เรื่องสั้นที่ทำให้รู้ว่า 'คน' โง่กว่า 'ลา'

 ชาวนาคนหนึ่ง....

เลี้ยงลาไว้ตัวหนึ่งซึ่งแก่มากแล้ว

วันหนึ่งชาวนาได้พาเจ้าลาแก่ออกไปข้างนอก

ด้วยความโง่เขลาของมัน ดันเดินซุ่มซ่ามไปตกบ่อแห่งหนึ่ง

.........

มันร้องครวญครางเป็นเวลาหลายเพลา

ชาวนาเองก็พยายามใคร่ครวญหาวิธีที่จะช่วยมันขึ้นมา

.........

ในที่สุดชาวนาหวนคิดขึ้นมาได้ว่า

เจ้าลาก็แก่เกินไปแล้วอีกอย่างบ่อนี้ก็ต้องกลบ

ไม่คุ้มที่จะช่วยเจ้าลา ชาวนาจึงไปขอแรงชาวบ้าน

เพื่อมาช่วยกลบบ่อ ทุกคนใช้พลั่วตักดินสาดลงไปในบ่อ

.........

ครั้งแรกเมื่อดินไปถูกหลังลามันตกใจ

และรู้ชะตากรรมของตนทันที มันร้องอย่างโหยหวน

สักพักหนึ่งทุกคนก็แปลกใจที่เจ้าลาเงียบไป

.........

หลังจากที่ชาวนาตักดินใส่ไปในบ่อได้สักสองสามพลั่ว

ก็เหลือบมองลงไปในบ่อ

ก็พบกับความประหลาดใจที่ว่า

ทุกครั้งที่ทุกคนสาดดินไปถูกหลังลา

มันจะสะบัดดินออกจากหลัง

แล้วก้าวขึ้นไปเหยียบบนดินเหล่านั้น

.........

ยิ่งทุกคนพยายามเร่งระดมสาดดินลงไปมากเท่าไร

มันก็ก้าวขึ้นมาได้เร็วมากยิ่งขึ้น

ในไม่ช้าทุกคนต่างประหลาดใจ ที่ในที่สุด

เจ้าลาก็สามารถหลุดพ้นจากปากบ่อดังกล่าวได้

.........

" ชีวิตนี้อุปสรรคต่างๆที่ถาโถมเข้ามาหาเรา....

ก็เปรียบเสมือนดินที่สาดเข้ามาหาเรา

จงอย่าท้อถอยและยอมแพ้ จงแก้ไขมัน

เพื่อที่เราจะได้เหยียบมัน เพื่อที่จะก้าวสูงขึ้นเรื่อยๆ

เปรียบเสมือนลาแก่ที่หลุดพ้นจากบ่อได้ฉันใดฉันนั้น "