อุทาหรณ์สำหรับผู้หญิงที่ชอบสวมส้นสูง..มันอาจทำให้คุณพิการหรือเสียชีวิตได้

เจมม่า ฟลานาแกน แอร์โฮสเตสวัย 29 ปี เกือบจะพิการหรือเสียชีวิตเพราะชอบสวมส้นสูง 6 นิ้ว!!

นางสาวเจมม่า เล่าเหตุการณ์ที่เกือบทำให้เธอพิการและเกือบเอาชีวิตไม่รอด เพราะเธอคิดว่ารองเท้าส้นสูง 6 นิ้วที่เธอชอบสวมเป็นประจำเป็นสาเหตุ  เธอเล่าว่าหลังจากที่เธอสวมรองเท้าเที่ยวปาร์ตี้ในวันหยุดยาว และเมื่อตื่นขึ้นมาพบว่าเธอรู้สึกมีอาการบาดเจ็บแต่ไม่ได้ใส่ใจ เธอยังออกไปทำงานต่อในวันนั้น 

วันต่อมาเธอฝืนตัวเองเืพื่อไปทำงาน แต่วันนั้นเธอต้องล้มทรุดลงในขณะที่ข้ามถน เธอรู้สึกอายที่เธอสวมชุดแอร์โฮสเตสแต่ล้มและไม่สามารถลุกเองได้  เธอต้องคลานเพื่อข้ามถนน  

สองวันที่เธอสังเกตุอาการเธอรู้สึกแขนขาอ่อนแรง เธอจึงไปโรงพยาบาลเซนต์ปีเตอร์ในเชอร์เซย์  คณะแพทย์สงสัยในอาการของเธอและไม่สามารถวินิจฉัยได้จนกว่าจะเจาะไขกระดูกสันหลังตรงบริเวณเอว ซึ่งมันจะทราบผลได้ชัดเจน

"เมื่อพวกหมอเจาะไขกระดูก พวกเขาเตือนฉันว่ามันจะเจ็บปวด  แต่แปลกฉันกลับไม่เจ็บอะไรเลย นั่นแหละที่ทำให้ฉันและทุกคนรู้ว่าอาการมันเลวร้ายกว่าที่คิด" เจมม่ากล่าว  

หลังจากนั้น 3 วัน เธอทราบว่าเธอป่วยเป็นโรคGuillain-Barre Syndrome. (โรคที่มีการอักเสบของปลอกหุ้มของเส้นประสาทหลายเส้นอย่างเฉียบพลัน)  ซึ่งเซลล์ประสาทโจมตีระบบประสาทของตัวเองทำให้กลายเป็นอัมพาตหรือถึงขั้นเสียชีวิต  ทำให้เจมม่าคิดว่า เธอคงไม่สามารถพูดได้ แต่เธอไม่กังวลเพราะหมอบอกว่ามันคงเกิดขึ้นในกรณีที่รุนแรง และเธอสามารถกลับบ้านในวันที่ 3

แต่โชคร้ายเมื่ออาการเจมม่าแย่ลง เธอรู้สึกว่าตัวเองปกติดี แต่ร่างกายของเธอกลับไม่ได้ทำงานตามปกติ "เมื่อเพื่อนฉันมาเยี่ยมที่บ้าน และเขาทักว่าเกิดอะไรขึ้นที่หน้าฉัน ฉันมองกระจกและพยายามยิ้ม แต่มันกลับไม่ขยับเลย"  เจมม่ากล่าว

เจมม่าถูกกลับไปรักษาอย่างใกล้ชิดที่มีคนรอบข้างล้วนแต่มีสายระโยงระยางยิ่งทำให้เธอรู้สึกแย่ หมอบอกว่าเธอไม่สามารถหายใจเองได้ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ  "พวกเขาบอกว่าฉันอาจตาย ฉันไม่อยากเชื่อเลยทั้งๆที่สัปดาห์ที่แล้วฉันเพิ่งปาร์ตี้ที่ลาสเวกัส"

แต่โชคดี 10 ต่อมาหลังจากการดูแลอย่างเข้มงวด เจมม่าตอบรับการรักษาเป็นอย่างดี ทำให้เธอกลับมาในสภาพที่ทรงตัว  เดือนต่อมาเธอได้รับอนุญาตให้กลับไปรักษาที่โรงพยาบาลอินทรี ลิเวอร์พูล เพื่ออยู่ใกล้ครอบครัว

เมื่อกลับไปรักษาใกล้บ้านเธอรู้สึกดีขึ้น เริ่มฟื้นฟูร่างกายแม้ถูกเตือนว่าการฟื้นฟูอาจล่าช้า แต่เพียงเธอสามารถพูดได้มันก็ทำให้เธอรู้สึกเป็นตัวของตัวเองมากขึ้น 

เจมม่าใช้เวลา 5 เดือนในการฝึกที่ศูนย์กายภาพบำบัดวอลตัน และทำให้เธอประสบความสำเร็จเมื่อสามารถขยับนิ้วเท้าและจับปากกาได้  จนได้ที่สุดเธอก็สามารถกลับบ้านได้

เึีครดิต....เดลีเมล์