ปรบมือล้านครั้ง พี่จิตอาสามูลนิธิขุนรัตนาวุธคนนี้ ไม่ปล่อยให้แม่และลูกนอนตากน้ำค้างที่ป้ายรถเมล์ยามดึก

เมื่อเวลา 23:45 ผมกับน้องกำลังขับรถไปทำธุระที่โรงพยาบาลท่าม่วง บังเอิญผ่านมาเห็นแม่ลูกคู่หนึ่งนั่งที่ป้ายรถเมล์หน้าโรงพยาบาลท่าม่วงพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้า ผมเลยจอดรถลงไปถามว่าเค้าจะไปไหนกัน? แม่ของเด็กบอกว่าเพิ่งมาจากต่างจังหวัด มาหาพี่สาวที่ท่าม่วงแต่ตัวเองและลูกลงรถเมล์มาไม่มีค่ารถเครื่องที่จะเข้าบ้านซึ่งอยู่ไกลออกไปประมาณ 10 ถึง 15 กิโล พร้อมกันนั้นเด็กมีอาการเมารถแล้วก็คลื่นไส้อาเจียนด้วย เธอบอกว่าพยายามติดต่อพี่สาวแต่ติดต่อไม่ได้และโบกรถแต่ก็ไม่มีรถที่จะเข้าไปเลย

ผมและน้องที่มาด้วยกันเลยรับอาสาที่จะไปส่งแม่ลูกคู่นี้ที่บ้านซึ่งห่างจากโรงพยาบาลท่าม่วงประมาณ 10 ถึง 15 กิโลเพราะถ้าปล่อยไว้อย่างนี้คืนนี้คงต้องนอนตากน้ำค้างที่ป้ายรถเมล์แน่นอนคับ..

พวกผมจึงยอมเสียสละเวลาเพียงเล็กน้อยเพื่อที่จะไปทำธุระที่รพ.ท่าม่วงไปส่งแกกับลูกก่อนเห็นเด็กง่วงนอนแถมยังคลื่นไส้อาเจียน อีกน่าสงสารครับ
ส่งถึงบ้านเรียบร้อยคับ🚑

"ทำแค่นี้ก็มีความสุขแล้วคับ บางครั้งเงินก็ซื้อความสุขไม่ได้ทุกอย่างหรอกครับ"

ขอบคุณพี่บอล เปอร์เซีย Persia Jongtawon แห่งมูลนิธิขุนรัตนาวุธ แทนแม่ลูกคู่นี้และทำให้สังคมไทยน่าอยู่ดูปลอดภัยและยังเต็มเปี่ยมน้ำใจครับ

ทิมมี่

- ปล. อยากให้รายการทีวีเชิญพี่บอลคนนี้ไปออกรายการจัง เพราะสิ่งต่างๆ ที่พี่เค้าทำนั้นดีงามมาก ทั้งช่วยเด็ก ผู้ใหญ่ คนไทย คนต่างชาติ แม้จะเคยเป็นเด็กเกเรแต่กลับตัวช่วยเหลือสังคมแบบนี้ น่าจะเป็นตัวอย่างแก่เยาวชนได้ครับ