รุ่งอรุณแห่งความหวัง5 ---จิ๊กซอว์ของชีวิต----

กลับมาอีกแล้วขรับท่าน

กลอนกับภาพนี้ผมแต่งเอง วาดเองครับ (ภาษาดูโบราณหน่อยนะครับ ผมถนัดแต่กลอนโบราณๆ)

ฝากคำติชมด้วยครับ ผมรู้ว่าตัวเองยังอ่อนหัด แต่ก็ยังอยากจะฝากงานให้ติชมนะครับ ขอบคุณล่วงหน้าครับ

"จิ๊กซอว์"

ใครกันเล่า เฝ้าเคียงข้าง วันร้างจิต

ใครกันเล่า คิดเฝ้าห่วง ดวงใจเหงา

ใครกันเล่า เฝ้าหยอก ตอกเบาเบา

ใครกันเล่า เป็นเสาหลัก พักใจกาย

จำได้ไหม ใครกัน ปั้นแต่งมุข

จำได้ไหม ใครคอยสุข- ใจเหลือหลาย

จำได้ไหม ใครเคียง ยามใจทลาย

จำได้ไหม ผู้รายล้อม อ้อมกอดใจ

เปิดลิ้นชัก ความจำ แล้วนำแนะ

ค่อยค่อยแกะ และเปิด เกิดสิ่งไหน

ดูเอาเถิด ใครกัน รั้นข้างใน

จงรู้ใจ ในตน บนความจริง

อย่าได้ทิ้ง สิ่งใด ในตัวเจ้า

พวกเขาเล่า อบอุ่น ดั่งเตาผิง

จักตอบแทน ด้วยใจ ในจังจริง

อย่าได้ทิ้ง หลงลืมเขา เฝ้ากาลนาน

ถ้ารู้ตัว ว่าเขาคือส่วนหนึ่งของชีวิตคุณแล้ว เขาอาจจะเป็น พ่อ แม่ พี่น้อง เพื่อน แฟน หรือแม้แต่ "คนที่ไม่มีวันคว้าถึง"

ถ้าคุณรู้ว่า พวกเขานี่แหละ ที่เป็นหมอนให้หนุน อบอุ่นเหมือนบ้าน(You're my home.) คอยผ่านเรื่องร้ายด้วยกัน คอยกัดฟันลำบากเป็นเพื่อน คนคอยเตือนเมื่อหลงผิด คนที่มีแต่คิดจะให้คุณมีความสุข แล้วเขาก็ยอมทุกอย่างเพื่อสิ่งนั้น

ขอล่ะครับ อย่าเป็นเหมือนผม ที่มีความสามารถในการผลักไสคนรอบข้างแบบไม่รู้ตัว

จงรักษาพวกเขา "ด้วยชีวิต" เพราะเพียงหนึ่งชิ้นจิ๊กซอว์ที่หายไป ความไม่สมบูรณ์และความว่างเปล่า ก็เข้ามาทักแล้วครับ

ผมเคยคิดนะ ว่าการอยู่คนเดียวมันสงบ เงียบ อิสระ อยากทำอะไรก็ทำ แถมได้รู้จักการพึ่งตัวเองมากขึ้น

โอเค นั่นคือสิ่งที่ผมเคยคิด นั่นเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เพื่อนบอกว่า  "ผมคอยกีดกันไม่ให้ใครเข้าถึง" "ผมเข้าใจยาก ยากจนไม่รู้ว่าคิดอะไร รู้สึกยังไง และสายตาของผมก็น่ากลัวมาก" ครับ กำแพงในใจสูงนั่นเอง

อยู่คนเดียว มันก็ดีนะ แต่ข้อเสียคือเหงามาก มาก มาก มาก....จนวันนึงอาจจะรู้สึกว่าตัวเองเฉยชากับเรื่องต่างๆ แบบผมนี่แหละ