เปิด 10 จังหวัดที่มีความยากจนสูงสุดในไทย ปี 2568–2569

เผยแพร่: 3 มีนาคม 2569 เวลา 15:57 น.
อัปเดตล่าสุด: 5 มีนาคม 2569 เวลา 08:48 น.เขียนโดย World News 360

จากรายงานล่าสุดของ สภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ พบว่าแม้ภาพรวมเศรษฐกิจของประเทศไทยจะฟื้นตัวได้ในระดับหนึ่ง แต่ ความไม่เท่าเทียมทางเศรษฐกิจระหว่างจังหวัดยังคงเป็นปัญหาที่แก้ไม่จบ โดยเฉพาะในพื้นที่ชนบทและชายแดนที่มีอัตราความยากจนสูงต่อเนื่องมาตั้งแต่หลายปีที่ผ่านมา

📊 รายงานระบุว่า ในปี 2567–2568 จังหวัดที่มี อัตราความยากจนสูงสุดในประเทศ คือ:

แม่ฮ่องสอน – 25.69%

ยะลา – 25.41%

ปัตตานี – 25.39%

นราธิวาส – 21.07%

อุบลราชธานี – 20.34%

สระแก้ว – 16.00%

พัทลุง – 15.74%

ศรีสะเกษ – 14.08%

เชียงราย – 13.69%

ตาก – 13.37%

🔎 จากตัวเลขนี้สะท้อนให้เห็นว่า พื้นที่ภาคเหนือ ใต้ และตะวันออกเฉียงเหนือ ถูกจัดอยู่ในกลุ่มที่มีความยากจนสูง เนื่องจากมีเศรษฐกิจฐานเกษตรเป็นหลัก การเข้าถึงโอกาสด้านการศึกษา การจ้างงาน และโครงสร้างพื้นฐานยังไม่เท่ากับกลุ่มจังหวัดที่มีอุตสาหกรรมและบริการมากกว่า

📌 ประเด็นสำคัญที่ต้องจับตา

แม่ฮ่องสอน, ยะลา, ปัตตานี ยังคงอยู่ใน 3 อันดับแรกของจังหวัดที่มีอัตราความยากจนสูงสุดติดต่อกันหลายปี

จังหวัดที่มีเศรษฐกิจพึ่งพาเกษตรเป็นหลัก มีความเสี่ยงต่อความผันผวนของรายได้สูง

ความเหลื่อมล้ำระหว่างจังหวัดใหญ่และจังหวัดชายแดนยังคงเป็นโจทย์ใหญ่ของนโยบายเศรษฐกิจไทย

📌 ความหมายของอัตราความยากจน

“อัตราความยากจน” ในที่นี้หมายถึง สัดส่วนของประชากรที่มีรายได้ต่ำกว่าเส้นความยากจน ซึ่งล่าสุดถูกปรับขึ้นตามค่าครองชีพ ทำให้จำนวนผู้ยากจนในประเทศเพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 3.4 ล้านคน หรือ 4.9% ของประชากรทั้งหมดแม้เศรษฐกิจไทยจะขยายตัวในปีที่ผ่านมา

🧠ทำไมบางจังหวัดยังจนอยู่?

👉 1. โครงสร้างเศรษฐกิจอ่อนแอ – พึ่งพาเกษตร มากกว่าอุตสาหกรรมหรือบริการที่สร้างมูลค่าสู

👉 2. เข้าถึงบริการสาธารณะยาก – การศึกษา สุขภาพ และการเข้าถึงเงินทุนยังไม่เท่าเที

👉 3. ขาดการลงทุนภาคเอกชน – นักลงทุนมักเลือกจังหวัดที่มีโครงสร้างพื้นฐานและตลาดแรงงานเข้มแข็งกว่

👉 4. ช่องว่างรายได้และโอกาส ระหว่างเมืองใหญ่และชนบทยังไม่ลดลง

อย่างไรก็ตาม นักเศรษฐศาสตร์จำนวนมากมองว่า “ความยากจนระดับจังหวัด” ไม่ได้เกิดจากรายได้ที่ต่ำเพียงอย่างเดียว แต่ยังเกี่ยวข้องกับโครงสร้างการพัฒนาในระยะยาวของพื้นที่นั้นๆ ด้วย หากมองลึกลงไปจะพบว่าหลายจังหวัดที่มีอัตราความยากจนสูง มักมีข้อจำกัดด้านภูมิประเทศ การคมนาคม และโอกาสทางเศรษฐกิจที่ค่อนข้างจำกัด

ตัวอย่างเช่น จังหวัดแม่ฮ่องสอน ซึ่งมีอัตราความยากจนสูงที่สุดในประเทศนั้น เป็นพื้นที่ภูเขาเกือบทั้งหมด การเดินทางเชื่อมต่อกับจังหวัดใหญ่ค่อนข้างยาก ส่งผลให้ต้นทุนการขนส่งสินค้าและการพัฒนาธุรกิจสูงกว่าพื้นที่อื่น ขณะที่จังหวัดชายแดนภาคใต้ เช่น ยะลา ปัตตานี และนราธิวาส แม้จะมีศักยภาพด้านการค้าและทรัพยากรธรรมชาติ แต่ปัจจัยด้านความมั่นคงในอดีตก็ทำให้การลงทุนจากภาคเอกชนเติบโตได้ช้ากว่าหลายพื้นที่ของประเทศ

ในขณะที่จังหวัดในภาคอีสานอย่าง อุบลราชธานี หรือ ศรีสะเกษ แม้จะมีประชากรจำนวนมากและพื้นที่เกษตรกว้างใหญ่ แต่รายได้หลักยังคงมาจากการเกษตรแบบดั้งเดิม ซึ่งมีความเสี่ยงจากราคาผลผลิตและสภาพอากาศ ทำให้รายได้ของครัวเรือนผันผวนอยู่ตลอดเวลา

อีกประเด็นที่นักวิชาการให้ความสำคัญคือ “การย้ายถิ่นของแรงงาน” คนหนุ่มสาวจำนวนมากในจังหวัดที่มีรายได้น้อย มักย้ายเข้าไปทำงานในเมืองใหญ่ เช่น กรุงเทพฯ ชลบุรี หรือระยอง ส่งผลให้แรงงานที่เหลืออยู่ในพื้นที่ส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุหรือแรงงานทักษะต่ำ ทำให้ศักยภาพการพัฒนาเศรษฐกิจในพื้นที่ลดลงไปอีก

นอกจากนี้ การเข้าถึงโครงสร้างพื้นฐาน เช่น ถนน ระบบขนส่ง อินเทอร์เน็ตความเร็วสูง หรือแหล่งเงินทุน ก็ยังเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้ความเหลื่อมล้ำระหว่างจังหวัดยังคงอยู่ จังหวัดที่มีนิคมอุตสาหกรรม ท่าเรือ สนามบิน หรือแหล่งท่องเที่ยวสำคัญ มักมีรายได้เฉลี่ยสูงกว่า และสามารถดึงดูดการลงทุนได้มากกว่า

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ภาครัฐได้พยายามแก้ปัญหานี้ผ่านหลายมาตรการ เช่น การพัฒนาเศรษฐกิจฐานราก การส่งเสริมสินค้าเกษตรมูลค่าสูง การพัฒนาเศรษฐกิจชายแดน และการลงทุนในโครงสร้างพื้นฐาน เช่น รถไฟ ทางหลวง และดิจิทัลอินเทอร์เน็ต เพื่อกระจายโอกาสทางเศรษฐกิจไปยังภูมิภาคมากขึ้น

ผู้เชี่ยวชาญหลายฝ่ายมองว่า หากต้องการลดความยากจนในระดับจังหวัดอย่างยั่งยืน จำเป็นต้องพัฒนาเศรษฐกิจในหลายมิติพร้อมกัน ทั้งการยกระดับทักษะแรงงาน การสร้างอุตสาหกรรมใหม่ในภูมิภาค การพัฒนาการท่องเที่ยวท้องถิ่น และการเพิ่มมูลค่าสินค้าเกษตรให้สามารถแข่งขันในตลาดโลกได้

ท้ายที่สุดแล้ว ตัวเลขอัตราความยากจนไม่ได้เป็นเพียงสถิติทางเศรษฐกิจเท่านั้น แต่ยังสะท้อนถึง “โอกาสในการเข้าถึงคุณภาพชีวิตที่ดี” ของประชาชนในแต่ละพื้นที่ ซึ่งยังคงเป็นโจทย์สำคัญที่ประเทศไทยต้องเร่งแก้ไข หากต้องการให้การเติบโตทางเศรษฐกิจเกิดขึ้นอย่างทั่วถึงและยั่งยืนในอนาคต.