล็กๆ
กำลังจะเอามอยเจอร์ไรเซอร์ โบท็อก และซิลิโคนไปฟาดฟันกับสังขารตัวเอง

คุณห้ามอะไรไม่ได้เลย..!!
แม้แต่คุณจะสั่งให้ตัวเองนั่งอยู่กับที่สักสองสามชั่วโมงก็ยังไม่มีปัญญาทำ เมื่อคุณทำอย่างนั้นร่างกายคุณจะแสดงธาตุแท้ออกมา
มันเมื่อย ปวด ร้อน หนาว หิว เหนื่อยอยู่เสมอทุกเมื่อเชื่อวัน
เพื่อที่จะบอกเราว่า...
".. กูไม่ได้เป็นของ... .."

วันใดก็ตาม...
ที่สูญเสียสิ่งใด อย่าได้เสียใจไปเลย
เพราะมันไม่ใช่ของเราตั้งแต่แรก แม้แต่ชีวิตก็ยังไม่ใช่ของเรา
เป็นเรื่องที่น่าประหลาดถ้าเราจะคิดว่า...
อีกไม่เกินร้อยปีผู้คนมากมายหลายพันล้านบนโลกจะต้องตายกันหมด ไม่มีใครรอด
ผู้คนที่เราเห็นเดินเหิน ยิ้มแย้มแจ่มใส่
สำคัญมั่นหมายว่าเราเป็นโน่นเป็นนี่
คนเหล่านี้จะตายกันหมด
ไม่เว้นแม้แต่ตัวเรา..!!

ถ้าเราไม่หัดปล่อยวางเสียแต่วันนี้...
ชีวิตของเราก็จะถูกธรรมชาติสั่งสอนอย่างแสนสาหัสมันจะหวดเราซ้ำๆ ด้วยไม้เรียวแห่งความผิดหวังความเจ็บ ความทุกข์ทน
มันจะทรมานเราจนจิตวิญญาณแตกออกเป็นเสี่ยงๆขณะที่เรายังคงยึดติดในทุกรูปแบบแต่เวลากำลังพรากทุกสิ่งไปจากเรา
มันเคยให้ความเป็นหนุ่มเป็นสาวแก่เรา แล้วมันก็เอาคืนเคยให้ทรัพย์สินเงินทอง แล้วมันก็เอาคืนเคยให้ความสุข สมหวัง แล้วมันก็เอาคืนเคยให้คนรัก ให้พ่อแม่พี่น้อง แล้วมันก็เอาคืนไม่มีอะไรเลยที่เป็นของเรา ไม่มี..!!

ดวงตาของเราล่องลอยเหมือนคนไร้สติ
ดังเช่นเด็กน้อยไร้เดียงสา
เราไม่ต้องการให้พระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า
เราร้องไห้ อ้อนวอน คุกเข่า กู่ร้องตะโกน
แต่พระอาทิตย์ก็คือพระอาทิตย์ ทุกอย่างมีเวลามีที่มีทางของมันเสมอ... 

พระอาทิตย์ขึ้น พระอาทิตย์ตก

ได้มา เสียไป พบกัน จากกัน
มีเกิด มีแก่ มีเจ็บ มีตาย มีสมหวัง มีผิดหวัง
ไม่ว่าเราจะเต็มใจหรือไม่ชีวิตของเราก็ต้องเผชิญสิ่งเหล่านี้อยู่วันยังค่ำ