ความผิดพลาดของวรรณกรรมไทย ด้านพงศาวดารจีน

ตั๋ง จงหยิ่ง โต๊ะ                           ต่งจั๋ว จงอิ่ง

 จูกัดขงเบ้ง  จูกัดเหลียง              จูเก๋อเลี่ยง/จูเก๋อข่งหมิง

เตียวจูล่ง หยุน                           จ้าวหวิน จือหลง

เล่า หยวนเต้ ปี่                           หลิวเป้ย เสวียนเต๋อ

กวน หุนเตี๋ยง อู                           กวนอวี หยุนฉาง

เตียว เอ๊กเต๊ก หุย                         จางเฟย ยี่เต๋อ

โจ เม่งเต้ โฉ                              เฉาเชา เมิ่งเต๊อะ

 ตอนเด็กเรียก อาม่าน

จิว กุ้งจิ้น ยี่                                 โจวหยือ ก่งจิ๋น

*เป็นต้น*

จะเห็นได้ว่า ความผิดพลาดของนักเขียนในสมัยนั้น แม้จะเป็นปราชญ์หรือราชบัณฑิตก็ตาม ยังมีความผิดพลาดเป็นอันมากเพราะคนสมัยนั้น รู้ภาษาต่างประเทศน้อย ตัวผมเองก็ไม่รู้ แต่ศึกษาเอาจากคนที่รู้เรื่องนี้อีกทีหนึ่ง

การใช้ชื่อจีนของคนสมัยนั้น เขาจะมีชื่อเรียกตอนเด็กๆ ไว้ให้พ่อแม่เรียกชื่อหนึ่ง
มีชื่อจริง ซึงใช้แซ่นำ แล้วใช้ชื่อตาม แล้วยังมีชื่อรอง เอาไว้ด้วย ใช้เรียกในหมู่พวก หรือใช้อย่างไม่เป็นทางการ
ไม่มีประเพณีใดที่เอาชื่อรองไว้หลังแซ่แล้วตามด้วยชื่อจริง นอกเสียจากความผิดพลาดของนักเขียนและนักภาษาศาสตร์ในสมัยนั้น

ความผิดพลาดของวรรณคดีไทยจึงเอวังลงด้วยความที่เราไม่รู้จักเจ้าของภาษาที่แท้จริง แม้จะเป็นถึงปราชญ์ราชบัณฑิตก็ตาม

ความผิดพลาดอีกอย่างคือ เมื่อฝรั่งแปลแล้ว ใช้ภาษา พิน อิน ช่วย แต่คนไทยอ่านไม่ออก ด้วยความที่คนแปลมีหลายคน ล้วนแต่เป็นคนบ้านนอกๆ เรื่องภาษาจึงสับสน ด้วยคนที่เขียนสำนวนไทยเองก็ไม่ค่อยรู้จักเรื่องนี้ (เหมือนคนอเมริกันมาแปลภาษาอังกฤษ)นี่แหละ อานิสงส์จากการอ่าน ถึงไม่รู้ภาษา แต่เข้าใจว่า จีนกลางเป็นแบบนี้
คนไทยควรใช้ของมาตรฐาน เลิกใช้ของบ้านนอกได้แล้ว