ไม่ผิดที่บอกเลิก แต่ผิดที่เรายังรักกันอยู่

ย้อนไปตอนที่เราเจอกันครั้งแรกครับ เมื่อผมปี2 ตอนนั้นพักเบรค เลยลงมาซื้อของกินที่ล่างตึก บังเอิญได้เจอกันครั้งแรกครับ แค่เดินสวนกัน แต่ก็หันกลับมามอง เราเคยคุยกันผ่าน msn มาก่อนครับ น่าจะได้จากในโพสจังนี่แหละ ตอนนั้นจีบๆหยอดๆบ้าง เกือบจะเป็นแฟนกันละ จนผมปี4ได้มีโอกาศไปเรียนภาษา ตปท.1ปี ก็แทบไม่ได้คุยกันเลยจนผมกลับมา พอกลับมาได้ซักพักเลยลองติดต่อไป เขาก็ไม่มีใคร เลยลองคุยกันอีกที และก็ตกลงเป็นแฟนกัน รักกันมากครับ ตอนผมทำงานกรุงเทพฯก็เดินทางไปกลับมาหาเขาที่อีสานตลอด(แทบทุกอาทิตย์เลยก็ว่าได้) จนผมย้ายกลับมาอีสาน แต่ก็อยู่คนละที่อยู่ดี แต่ก็เหมือนเดิมครับ ไปกลับแทบทุกอาทิตย์ มีทะเลาะกันบ้างครับ ส่วนใหญ่ผมเป็นฝ่ายผิด(ผิดที่เจ้าชู้) แต่ก็ยอมรับผิดครับ ไม่มีเถียง ไม่ตอบโต้ จนผมมาเรียนโทที่ตปท. แต่ก็บินกลับทุกปิดเทอมครับ แทบจะไม่ได้กลับบ้านเลย อยู่ด้วยกันกับเขาตลอด ทางครอบครัวก็เห็นด้วย ไม่ได้ว่าอะไร เหลืออีก6เดือนผมก็จะได้กลับไทยละ กลับไปรอบนี้ผมคงได้ดูแลเขาเต็มที่ เพราะคงมีงาน มีเงินที่มั่นคงกว่าเดิม 

สุดท้ายเราก็ทะเลาะกันเหมือนเดิมครับ เป็นผมที่เป็นฝ่ายผิดเช่นเคย จนอีกฝ่ายเอ่ยปากขอเลิก "เพราะทนเจ็บและเสียใจมามากพอละ รั้งกันไว้ก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ไม่มีอะไรเหลือให้เชื่อว่าอะไรจะดีขึ้นแล้ว" ผมก็พูดอะไรมากไม่ได้ ในใจผมไม่อยากเลิกเลย แต่เขาก็ยืนยันคำเดิมว่าเลิกเถอะ

มีครั้งนึงที่เราผิดใจกัน กับเรื่องหึงหวงละครับ ผมเคยเอ่ยว่า ถ้าเราอยู่ด้วยกันละไม่มีความสุขก็จบมันซะตอนนี้แหละ แต่เขาก็บอกว่าไม่เลิก ไม่อยากเริ่มใหม่กะใครละ ตั้งแต่นั้นมา ผมก็ยิ่งมั่นใจว่าเราจะไปกันได้ตลอด

ตลอดระยะเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมา4ปี เป็นครั้งแรกที่ผมมั่นใจว่าอยากจะฝากชีวิตไว้กับใครคนนึง อยากจะอยู่ดูแลกันไปจนแก่ชรา แต่แล้วชะตากลับเล่นตลก ความฝันทั้งหมดพังทลายก่อนที่จะถึงฝั่ง(ก่อนที่ผมจะกลับมา)  ผมอยากดูแลเขานะครับ อยากจะอยู่ข้างๆเขายามที่เขาเหงา อยากจะอยู่ข้างเขาตอนที่เขาลำบากและต้องการใครซักคน เราจากกันทั้งที่ทั้ง2ฝ่ายยังรักกันอยู่ 

มันเจ็บตรงนี้แหละครับ ทั้งๆที่คน2คนรักกัน แต่ทำไมปล่อยมือกันได้ ไม่ใช่ว่าผมไม่รักเขานะ ผมก็พยายามแล้ว พยายามทำทุกอย่าง พัฒนาการของตัวผมเองเริ่มดีขึ้นทุกๆด้าน แต่ก่อนผมเข้าผับเข้าบาร์ตลอด เดี๋ยวนี้ก็เลิกละ ตอนทำงานเลิกงานก็กลับบ้านเลย พยายามกลับบ้านไปกินข้าวกะเขาตลอด เพื่อนชวนกินข้าวเย็นผมก็ปฏิเสธตลอด จนเพื่อนเกรงใจเลยก็ว่าได้ เวลาทั้งหมดแทบจะอยู่ด้วยกันเลยก็ว่าได้ ข้อเสียผมคือความเจ้าชู้ ผมพยายามแล้ว มันน้อยลงนะครับ แต่มันก็ยังไม่ดีพอ 

มีหลายอย่างที่ผมอยากจะทำให้เขา อยากให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิม อยากดูแลคนนี้ตลอดไป...

ผมกับแฟนเป็นคนชอบอ่าโพสจัง  ผมตั้งใจเขียนมันขึ้นมาให้เขาโดยเฉพาะ หวังว่าเขาคงจะได้อ่านมัน